Θυμάμαι τον παππού μου τον Άγγελο. Άνθρωπος κεντρώων, δημοκρατικών αντιλήψεων που ‘χε πολεμήσει στην Αλβανία, γιατί όπως έλεγε : «Η πατρίδα μας είναι κάτι ιερό που δεν το πουλάμε και δεν το χαρίζουμε ποτέ σε κανέναν». Σε εποχές δύσκολες αγόραζε την Αυγή, τα ΝΕΑ, γιατί του άρεσε η γραφίδα του Ψαθά και την Απογευματινή. Προδικτατορικά ψήφιζε το γέρο – Παπανδρέου, είχε νομίζω ψηφίσει και μια – δυο φορές ΕΔΑ, είτε με τον Πασαλίδη, είτε με τον Ηλιού. Αυτό δεν τον εμπόδιζε να κουβαλάει στο σπίτι του, στο Ελληνικό τρεις εφημερίδες τελείως διαφορετικής απόχρωσης και να βάζει κάτω τους μπαρμπάδες και τη μάνα μου τα Κυριακάτικα πρωινά να τις ξεκοκαλίζουν με επεξήγηση και ζωηρό διάλογο.
Κάποτε έπιασε ένα μικρό γραφείο κάπου στα Εξάρχεια κι η τύχη τον έφερε γείτονα και καθημερινό συνομιλητή με τον Ηλία Ηλιού: «Μεγάλος στοχαστής» τον θυμάμαι να λέει για τον ιστορικό ηγέτη της ΕΔΑ… Όπως τον θυμάμαι να λέει – αυτός ο «αντι- Καραμανλικός» της δεκαετίας του 60 πως «ο Καραμανλής είναι ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει με ασφάλεια την Ελλάδα», μετά το 1974. Και τον ψήφιζε με φανατισμό μα και σύνεση.
Ο παππούς μου ο Άγγελος που τον θυμάμαι, κάτι καλοκαιρινά απογεύματα καλή ώρα, να παίζει τάβλι με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και να μιλά με αγάπη για τις καλλιτεχνικές του παρέες με το Σταυρίδη, την Κοτοπούλη και τον Μινωτή, ταξίδεψε στην αιωνιότητα, ενώ Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν ο Εθνάρχης. Κι έλεγε από τότε. Οι καλοί πολιτικοί θα λείψουν από την Ελλάδα και οι σημαντικοί άνθρωποι, ή θα φιμώνονται, ή θα αλλοτριώνονται. Θα κοιτά σήμερα με απόγνωση κυβερνητικούς ταγούς, στην προσπάθεια τους να παραμείνουν γαντζωμένοι στην νοσηρή καρέκλα τους, να θέλουν να βγάλουν πρόεδρο της Δημοκρατίας, «έναν όποιον να ‘ ναι», να … «κλέβουν το ψωμί» του ταλαντούχου Τάκη Σπυριδάκη, ως «προέδρου Αγαπούλα» της διαφήμισης, τάζοντας ότι κατεβάσει ο νους του ανθρώπου στους βουλευτές , για να ψηφίσουν για ανώτατο πολιτειακό άρχοντα τον… «Πίου». Δηλαδή, κάτι σαν «Εσύ, εσύ κι ο κωλοτούμπας, στο πούλμαν»…
