Η Εκκλησία είναι «ένας πνευματικός εκρηκτικός μηχανισμός», όπως είχε δηλώσει, σαν σήμερα το 2008, ο μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμος όταν εκλέχτηκε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Την Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2008, ύστερα από την συνεδρίαση στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αθηνών υπό την προεδρία του Σεβ. Μητροπολίτου Καρυστίας και παρουσία του υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Ευριπίδου Στυλιανίδη, εξελέγη νέος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος (Λιάπης), λαμβάνοντας την απόλυτη πλειοψηφία από τον δεύτερο κιόλας γύρο.
Επί συνόλου 74 Αρχιερέων ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών έλαβε 45 ψήφους έναντι 27 του Σεβ. Μητροπολίτου Σπάρτης κ. Ευσταθίου, ενώ στη κάλπη βρέθηκαν και δύο λευκά.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών γεννήθηκε το έτος 1938 στα Οινόφυτα Βοιωτίας. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διετέλεσε υπότροφος του Ι.Κ.Υ. (1ος σε πανελλαδική κλίμακα) στις Βυζαντινές σπουδές.
Μεταπτυχιακές σπουδές έκανε στην Αυστρία και στο Μόναχο της Γερμανίας. Εργάσθηκε ως πανεπιστημιακός βοηθός στην Αρχαιολογική Εταιρεία στην Αθήνα και δίδαξε ως φιλόλογος στη Λεόντειο Σχολή και σε Γυμνάσια των Αθηνών και της Βοιωτίας. Το 1967 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος και εγκατέλειψε την πανεπιστημιακή καριέρα του. Υπηρέτησε ως Ηγούμενος των Ιερών Μονών Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σαγματά (1971-1977) και του Οσίου Λουκά (1977-1981), Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας από το 1967 έως το 1978 και Αρχιεγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου από το 1978 έως το 1981, οπότε εξελέγη παμψηφεί Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας.
Διαβάστε την πρώτη ομιλία του Αρχιεπισκόπου η οποία είχε προκαλέσει εντύπωση:
«Δεν έχω να καταθέσω προγραμματικές δηλώσεις. Άλλωστε αυτές είναι ήδη διατυπωμένες άπαξ και με περισσή σαφήνεια επί του Σταυρού.
Η Εκκλησία πορεύεται μέσα στην Ιστορία και τον κόσμο, αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν ενδιαφέρεται να αντιπαρατεθεί προς κάτι η κάποιον, αλλά να προσλάβει τον κόσμο και να τον μεταμορφώσει. Δεν καλείται να είναι το λίπασμα για τα διακοσμητικά φυτά αυτού του κόσμου, αλλά γίνεται συνεχώς ένας πνευματικός εκρηκτικός μηχανισμός που ανατινάζει τον κόσμο και τον κάνει Εκκλησία.
Κι εμείς οι διάκονοι της Εκκλησίας, δεν υπάρχουμε για να αντιπαραθέτουμε επιμέρους απόψεις εναντίον άλλων απόψεων οι ιδεολογικές αντιλήψεις έναντι άλλων ιδεολογιών, ούτε δικαιούμαστε να στρατευτούμε σε μια ιδεοπολιτική επιλογή εναντιούμενοι σε κάποιαν άλλη. Διότι τότε δεν θα είμαστε Εκκλησία, αλλά μια θρησκευτική παράταξη, αυτοπεριορισμένη στη στενωπό των ιδεών της, αφού λησμόνησε ότι ο δρόμος που έχουμε να δείξουμε στους ανθρώπους και η αλήθεια που έχουμε χρέος να μαρτυρούμε δεν είναι μια ιδεολογία αλλά ένα πρόσωπο. Ο Χριστός είναι η «οδός, η αλήθεια και η Ζωή».
