Ενάμιση χρόνο από τον σχηματισμό της πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης στη χώρα μας και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει καμιά άμεση απειλή η οποία θα οδηγήσει στο κλείσιμο της «παρένθεσης».
Παρά τα αντιθέτως φημολογούμενα, δεν πρόκειται να επιδιώξει τώρα πρόωρες εκλογές και είναι πολύ πιθανόν να εξαντλήσει την τετραετία. Και μπορεί να το καταφέρει, με δεδομένο το ότι έχει περάσει ήδη δύο δύσκολους κάβους (ψήφιση μνημονίου το καλοκαίρι του 2015, πρώτη αξιολόγηση του Ιουνίου του 2016), ενώ πιθανότατα θα περάσει και τον επόμενο (δεύτερη αξιολόγηση Σεπτεμβρίου). Ο κ. Τσίπρας είναι ο μόνος πρωθυπουργός της κρίσης που απολαμβάνει τρία εξαιρετικά πλεονεκτήματα: α) Δεν έχει απέναντί του μια τοξική αντιπολίτευση, που υπονομεύει την κοινωνική ειρήνη, β) η διεθνής συγκυρία είναι εξαιρετικά ευνοϊκή, καθώς όλοι οι μεγάλοι διεθνείς παίκτες επιθυμούν μια Ελλάδα με πολιτική σταθερότητα και γ) διαθέτει απόλυτα συμπαγή Κοινοβουλευτική Ομάδα –θυμίζει πειθαρχία λόχου– και έχει απόλυτα αφοσιωμένο κυβερνητικό εταίρο. Τώρα, μάλιστα, που απόκτησε και δεύτερο «λεβέντη», πρόθυμο να τον στηρίξει, δεν έχει κανέναν λόγο να φοβάται ούτε και τις κατά φαντασία «συνωμοσίες» της Δεξιάς που… εξυφαίνονται σε βάρος του.
Υπό τις συνθήκες αυτές, θα περίμενε κανείς ο πρωθυπουργός και τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου να μη συμπεριφέρονται με φοβικό τρόπο. Παρά τη φαινομενική συμπεριφορά υπεροχής που επιδεικνύουν, η προσπάθεια ναρκοθέτησης για σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης (αν είναι του αντίπαλου κόμματος) και η απόρριψη της πρώτης σοβαρής ελεγκτικής διαδικασίας για τα πεπραγμένα των πρώτων μηνών της διακυβέρνησής ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δείχνουν αδυναμία και φόβο. Όπως αδυναμία και φόβο φανερώνει και η διγλωσσία της κυβέρνησης, με το να μιλάει από τη μια μεριά για συναίνεση και από την άλλη να χρησιμοποιεί βαθύτατα διχαστικό λόγο. Απλώνει το χέρι για δήθεν συνεννόηση, αλλά ταυτόχρονα στοχοποιεί τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ωμό τρόπο –καθαρά για λόγους εντυπώσεων– και απειλεί με «χρονοντούλαπο της ιστορίας» τα κόμματα του Κέντρου, όπως ο ίδιος κατονόμασε το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, γιατί αρνήθηκαν το «δώρο» που τους έκανε (Απλή Αναλογική) και δεν δέχτηκαν να παίξουν μπάλα μαζί του στις επόμενες εκλογές.
Τώρα, στο μυαλό του Αλέξη Τσίπρα υπάρχουν δύο ξεκάθαρα πράγματα:
Πρώτον: Αν πέσει η κυβέρνησή του, δεν θα υπάρχει μέλλον για το κόμμα του και η Αριστερά θα υποστεί μια ιδεολογική και πολιτική ήττα μεγαλύτερη από εκείνη του Εμφυλίου, την οποία θα φορτωθεί ο ίδιος. Και κάτι τέτοιο ασφαλώς δεν το θέλει.
