Δεν χρειαζόμαστε Κυβερνήσεις συνεργασίας. Κάθε κόμμα από μόνο του είναι ένα συνονθύλευμα συνεργαζόμενων συνιστωσών. Κάθε κόμμα, μια μικρή κυβέρνηση συνασπισμού. Συνεργάζονται ετερόκλητες δυνάμεις, άνθρωποι που σε πολλές περιπτώσεις δεν ανταλλάσσουν ούτε καλημέρα, για να διεκδικήσουν την Εξουσία, να κερδίσουν τον πόλεμο των εντυπώσεων και να πάρουν στο τέλος ως λάφυρο το Κράτος και τους μηχανισμούς του.
Στα προεκλογικά μπαλκόνια και στα συνωμοτικά σαλόνια, δεν γίνονται συζητήσεις για την ουσία των προβλημάτων που απασχολούν τον πολίτη. Για την Εξουσία συζητούν.
Όλοι προσπαθούν να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι «ερχόμαστε να κυβερνήσουμε, γι’ αυτό συνταχθείτε με τις δικές μας δυνάμεις» λες και τα προβλήματα του κόσμου θα λυθούν δια μαγείας αν στην θέση του κυρίου Χ καθίσει για 2 χρόνια ο κύριος Ψ. Γύρω από τον κύριο Χ και από τον κύριο Ψ έχει ήδη συγκεντρωθεί μια ομάδα πρόθυμων «συμβούλων», ανεπάγγελτων σήμερα αλλά απολύτως ικανών να αρπάξουν την ευκαιρία για να μετατρέψουν τη χώρα σε μια «Βαλκανική ιδιαιτερότητα με νόμισμα το Ευρώ».
Σε κάθε προεκλογική περίοδο η Ελλάδα δοκιμάζει τις αυταπάτες της. Φουσκώνει από υπερηφάνεια για τις δυνατότητές της, απαξιώνει τις λανθασμένες επιλογές των άλλων και ονειροπολεί γι’ αυτό που θα ήθελε να είναι αλλά δυστυχώς δεν ήταν ποτέ.
Από το 2007, κάθε 2 χρόνια η Ελλάδα βιώνει μια μεγάλη προεκλογική περίοδο. Θα ‘λεγε κανείς ότι οι υποψήφιοι βουλευτές προσπαθούν να προσελκύσουν τους νέους ψηφοφόρους που εντάσσονται στο εκλογικό σώμα κάθε χρονιά, με μύθους και ψέματα δοκιμασμένα στην προηγούμενη προεκλογική περίοδο…
Από το 2010 και μετά η χώρα ολόκληρη παραμένει εγκλωβισμένη στον Μύθο του Μνημονιακού και Αντι-Μνημονιακού αγωνιστή.
Πολίτες και πολιτικοί είναι απολύτως πεπεισμένοι ότι αυτό που συνέβη στη χώρα τον Μάιο του 2010 θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, το πρόβλημα του υπερδανεισμού να επιλυθεί χωρίς περιοριστικές πολιτικές και η χώρα να εκσυγχρονισθεί χωρίς μεταρρυθμίσεις που ξεβολεύουν τον βολεμένους του συστήματος.
Κάθε 2 χρόνια η Ελλάδα αναζητά την ομάδα εκείνη των διαχειριστών της Εξουσίας που πιστεύουν ότι η λύση στα προβλήματα του τόπου βρίσκεται εκτός ουσίας…
