Γράφει ο Γιάννης Σπ. Παργινός
Ο όγκος των προβλημάτων που καλείται να διαχειριστεί η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, είναι, όντως, δυσβάσταχτος. Στα ήδη υπάρχοντα, της μνημονιακής εποχής, προστίθενται προσφυγικό και τρομοκρατία.
Εξυφαίνονται διάφορα σενάρια περί «πολιτικής κόπωσης» της κυβέρνησης ή περί «οικειοθελούς ανοίγματος της βεντάλιας» σε συμμετοχή και άλλων κομμάτων, που είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση θα οδηγήσουν σε νέα κυβέρνηση, με στόχευση να αντιμετωπιστούν «από κοινού» τα φλέγοντα προβλήματα της χώρας…
Κυβερνητικά στελέχη και υψηλοί επιτελείς των Μεγάρων Μαξίμου και Κουμουνδούρου, γνωρίζουν τα εν λόγω σενάρια και τα «ξορκίζουν». Θεωρούν, δε, κύριους υποκινητές των εν λόγω «φαντασιώσεων», όπως χαρακτηριστικά λένε, τους «θεωρητικούς της αριστερής παρένθεσης», Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελο Βενιζέλο. Στοιχειοθετούν, δε, τις «βάσιμες υποψίες» τους από την έκταση που πήρε η περίφημη «Πανουσιάδα», με τις καταγγελίες του πρώην υπουργού και το «σήριαλ» με τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη. Προσθέτουν, μάλιστα, ότι, στα εν λόγω σενάρια, πρωταγωνιστικό ρόλο αναλαμβάνουν και συγκεκριμένα οικονομικά και επιχειρηματικά λόμπι, συνδεόμενα με ΜΜΕ και τα οποία αντιτίθενται στην αναδιάρθρωση που η κυβέρνηση επιχειρεί με την επαναπροκήρυξη των τηλεοπτικών αδειών.
Η επίθεση, δε, «μέσω λάσπης», για «διευκολύνσεις με το αζημίωτο σε γιάφκα της Συγγρού», που δέχτηκαν οι δύο κορυφαίοι υπουργοί, Νίκος Παππάς και Χρήστος Σπίρτζης, από τη ναυαρχίδα μεγάλου συγκροτήματος, εδραιώνουν την πεποίθηση του Μεγάρου Μαξίμου, περί εμπλοκής «mediaκών» συμφερόντων στην πολιτική αποδόμηση της κυβέρνησης. Η εν λόγω αποδόμηση, όπως εξηγούν κυβερνητικοί επιτελείς, θα οδηγήσει σε κυβέρνηση «υπακοής» στα μιντιακά συμφέροντα, τα οποία δίνουν και τον υπέρ πάντων αγώνα…
Προσφυγικό– Διεθνής τρομοκρατία
Πέραν των ανωτέρω και της όποιας σωστής ή λάθους ή υπερβολικής ερμηνείας και προσέγγισης της εσωτερικής πολιτικής σκηνής, από τους επιτελείς του Μαξίμου, μέσα στο μνημονιακό τοπίο, είναι πλέον σαφές και κοινά αποδεκτό πως η εθνική πολιτική μας ατμόσφαιρα επιβαρύνεται τα μέγιστα και από τα γεγονότα στο Παρίσι. Τα όσα συνέβησαν αλλάζουν πολιτικούς στόχους και επανακαθορίζουν γεωπολιτικούς προσανατολισμούς και η Ελλάδα μπαίνει στο μάτι του κυκλώνα.
Είναι σαφές πως τα γεγονότα στο Παρίσι ενέχουν τρεις άμεσους κινδύνους για τη χώρα μας:
α. Να καταστεί η Ελλάδα μια «φυλακή προσφύγων» με οδυνηρές συνέπειες, στην περίπτωση κατά την οποία οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης κλείσουν τα σύνορά τους, όπως απειλούν… Δεν είναι τυχαίο ότι συζητείται, ήδη, η έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν, ενώ στη Γερμανία η Μέρκελ δέχεται πιέσεις για αλλαγή πολιτικής στο προσφυγικό.
