Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε, όπως εκτιμούν πολιτικοί παρατηρητές, μια στάση «ήξεις-αφήξεις», σε ό,τι αφορά την επίταξη των εργαζομένων στο μετρό.
Ακόμη και στελέχη της ΝΔ εκτιμούν πως κουβαλά την υποχρέωση προς τον πρωθυπουργό τού ότι είναι «διασωσμένος προσωρινά» από τη βάσανο μιας Προανακριτικής και, ως εκ τούτου, μάλλον υποχρεωμένος «να παθαίνει πνευμονία, όταν… φτερνίζεται ο Σαμαράς».
Αυτό, όμως, λένε κάποιες αναλύσεις, δεν αρκεί ως «σταθερό πάτημα» στήριξης μιας κυβέρνησης που έχει αρκετές λακκούβες μπροστά της.
Η κατάσταση δεν σηκώνει «κάτι σαν στήριξη, χρειάζονται καθαρές κουβέντες» λένε κάποιοι από τους καλά γνωρίζοντες τα ενδοκυβερνητικά.
Το μήνυμα μάλλον απαντάει στις γκρίνιες που πληθαίνουν στο ΠΑΣΟΚ ότι «η στήριξη τέτοιων αποφάσεων μάλλον κάνουν το πάλαι ποτέ κραταιό Κίνημα να χάνει και το τελευταίο ίχνος ερείσματος στην κοινωνία, με την οποία, όπως ακούγεται με τόνο μελαγχολικού σαρκασμού, τα τελευταία χρόνια, έτσι κι αλλιώς έχει αραιώσει τις διπλωματικές του σχέσεις».
Το μέγα ερώτημα είναι τι θα γίνει στην επόμενη επίταξη – αν χρειαστεί.
Κανείς δεν ξέρει αν θα αντέξει «η ανάγκη που έκανε φιλότιμο» ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ειδικά αν οι συνθήκες φέρουν κοντά μια κοινωνική έκρηξη.
Πολλώ δε μάλλον που η Δημοκρατική Αριστερά, σύμφωνα με το ρεπορτάζ των τελευταίων ωρών πριν από το κυβερνητικό μέτρο, εμφανίσθηκε δημοσίως απόλυτα αρνητική με την επίταξη.
Μπαίνει, λοιπόν, αυτόματα το δεύτερο ερώτημα: Έχουμε κυβέρνηση που στηρίζεται από τρία κόμματα ή μονοκομματική κυβέρνηση με έναν πρόθυμο χειροκροτητή και μια ισχυρή αριστερή δύναμη που κρατά το ζύγι και τραβά το χαλί, ή αλλιώς «βγάζει την ουρά της απ’ έξω» στα πολύ δύσκολα;
Όχι άλλα ρεσάλτα
Αν μπει κανείς στον κόπο μιας απλής ανάγνωσης της αντίδρασης της ΔΗΜΑΡ αμέσως μετά την απόφαση για επίταξη, θα καταλάβει πως ο Φώτης Κουβέλης δεν έχει όρεξη για άλλα τέτοια ρεσάλτα.
«Η επίταξη συνιστά ακραία επιλογή διαχείρισης της κρίσης και δεν βρίσκει σύμφωνη τη Δημοκρατική Αριστερά» σημειώνεται σε ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ αναφορικά με την απόφαση επίταξης από την κυβέρνηση.
«Σε μια περίοδο που η κοινωνία πιέζεται αφόρητα, αυτό που χρειάζεται είναι η εξάντληση κάθε δυνατότητας για συνεννοήσεις. Οι αδιαλλαξίες, από κάθε πλευρά, δεν διευκόλυναν την ανεύρεση λύσεων» καταλήγει το κείμενο.
Αυτό σημαίνει ότι η ΔΗΜΑΡ δεν συμφωνεί με μια στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης προς χάριν της κοινωνικής ισορροπίας.
Μιας κυβέρνησης, στην οποία όμως η ΔΗΜΑΡ συμμετέχει. Δεν θα είναι, λοιπόν, απίθανο να χρειαστεί μια… επίταξη των κυβερνητικών εταίρων από τον πρωθυπουργό, αφού από εδώ και πέρα ο «μπαμπούλας» της κοινωνικής, συνεπεία αυτής και της πολιτικής, αστάθειας θα αιωρείται μόνιμα πάνω από τα κεφάλια των τριών κυβερνώντων κομμάτων…
«Είμαι και βουλευτής; Το είχα ξεχάσει…»
Ένας κλασικός ντόμπρος Μανιάτης είναι ο Γιάννης Κουράκος.
