Παρακολουθούμε τους βολεμένους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ να διαδηλώνουν ανερυθρίαστα για τη διατήρηση των κεκτημένων τους. Είναι οι μόνοι που δεν ένιωσαν την κρίση των τελευταίων 7 ετών αφού το μόνο που έχασαν, είναι μέρος των προκλητικών συντεχνιακών προνομίων τους.
Παρακολουθούμε τους Φωτόπουλους αυτής της χώρας, όταν είναι κατηγορούμενοι στα δικαστήρια για διασπάθιση δημοσίου χρήματος, να δηλώνουν επισήμως προς υπεράσπισή τους, ότι η περιουσία των ΔΕΚΟ δεν είναι δημόσια αλλά ανήκει στον ιδιωτικό τομέα, τους εργαζόμενους, τα ασφαλιστικά τους ταμεία και τους επενδυτές.
Είναι οι ίδιοι Φωτόπουλοι που αγωνίζονται για τον «δημόσιο χαρακτήρα» των ΔΕΚΟ που διαχειρίζονται «κοινωνικά αγαθά» ελέω συντεχνιακών ισορροπιών.
Καλοζωισμένοι υπάλληλοι, διορισμένοι από κάποιο υπουργικό γραφείο στα πλαίσια της πελατειακής δημοκρατίας, γίνονται στελέχη μόνο λόγω παλαιότητας και αναρριχώνται στην πολιτική εξουσία.
Οι επιχειρήσεις οι οποίες τους εξέθρεψαν, δεν έχουν λεφτά για δημόσιες επενδύσεις αλλά έχουν διαθέτουν επαρκείς πόρους για παχυλές συντάξεις, πολυτελή «εκπαιδευτικά ταξίδια», προκλητικά επιδόματα και εφάπαξ.
Παρακολουθούμε τον αγώνα των λαϊκιστών πολιτικών, για «φθηνότερο ρεύμα και νερό στο λαό» όταν οι ίδιοι ψηφίζουν νόμους που καλύπτουν τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ, με ακόμη περισσότερους και υψηλότερους φόρους, εισφορές ή ειδικά τέλη.
Τους παρακολουθούμε αδιάφορα στην τηλεόραση, τους δρόμους, στο διαδίκτυο. Δεν αντιδρούμε γιατί μέσα μας κάπου ελπίζουμε ότι «κάτι καλό μπορεί να βγει και για μένα».
Δεν αντιδρούμε, δεν τους απομονώνουμε και γι’ αυτό παίρνουν θάρρος και αποθρασύνονται.
Παρακολουθούμε απαθείς.
Ένοχη απάθεια.
