Η Ευρώπη αργά αλλά σταθερά ενοποιείται. Ξεκίνησε με το ενιαίο νόμισμα, τώρα ενώνει το τραπεζικό της σύστημα και στο τέλος θα αποκτήσει ενιαία δημοσιονομική πολιτική με έναν κοινό Ευρωπαίο Υπουργό Οικονομικών .
Η διαδρομή αυτή είναι μονόδρομος και δεν υπάρχει πολιτική προσωπικότητα σε ολόκληρη την ήπειρο, ικανή να αποτρέψει το αναπόφευκτο. Πολλοί πιστεύουν ο Βόλφκανγκ Σόιμπλε θα είναι ο επόμενος υπουργός οικονομικών της Γερμανίας μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου.
Η αλήθεια είναι ότι ο επόμενος Γερμανός υπουργός Οικονομικών μετά τις 22 Σεπτεμβρίου, θα είναι πολύ περισσότερο Ευρωπαίος απ’ ότι Γερμανός…
Είναι πολύ πιθανότερο ο Γιοργκ Ασμουσεν να πάρει τελικά τη θέση του Σόϊμπλε.
Ωστόσο το όνομα του επόμενου γερμανού υπουργού οικονομικών δεν έχει μεγάλη σημασία. Η Γερμανία είναι υποχρεωμένη να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες που δημιουργεί η τραπεζική ενοποίηση της ευρωζώνης με μία κοινή αρχή εκκαθάρισης των τραπεζών.
Όσον αφορά την δήθεν χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Νότου από τα «λεφτά του Γερμανού φορολογουμένου», η καγκελάριος Μέρκελ έχει έτοιμο το αντεπιχείρημά της: Θα επενδύσουμε τα κέρδη της Γερμανίας από την κρίση, για να έχει η Γερμανία μέλλον μετά την κρίση.
Στην Γαλλία, ο Francois Hollande, στοιχηματίζει ότι οι σύμμαχοί του στο γερμανικό Σοσιαδημοκρατικό κόμμα (SPD) θα ενωθούν με τους Χριστιανοδημοκράτες της Α. Merkel σε μία κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού». Έτσι θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη στήριξη για πιο αναπτυξιακή ατζέντα στην ευρωζώνη.
Η κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού ήταν και είναι το πιθανότερο σενάριο γα το Βερολίνο. Αλλά και πάλι η εξέλιξη αυτή δεν έχει πραγματική σημασία…. Η κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού δεν είναι κατ’ ανάγκην η κατάλληλη συνταγή για σταθερή κυβέρνηση, ακόμη και εάν το 52% των Γερμανών προτιμά αυτό το αποτέλεσμα. Θα είναι ευρέως αντιδημοφιλής στους κόλπους του SPD, του οποίου τα μέλη μπορεί να επιμείνουν να υπάρξει εσωκομματική ψηφοφορία ώστε να δοθεί το πράσινο φως. Την προηγούμενη φορά που συμμετείχαν σε κυβέρνηση υπό την Α. Merkel -την περίοδο 2005-2009- ανταμείφθηκαν με τη χειρότερη εκλογική τους απόδοση μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πάντως οι εκλογικές μάχες στην Ευρώπη δεν θα σταματήσουν με τις εκλογές στην Γερμανία το Σεπτέμβριο…
Γι’ αυτό επιμένω πως οι εκλογές δεν μπορούν να αποτρέψουν τον ευρωπαϊκό μονόδρομο της ενοποίησης. Έρχονται οι ευρωεκλογές το 2014 σε συνδυασμό με τις δημοτικές εκλογές στη Γαλλία, το διορισμό νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τις βρετανικές εκλογές το 2015. Η τέλεια καταιγίδα θα ξεσπάσει στον εκλογικό κύκλο το 2017, με τις κάλπες να ανοίγουν στη Γαλλία και στη Γερμανία, ενώ πιθανώς και η Βρετανία να διεξαγάγει εκείνη τη χρονιά το δημοψήφισμα για την ένταξή της στην Ε.Ε