Δεύτερον: Αφού δεν πέρασε η Απλή Αναλογική με 200, ώστε να προσφέρεται για άμεση χρήση, είναι υποχρεωμένος να αναδείξει το κόμμα του πρώτο στις επόμενες εκλογές, ώστε να πάρει αυτός το πριμ των 50 εδρών και να σχηματίσει κυβέρνηση. Υπό τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίζει τις εκλογές. Άρα, ο χρόνος διεξαγωγής τους απομακρύνεται, με την προσδοκία να αλλάξει το κλίμα αργότερα ή προς το τέλος της τετραετίας. Τώρα, αφού φαίνεται να έχει κατανοήσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέραν της διαμόρφωσης συνθηκών οικονομικής σταθερότητας και περιβάλλοντος προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, είναι καταδικασμένος να κάνει ό,τι πει ο κ. Σόιμπλε– ήτοι ό,τι λέει το γράμμα του μνημονίου 3. Γι’ αυτό και έχει αμέριστη στήριξη στο εξωτερικό, όπου εκτιμούν πως είναι ο μόνος ο οποίος μπορεί να διεκπεραιώσει το μνημόνιο –με υψηλό κόστος και τραύματα– χωρίς έντονες κοινωνικές αντιδράσεις.Αυτό που μένει τώρα να κάνει και γι’ αυτό αγωνίζεται είναι να ανακτήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα την εμπιστοσύνη των εταίρων-δανειστών- επενδυτών αλλά και των πολιτών –ψηφοφόρων και μη–την οποία δείχνει να έχει από καιρού απολέσει. Διαθέτει πάντα ιδεολογικά-πολιτικά εργαλεία και τον χρόνο να επανορθώσει ή θα ισχύσει αυτό που είπε ο Γ. Ντάισελμπλουμ, αναφερόμενος στην ελληνική κυβέρνηση, «η εμπιστοσύνη, όταν φεύγει, καλπάζει με άλογο, αλλά, όταν επιστρέφει, έρχεται με τα πόδια»;
Όταν χάιδευαν τα αυτιά των νεαρών αντιεξουσιαστών
Όταν για χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση χάιδευε τα αυτιά και ενεθάρρυνε τις ακρότητες των αντιεξουσιαστών, είναι πολύ δύσκολο να τους ελέγξει σήμερα και να τους επιβάλει όρια από τη θέση του κυβερνήτη της χώρας –ιδιαίτερα, μάλιστα, όταν μεγάλη μερίδα του κόμματος και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας παραμένει προσηλωμένη στην «Αριστερά του πεζοδρομίου», των συνδικαλιστών, των καταλήψεων και της επαναστατικής γυμναστικής!
Πώς να αποτρέψεις τις καταστροφές των αποκαλούμενων αναρχοαυτόνομων του «NοBorders» στο Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης, όταν μια ζωή ήσουν κατά της απαγόρευσης εισόδου μη φοιτητών στους χώρους των πανεπιστημίων; Πώς να ελέγξεις αυτούς που επιτίθενται κάθε τόσο στο σπίτι του Φλαμπουράρη στα Εξάρχεια και καίνε τρόλεϊ που περνούν έξω από το Πολυτεχνείο, όταν θεωρούσες δικαίωμα του «χώρου» να κρατάει όμηρο ¬–σαν κράτος εν κράτει– μία ολόκληρη περιοχή της Αθήνας; Πώς να καταδικάσεις τους αντιεξουσιαστές που εισέβαλαν στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης εν ώρα λειτουργίας, όταν υποστήριζες διά του εκπροσώπου σου, κ. Σκουρλέτη, ότι οι αντιασφυξιογόνες μάσκες, τα ρόπαλα και τα υλικά παρασκευής Μολότοφ είναι αντικείμενα καθημερινής χρήσης, τα οποία μπορεί να βρει κανείς σε κάθε σπίτι της ελληνικής επικράτειας;
Σε αυτό το πνεύμα του ακραίου ακτιβισμού και της παρανομίας κινήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα μέτωπα, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Πότε πήγαινε χέρι -χέρι με τους «αγανακτισμένους», προπηλακίζοντας βουλευτές και υπουργούς, χρησιμοποιώντας ρητορική μίσους κατά των αντιπάλων του, πότε ένωνε δυνάμεις με τους αντιεξουσιαστές οι οποίοι καταλάμβαναν δημόσια κτήρια
και πότε ενθάρρυνε τους αλληλέγγυους κατά των Σκουριών να καταστρέφουν εγκαταστάσεις της «Ελληνικός Χρυσός».
Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ ασκεί την εξουσία, πρέπει να σταματήσει να συμπεριφέρεται σαν αντιπολίτευση. Ούτε ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί επιτρέπεται να μένουν βουβοί θεατές των εξελίξεων ούτε το κράτος να απουσιάζει και να ανέχεται τη «δραστηριότητα» των κάθε λογής ακτιβιστών.
