Πολλές περίπλοκες και παράδοξες ιστορίες έχουν προκύψει μετά τις προσπάθειες του ΙΚΑ και άλλων κρατικών φορέων να πάρουν πίσω επιδόματα που κακώς έδιναν στους πολίτες. Όπως τονίζει, ωστόσο, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου, Στέλιος Βοργιάς. έχουν έρθει στα γραφεία τους πολλές περιπτώσεις αδικίας ή αδιεξόδου. Χαρακτηριστική είναι αυτή μίας γιαγιάς, της οποίας ο γιος σκότωσε την γυναίκα του και αυτοκτόνησε. Αυτή ανέλαβε τα δύο εγγόνια της, τα οποία όμως έκλεισε σε μοναστήρι, παίρνοντας το επίδομα σπουδών που αποφάσισε να τους χορηγήσει το κράτος. Τώρα το κράτος ζητάει πίσω τα λεφτά από τον εγγονό, με την γιαγιά να πάσχει πλέον από αλτσχάιμερ…
Πιο αναλυτικά τα αφηγείται ο Στέλιος Βοργιάς:
«Σκοτώνει ο πατέρας τη μάνα των παιδιών και αυτοκτονεί. Το γεγονός συνέβη στο Ηράκλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το αγόρι και το κορίτσι της οικογένειας μένουν ορφανά σε ηλικία μόλις τριών χρόνων. Το κράτος δίνει τα παιδιά στη γιαγιά. Με μια εισαγγελική εντολή, απλά, διαχειριστής του λογαριασμού με τα επιδόματά τους είχε μπει αυτή η γιαγιά. Υπήρχε ένα επίδομα σπουδών που είχε εγκριθεί για τις ανάγκες σπουδών τους. Στο μεταξύ, η γιαγιά κατηγορούσε τα εγγόνια ότι έφταιγαν για την τραγωδία στο σπίτι τους. Και όταν μεγάλωσαν, πάει και τα κλείνει σε μοναστήρι. Σε γυναικείο μοναστήρι το κορίτσι, εδώ στην Κρήτη. Και το αγόρι σε μοναστήρι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το αγόρι υποτίθεται ότι σπούδαζε. Και ωστόσο, ποτέ δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στο μοναστήρι, αφού ήδη είχε ψυχολογικά προβλήματα. Με παρέμβαση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας, που έμαθε το περιστατικό, το παιδί βγαίνει από το μοναστήρι».
Και παρακάτω τονίζει ο πρόεδρος του ΕΚΗ ότι, όλα αυτά τα χρόνια που το αγόρι ήταν στο μοναστήρι, η γιαγιά τσέπωνε κανονικά το επίδομα σπουδών του. «Τα χρήματα αυτά τα έπαιρνε έχοντας δηλώσει ψευδώς πως το παιδί σπουδάζει. Και τώρα πάει το ΙΚΑ και ζητάει αναδρομικά από το παιδί τα χρήματα αυτά, συν τους τόκους. Σήμερα η γιαγιά πάσχει από Αλτσχάιμερ και δε θυμάται τίποτα»!
Στο σημείο αυτό ο συνδικαλιστής ξεκαθαρίζει ότι το ΙΚΑ δεν ευθύνεται. Πρέπει να εφαρμόσει το νόμο. Και ο νόμος αναφέρει ότι τα χρήματα θα πρέπει να τα δώσει ο δικαιούχος, δηλαδή το παιδί, για τα χρόνια εκείνα που δεν υπήρχαν σπουδές, όχι μόνο αναδρομικά αλλά και έντοκα. «Φανταστείτε ότι, για ένα παιδί που είναι άνεργο και πάμφτωχο, δεν είναι καθόλου λίγα τα 7-8 χιλιάδες ευρώ που του ζητούν να καταβάλει, παρότι ποτέ δεν πήρε ούτε δραχμή από το επίδομα αυτό.”
