Οι περισσότεροι Έλληνες ομογενείςτου Ντονμπας κατάφεραν να επιστρέψουν στην Ελλάδα και τη Ρωσία προκειμένου να γλυτώσουν από τον πόλεμο., ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι που έμειναν πίσω και έχουν στρατευθεί στην υπόθεση των αυτόνομων περιοχών της Ανατολικής Ουκρανίας.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος» οι Ελληνες ομογενείς τρέφουν κυρίως φιλορωσικά αισθήματα, όμως ελληνικές πόλεις και χωριά βρίσκονται και από τις δύο μεριές της εμπόλεμης ζώνης, με τον μεγαλύτερο ελληνικό πληθυσμό να βρίσκεται στην Μαριούπολη, το σημαντικότερο λιμάνι και βιομηχανικό κέντρο της Νοτιοανατολικής Ουκρανίας που προς το παρόν βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Κιέβου.
Κατά 90% ελληνικός είναι ο πληθυσμός στην κωμόπολη Στίλα, καθώς επίσης και στο γειτονικό χωριό Χούταρ Πετρόφσκοβο όπου μέχρι πρότινος μαίνονταν αιματηρές μάχες.
«Τη Στίλα, επί ένα μήνα τη βομβάρδιζαν καθημερινά τρεις φορές την ημέρα» εξηγεί η Σβετλάνα Βασιλίεβα, πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων στο Σταρομπέσεβο, τη μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας.
Τα χωριά δε θυμίζουν σε τίποτα ακμάζουσες ελληνικές κοινωνίες, αφού οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν φύγει να σωθούν από τους βομβαρδισμούς και οι υπόλοιποι που έμειναν πήραν τα όπλα. Μέσα στα χωριά η κατάσταση είναι εξίσου φρικτή, με συνοικίες ολόκληρες να έχουν ισοπεδωθεί από τις μάχες.
Στην περιοχή του Σταρομπέσεβο, που είναι αδελφοποιημένη με το δήμο Αίγινας βρίσκονται τουλάχιστον 7.000 Ελληνες. Εκεί σκοτώθηκαν συνολικά 47 άμαχοι και καταστράφηκαν 480 σπίτια. Πριν τον πόλεμο ζούσαν 51.000 κάτοικοι ενώ τώρα έχουν απομείνει λιγότερα από τα 2/3 του πληθυσμού.
Τα περισσότερα χωράφια είναι εγκαταλελειμμένα ή σπαρμένα με νάρκες και βόμβες και καθημερινά τα συνεργεία αποναρκοθέτησης καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να καθαρίσουν την περιοχή.
Ο Ελληνας γνωστός στρατιωτικός και πολιτικός παράγοντας στο Ντόνετσκ, Αποστόλης, ή «Πάλιτς ο Ελληνας» επισημαίνει σχετικά με το μέλλον της σύρραξης : «Ο πόλεμος θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα. Κατά την άποψη μου για άλλα 2-3 χρόνια. Εδώ κοντά στις περιοχές που ελέγχουμε και είμαστε στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης με τα ουκρανικά στρατεύματα θα κρατήσει σίγουρα μέχρι το καλοκαίρι, αλλά γενικά για 2-3 χρόνια ακόμα».