«Ναι, ρε… Είμαι βουλευτής και υπάλληλος της Βουλής. Γιατί να με τρώνε οι δρόμοι;» λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια, όταν τον ρωτάμε για τις δυο του ιδιότητες που φαντάζουν ασυμβίβαστες μεταξύ τους – μόνο, όμως, αν είσαι σχολαστικός. Αλλιώς, δεν τρέχει τίποτα.
Κι επειδή, οι πολιτικές συνεντεύξεις βασίζονται εν πολλοίς σε υποθετικές ερωτήσεις, ιδού και μια… εξ ολοκλήρου υποθετική συνέντευξη: Ο Γ. Κουράκος, λοιπόν, αν του είχαμε πάρει συνέντευξη, θα μπορούσε να είχε απαντήσει ως εξής:
(Χτυπάει τηλέφωνο)
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Ναι… Ποιος είναι;
«Π»: Καλησπέρα σας, κ. βουλευτά… Από το «Παρασκήνιο» είμαστε…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Κόφτε την πλάκα… Μήπως είστε από τον Βουλγαράκη;
«Π»: Όχι, όχι… Από το «Παρασκήνιο». Μερικές ερωτήσεις….
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Τηλεπαιχνίδι;
«Π»: Όχι, πολιτική συνέντευξη…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Είστε πολιτικός;
«Π»: Όχι. Εσείς είστε πολιτικός…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Όχι… Εγώ είμαι υπάλληλος της Βουλής…
«Π»: Και βουλευτής είστε!
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Α, ναι! Το είχα ξεχάσει…
«Π»: Αλήθεια, πώς τα καταφέρνετε με δυο δουλειές;
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Μπα, μη νομίζεις… Από το ίδιο ταμείο πληρώνομαι. Άλλωστε, το να είσαι «πολιτικός» δεν είναι σταθερή δουλειά. Αυτοί τη μια σε ψηφίζουν και την άλλη όχι. Πολλή ανασφάλεια στη δουλειά μας, φίλε… Το ονοματάκι σου;
«Π»: Πασχάλης…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Έτσι που λες, Πασχάλη… Ζόρια… Και ένεκα της κουμπαριάς μου με τον Λευτέρη, τον Ζαγορίτη ντε, τρούπωσα σ’ αυτήν τη δουλίτσα… Να ’χουμε κάτι για τα γεράματά μας….
«Π»: Στους Ανεξάρτητους Έλληνες πώς πήγατε;
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Με ταξί!
«Π»: Όχι, εννοώ γιατί κατεβήκατε μαζί τους.
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Δεν κατέβηκα. Στο ισόγειο ήταν το γραφείο…
«Π»: Όχι… Λέω που βάλατε υποψηφιότητα…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Ε, δεν είχα τι να κάνω. Ανεργία μού μύριζε… Να πληρώνομαι από τον ΟΑΕΔ; Είναι ασυμβίβαστο… Γιατί είμαι και βουλευτής. Εσύ το είπες…
«Π»: Συγγνώμη, από τους Ανεξάρτητους Έλληνες γιατί φύγατε;
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Θα σου απαντήσω σαν ποδοσφαιριστής… Ολυμπιακάρα, έτσι;
«Π»: Πάντα…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Ε, τι κάνει ένας ποδοσφαιριστής; Κοιτάζει να κάνει ένα καλύτερο συμβόλαιο. Άμα η μια ομάδα δεν σου δίνει καθόλου λεφτά και η άλλη σου δίνει, τι να κάνεις;
«Π»: Μα, εσείς τώρα είστε Ανεξάρτητος…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Για τον ποδοσφαιριστή σού έλεγα. Μένει ελεύθερος και περιμένει το καλοκαίρι… Κάπου θα βρει…
«Π»: Δεν καταλαβαίνω, γιατί το λέτε…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Κουβέντα να γίνεται…
«Π»: Σας ευχαριστώ πολύ…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Χαράς το πράγμα … Τι κερδίζω που απάντησα;
«Π»: Τίποτα. Πολιτική συνέντευξη ήταν…
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Α, δεν ήταν τηλεπαιχνίδι;
«Π»: Όχι.
ΚΟΥΡΑΚΟΣ: Αν ήξερα ότι δεν κερδίζω τίποτα, δεν θα σας απαντούσα… (Κλείνει το ακουστικό, εκνευρισμένος!)
