Στον Αλέξη Λυγδιανό
Ενας σερίφης είναι αυτό που ίσως λείπει από το κουμάντο της Αυτοδιοίκησης. Πριν καταληφθεί κάποιος από χιουμοριστική διάθεση, καλό θα είναι να ξέρει πως ο Γιάννης Δαραβίγκας, που σήμερα μέσω του «Π» ανακοινώνει την απόφασή του να διεκδικήσει τον Δήμο Αθηναίων, είναι επίτιμος σερίφης. Και, από αυτά που λέει, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι δεν διεκδικεί τον μεγαλύτερο δήμο της χώρας μόνο και μόνο για να συμπληρώσει το πάνθεον των υποψηφιοτήτων, αλλά μιλά συγκεκριμένα, έχοντας ήδη στο μυαλό του σχέδιο για τα βασικότερα προβλήματα των Αθηναίων και κυρίως χωρίς να επιδιώκει να αποκτήσει φήμη και αναγνωρισιμότητα από αυτή την υποψηφιότητα. Η συζήτηση μαζί του δεν αποτελεί αυτό που οι Λατίνοι έλεγαν «tabula rasa», αλλά παραθέτει μια ενδιαφέρουσα άποψη για όσα αξίζουν τουλάχιστον να μπουν στο τραπέζι της κουβέντας.
Ποια είναι τα σχέδια σας;
Τα περιθώρια που υπάρχουν, στις δύσκολες και «στεγνές» ημέρες που περνάμε, δεν είναι πολλά. Οχι πως δεν υπάρχουν ευκαιρίες, όμως προτιμώ να αφιερώνω τον χρόνο μου σε συναντήσεις και στον σχεδιασμό για την επόμενη ημέρα. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η επόμενη ημέρα, δηλαδή η έξοδος από το τούνελ, είναι μακρινή προοπτική, αν όχι ευσεβής πόθος. Ομως, επειδή είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος και υπομονετικός, αλλά και επειδή διακρίνω κάποια αχνά σημάδια βελτίωσης των πραγμάτων, θεωρώ ότι η προετοιμασία είναι αναγκαία.
Θα μπορούμε να σας βλέπουμε σε κάποια εκπομπή την ερχόμενη χρονιά;
Δεν είμαι και δεν θέλω να είμαι «επαγγελματίας» της τηλεόρασης. Οσες φορές με καλούν, εμφανίζομαι για να πω με απλό αλλά και ειλικρινή τρόπο τις απόψεις μου. Ξέρετε, οι εμφανίσεις στην τηλεόραση δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός με μοναδικό στόχο την προβολή. Μέσα από οποιαδήποτε εκπομπή, με οποιοδήποτε περιεχόμενο, μπορεί να περάσουν μηνύματα. Και αυτός, κατά τη γνώμη μου, είναι ο ρόλος της τηλεόρασης. Οταν γυρίσεις τον διακόπτη για να κλείσεις τον δέκτη, όταν σηκωθείς από τον καναπέ πρέπει να έχεις νιώσει χαρά, λύπη, θυμό, πόνο, δεν έχει σημασία ποιο συναίσθημα. Πρέπει να έχεις γελάσει, να έχεις στεναχωρηθεί, να έχεις μάθει κάτι που δεν ήξερες. Αν σηκωθείς και δεν θυμάσαι ή δεν νιώθεις κάτι, τότε απλώς κοίταζες αδιάφορες εικόνες που περνούσαν μπροστά από τα μάτια σου και πέρασε η ώρα σου. Με αυτό το σκεπτικό επιλέγω τις εκπομπές. Κατά συνέπεια, αν υπάρξουν προτάσεις, θα κρίνω αναλόγως.