β. Η Ελλάδα θα κληθεί να εμπλακεί άμεσα στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά των τζιχαντιστών, σύμφωνα με το άρθρο 22 του ΝΑΤΟ.
γ. Στην όλως απευκταία περίπτωση που οι τρομοκράτες συνεχίσουν τις επιθέσεις τους σε ευρωπαϊκά εδάφη και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των συμμάχων επεκταθούν, αυτόματα σύμμαχοι και εταίροι θα αντιμετωπίσουν και οικονομικά προβλήματα, τα οποία με τη σειρά τους θα θέσουν εν αμφιβόλω τη συνέχιση της χρηματοδότησης του ελληνικού προγράμματος.
Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η επισήμανση του Γάλλου προέδρου, Φρανσουά Ολάντ, ότι «από εδώ και πέρα, η Γαλλία θα προτάξει την εθνική της ασφάλεια έναντι της οποιασδήποτε δημοσιονομικής σταθερότητας».
Συνεπώς, είναι λίαν δύσκολο, αν όχι και εθνικά επικίνδυνο, να σταθεί μια κυβέρνηση μόνη της στην εξουσία και, δη, αμφισβητούμενη από το σύνολο της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης και με λίαν λαβωμένη, εξαιτίας της αθέτησης των προεκλογικών δεσμεύσεων και της λήψης αντιλαϊκών μέτρων, κοινωνικής της απήχησης.
Έχουν γνώση…
Είναι γνωστό ότι οι ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, με τον υπουργό Άμυνας και πρόεδρο των ΑΝΕΛ, Πάνο Καμμένο, είναι άριστες. Έχουν «δέσει» σαν άνθρωποι λένε όσοι τους «συναναστρέφονται» πολιτικά. Οι ίδιοι, όμως, άνθρωποι παραδέχονται πως αν η συγκυβέρνηση κινδύνεψε να «πνιγεί στην μπύρα ή να μεθύσει στο κρασί» –εξαιτίας της φορολόγησης των δύο αυτών αγαθών–, είναι εύκολο να «χάσει τη συνοχή» της και να «πέσει» εξαιτίας θεμάτων ιδεολογικά ευαίσθητων, όπως είναι το προσφυγικό και η τρομοκρατία. Τα εν λόγω «δεν μπορεί να μην τα γνωρίζει το Μαξίμου και ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, προσωπικά», εκμυστηρεύεται παλαιό ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς και με μακρά κοινοβουλευτική εμπειρία και αγώνων.
Τα τρέχοντα γεγονότα μπορούν ανά πάσα στιγμή και ώρα να οδηγήσουν σε:
α. Αλλαγή κυβερνητικού εταίρου και τη θέση των ΑΝΕΛ να λάβει το ΠΑΣΟΚ, είτε μόνο του είτε με το Ποτάμι, όπως είναι ο διακαής πόθος των Ευρωπαίων εταίρων και δανειστών. Μπορεί,επίσης, να υπάρξει απλή διεύρυνση του κυβερνητικού σχήματος με ΠΑΣΟΚ ή ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι… Σε αυτή την περίπτωση, δεν αποκλείεται η διάσπαση του ΠΑΣΟΚ με την αποχώρηση των Ευάγγελου Βενιζέλου και Ανδρέα Λοβέρδου που συνεχίζουν να αντιμάχονται την οποιαδήποτε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν έχει τη μορφή της εθνικής κυβέρνησης με τη συμμετοχή και της Νέας Δημοκρατίας…
β. Δημιουργία Μεγάλου Συνασπισμού, ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Δημοκρατίας, με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα…
γ. Συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, ως αρχηγό του μεγαλύτερου κοινοβουλευτικού κόμματος…
δ. Στη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό κοινά αποδεκτή προσωπικότητα, που δεν ανήκει οργανικά σε κανένα από τα κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση.
ε. Στη συγκρότηση κυβέρνησης προσωπικοτήτων.
Σε οποιαδήποτε από τις ανωτέρω εκτεθείσες υποθέσεις ένα είναι σαφές: Το φάντασμα ενός «αριστερού» Παπαδήμου«στοιχειώνει» το Μαξίμου…
Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε στις 21/11
