Ένα αποτυχημένο αποτέλεσμα, όπως αυτό με την Άντερλεχτ, είναι αρκετό για ν’ αρχίσουν οι αφορισμοί. Ο Μάρκο Σίλβα είναι αποτυχημένος ο Ιντέγε το ίδιο, ο Καμπιάσο γέρασε και πρέπει με τον Τσόρι να σταματήσουν την μπάλα για να υπερασπίσουν την υστεροφημία τους. Μερικές εβδομάδες πριν, όταν ο Ολυμπιακός αναστάτωνε τη λογική στο Τσάμπιονς Λιγκ με τις νίκες στο Λονδίνο και το Ζάγκρεπ, ήταν «ο καλύτερος της 20ετίας».
Ο αθλητικός Τύπος εγκλωβισμένος στα πάθη του, τα «εγώ» του και τα «θέλω» του, αναδεικνύεται σε γνώστη της κατάστασης μιας ομάδας, καλύτερα κι από τον προπονητή τον ίδιο!
Κι έτσι, εκεί που ο Ολυμπιακός πήγαινε «σφαιράτος», ήρθε η «καταστροφή». Σε δυο περιπτώσεις «must win», με Άρσεναλ και Άντερλεχτ, δεν κατάφερε να προκριθεί. Κι επειδή δεν κατάφερε να προκριθεί, οι ίδιοι άνθρωποι που έπλασαν ένα μύθο γύρω του, οι ίδιοι άνθρωποι τον καταβαραθρώνουν.
Ποιος πραγματικά είναι ο Ολυμπιακός; Αυτός που κερδίζει στο Λονδίνο την Άρσεναλ ή αυτός που αποκλείεται από την Άντερλεχτ; Οι ίδιοι παίκτες είναι και προπονητής ο ίδιος. Αν αυτός, ο χτεσινό της ήττας από την Άντερλεχτ είναι ο πραγματικός Ολυμπιακός, θα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τους αναγνώστες μας που τον υπερτιμήσαμε. Ο Τύπος δεν το έκανε ποτέ, κρίνει πάντα εκ του αποτελέσματος, με συνέπεια, να προκαλεί ασάφεια περί των πραγματικών δυνατοτήτων της κάθε ομάδας.
Ο απλός οπαδός του Ολυμπιακού έχει ήδη κατασταλάξει στην δική του… «αλήθεια» για την ομάδα του και απλά, ψάχνει συνταυτιστές για να την επιβεβαιώσει. Κι ο Τύπος προσφέρεται και με… λεφτά, μάλιστα ή με «κλικ». Η ήττα, εξ άλλου, προσφέρεται για ένα εκατομμύριο «αλήθειες». Και πόσα απέχει η αλήθεια από το ψέμα; Γύρω στα τρία με τέσσερα εκατοστά, όπως είπε κι ο τεράστιος Γιόχαν Κρόιφ. Τέσσερα εκατοστά δεξιότερα να είχε πλασάρει ο Ιντέγε στην αρχή του ματς και σήμερα – κατά πάσα πιθανότητα – θα μιλάγαμε για τη νέα πανευρωπαϊκή δύναμη με την «ερυθρόλευκη» φανέλα.