Πώς βλέπετε τις αλλαγές στο τηλεοπτικό τοπίο τη φετινή χρονιά;
Για να υπάρξει τοπίο, ακόμα και στην τηλεόραση, είναι αναγκαίο να υπάρχουν χρώματα και ζωντανοί οργανισμοί. Δυστυχώς, στο τοπίο της ελληνικής τηλεοπτικής πραγματικότητας η χλωρίδα και η πανίδα αποτελείται από απολιθώματα. Τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιες συνταγές, τα ίδια και τα ίδια εδώ και δύο δεκαετίες με φωτεινές αναμφίβολα, αλλά ελάχιστες εξαιρέσεις. Για σκεφθείτε λίγο: τα περισσότερα κανάλια έχουν μετατραπεί σε κουζίνες. Κάνοντας ζάπινγκ έχεις τρεις πιθανότητες στις πέντε να πέσεις σε κάποιον μάγειρα που θα προτείνει για πιάτο της ημέρας πάπια από τη Γαλλία με σάλτσα από μάνγκο και παπάγια εισαγωγής από τη Βραζιλία, γαρνιρισμένη με μύρτιλα από τον Μέλανα Δρυμό, κοντολογίς ένα τυπικό ελληνικό και απλό πιάτο. Ομως, εξίσου πιθανό είναι να πέσεις σε κάποια μινιφορούσα ξανθή παρουσιάστρια να σβήνει κεράκια για τα γενέθλιά της ή να προτείνει πώς θα αδυνατίσουμε, τρώγοντας χαβιάρι και αστακό. Μα, δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ… Πρέπει οι υπεύθυνοι των προγραμμάτων να βγάζουν τα απωθημένα τους σε προτάσεις βλαχομπαρόκ life style, που ζουν μόνο στα συμπλεγματικά όνειρά τους; Και ας μη μιλήσω καλύτερα για την τουρκική εισβολή με σήριαλ και για τις επαναλήψεις.
Ποια είναι η γνώμη σας για τα δρώμενα στην πολιτική σκηνή;
Μη νομίζετε ότι το πολιτικό τοπίο έχει σημαντικές διαφορές από το τηλεοπτικό. Παντού απολιθώματα, οι ιδέες, τα πρόσωπα, οι πρακτικές, τα κόμματα. Πάρτε για παράδειγμα τα υπουργεία Εξωτερικών και Αμύνης. Τι διαπιστώνουμε τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια; Είτε το ΠΑΣΟΚ είτε η ΝΔ βρίσκονται στην κυβέρνηση, γίνονται αλλαξοκαρεκλιές μεταξύ Βενιζέλου και Αβραμόπουλου, με φωτεινό διάλειμμα τον τρόφιμο του Κορυδαλλού, τον Τσοχατζόπουλο. Πάντως, μια καθαρή εικόνα της πολιτικής σκηνής δίνουν κάθε μέρα οι πολιτικές εκπομπές της τηλεόρασης. Τα ίδια πρόσωπα βουλευτές να παίζουν τον ίδιο ρόλο και να λένε τα ίδια πράγματα. Πάντως, επιμένω στα πρόσωπα. Οι ίδιοι κάθε ημέρα, πέντε-δέκα όλοι κι όλοι, λες και η Βουλή μας έχει μόνο δέκα βουλευτές και όχι τριακόσιους. Απολιθώματα και σκελετοί κυβερνούν την Ελλάδα.
Σκοπεύετε να ασχοληθείτε με την ενεργό πολιτική και πάλι; Κάτω από τη σκέπη ποιου κόμματος;
Οταν μπαίνει κάποιος σε έναν ιερό χώρο, πρέπει να είναι ασκεπής σε ένδειξη σεβασμού. Ο χώρος της πολιτικής είναι εξίσου ιερός, αφού στη Βουλή αποφασίζεται και κρίνεται η τύχη της πατρίδας. Θεωρώ, λοιπόν, ότι έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα η «στέγη» των κομμάτων μόνο ως στάνη λειτουργεί και όχι ως ασπίδα προστασίας των συμφερόντων του λαού. Συνεπώς, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με την πολιτική. Προτιμώ την ενεργό πολιτική με την ιδιότητα του ενεργού πολίτη, ως πρόεδρος του Πανελλήνιου Αντιναρκωτικού Αγώνα και της Πρωτοβουλίας Πολιτών κατά της διαφθοράς.
Θα σας ενδιέφερε μία υποψηφιότητα στις επερχόμενες εκλογές για την Αυτοδιοίκηση; Με ποιον πολιτικό συνδυασμό θα συνεργαζόσασταν;
Σκέφτομαι το ενδεχόμενο να διεκδικήσω τη δημαρχία στην Αθήνα ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Για τον λόγο αυτόν, έχω ριχτεί στη μελέτη του γενεαλογικού μου δένδρου και προσπαθώ να εντοπίσω μήπως κάποιος πρόγονός μου δεν είχε ευγενική καταγωγή. Φαντάζεστε ότι αν εκλεγώ δήμαρχος Αθηναίων, την επόμενη ημέρα ο κ. Τσίπρας θα με πει βλαχοδήμαρχο και θα έχει ο άνθρωπος όλα τα δίκια του κόσμου.
