Του Δ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Μπήκε ξυρισμένος και βγήκε αξύριστος. Απείρως προτιμότερο από το να πήγαινε για μαλλί και να έβγαινε κουρεμένος. Ένας ταλαιπωρημένος Σαμαράς από τη 40ωρη συνεδρίαση της Συνόδου Κορυφής βρήκε τη δύναμη την Παρασκευή το βράδυ να πει ότι η Ελλάδα πέτυχε με το παραπάνω τον στόχο της.
Στη Σύνοδο του Δεκεμβρίου κατάφερε να εξασφαλίσει 20 δισ. ευρώ επιπλέον, σώζοντας τη χώρα από βέβαιο πνιγμό. Την περασμένη Πέμπτη πήγε στις Βρυξέλλες με πρόταση της ΕΕ για 11,2 δισ. ευρώ κοινοτικής βοήθειας μέχρι το 2020 και έφυγε με το σχεδόν διπλάσιο ποσό μετά από εξαντλητική διαπραγμάτευση που κατέληξε στην υπογραφή τροπολογίας για την περαιτέρω ενίσχυση το 2016 λόγω της οικονομικής κρίσης.
Όπως ανέφερε, η Ελλάδα παίρνει σε πρώτη φάση πάνω από 14,5 δισ. ευρώ μόνον από το καινούργιο ΕΣΠΑ, συν 1,8 δισ. για αγροτική ανάπτυξη που μένουν αλώβητα και τα οποία την προηγούμενη φορά είχαν λογαριαστεί στο ΕΣΠΑ, ενώ τώρα θα είναι επιπλέον των 14,5 δισ. ευρώ. Συν 2 δισ. περίπου «που αναμένεται να μας δοθούν από την αναθεώρηση των ποσοστών συμμετοχής της Ελλάδας, λόγω της μεγάλης μείωσης του εθνικού μας προϊόντος που έχει προκαλέσει αυτή η τεράστια κρίση στην Ελλάδα».
Αυτά θα δοθούν μετά από διετία. Άρα, «συνολικά 14,5 συν 1,8 είναι 16,3 σίγουρα λεφτά και 2 δισ. τα οποία είναι προβλεπόμενα να δοθούν μετά το τέλος του 2016, όπως άλλωστε ρητά προβλέπεται από το επίμαχο άρθρο 54 των συμπερασμάτων της Συνόδου».
Η διαπραγματευτική επιτυχία είναι μεγάλη, καθώς την περίοδο 2007-2013 η κυβέρνηση Καραμανλή είχε εξασφαλίσει 20 δισ. ευρώ, αλλά λόγω της «μνημονιακής παρένθεσης» του ΠΑΣΟΚ ουδείς εμπιστευόταν την ελληνική πλευρά ότι μπορεί να τα καταφέρει και ότι μπορεί να διαχειριστεί ορθολογικά και σύννομα τους ευρωπαϊκούς πόρους. Επιπλέον, με την επιμονή του πρωθυπουργού προβλέφθηκε ειδικό κονδύλι για την ανεργία των νέων, που έχει υπερβεί το άκρως ανησυχητικό 50%.
Προϋπολογισμός
Ωστόσο, η ψήφιση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού προκαλεί σοβαρό προβληματισμό για τη συνοχή της ΕΕ. Η κρίση επεκτείνεται, η ανεργία αυξάνεται, οι βιομηχανικές δυνάμεις του ευρωπαϊκού νότου αποδυναμώνονται και η υπερσυγκέντρωση του πλούτου σε ελάχιστους της «Ζώνης» γεννά ερωτήματα για τις πραγματικές σκοπιμότητες που εξυπηρετεί ένα σχέδιο πανευρωπαϊκής λιτότητας.
«Δεν μπορεί παρά να παραμένει ανήσυχος κανείς για το μέλλον της ΕΕ» ανέφερε ο Σαμαράς αναρωτηθείς: «Πώς μπορεί να ενδυναμώνεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν αποδυναμώνεται ο προϋπολογισμός της;». Η συμφωνία προβλέπει ως ανώτατο όριο για τις δαπάνες τα 960 δισ. ευρώ, ποσό που στην ουσία συνεπάγεται έναν πολύ σφιχτό προϋπολογισμό, για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ. Η Ελλάδα πέτυχε, εν μέσω μιας τέτοιας συγκυρίας, να εξασφαλίσει περισσότερα από το μέγιστο δυνατό. Το αποτέλεσμα θα δείξει αν μπορεί να διαχειριστεί τη βοήθεια που εξασφάλισε. Κυρίως, δε, η πολιτική έμπνευση και η διαχειριστική ικανότητα.
