Παραδοσιακά ο χώρος της ναυτιλίας είναι ένας, καθαρά, ανδροκρατούμενος χώρος και όπως καθίσταται ευκόλως εννοούμενο για τις γυναίκες αποτελεί ένα δύσκολο έργο να ακολουθήσουν καριέρα πλοιάρχου ή μηχανικού πλοίου.
Έστω κι αν έχουν τη δυνατότητα μέσω της δίκαιας εισαγωγής τους από τη διαδικασία των Πανελληνίων στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού και είναι συνεπείς στην παρακολούθηση των μαθημάτων τους οι πόρτες των περισσότερων εταιρειών παραμένουν κλειστές.
Μερικές από τις Ελληνίδες που εν τέλει κατάφεραν να μπουν στο χώρο της ναυτιλίας μιλούν για τις δικές τους προσωπικές εμπειρίες σχολιάζοντας τις δυσκολίες, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο κατάφεραν να πετύχουν το μεγάλο τους στόχο.
Ευδοκία Πέννα: «Εάν κάτι το θες πολύ, πεισμώνεις και τα καταφέρνεις»
«Είμαι από τις Σέρρες, καμία σχέση με ναυτική παράδοση. Είχα στο μυαλό μου τη Σχολή αυτή και την προοπτική να γίνω πλοίαρχος από το Λύκειο. Ήξερα ότι υπάρχει μία επιπρόσθετη δυσκολία για τις γυναίκες, αλλά δεν την περίμενα σε τέτοιο βαθμό».
Η Ευδοκία Πέννα διανύει το τέταρτο έτος των σπουδών της στη Σχολή Πλοιάρχων της ΑΕΝ Μακεδονίας. Χρειάστηκε να κάνει χρήση της διάταξης που επιτρέπει τη συνέχιση των σπουδών σε περίπτωση αδυναμίας ναυτολόγησης, καθώς εκκρεμεί η πραγματοποίηση και των δύο εκπαιδευτικών ταξιδιών της.
«Έδωσα συνεντεύξεις σε εταιρείες, εκπρόσωποι των οποίων ήλθαν στη Σχολή, πήγα 6-7 φορές στην Αθήνα για αντίστοιχες συνεντεύξεις, έχω στείλει πολλά βιογραφικά μέσω ίντερνετ, όμως δυστυχώς μπάρκο δεν βρήκα ακόμη. Οι εκπρόσωποι κάποιων εταιρειών ξεκαθαρίζουν εξαρχής, ότι δεν παίρνουν κορίτσια, άλλοι ρίχνουν μια φευγαλέα ματιά στο βιογραφικό ή ύστερα από μία μικρή συνέντευξη λένε ότι θα ειδοποιήσουν, αν υπάρξει κάποια θέση. Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι που με είδαν πιο σοβαρά, χωρίς ωστόσο να με επιλέξουν τελικά» σημειώνει.
Παρά τις δυσκολίες, πάντως, η κ. Πέννα δεν έχει μετανοιώσει για την επιλογή της. «Υπάρχουν πολλά άτομα που τα έχουν παρατήσει, όχι μόνο κοπέλες, αλλά και αγόρια. Αν είχα αλλάξει γνώμη, θα τα είχα παρατήσει. Όμως, έχω πεισμώσει πιο πολύ» λέει.
Όσον αφορά στο θέμα «οικογένεια», εκτιμά ότι «αν θέλεις κάτι πολύ, μπορείς να το καταφέρεις, μπορείς να συνδυάσεις και την οικογένεια».
Γεωργία Αρβανιτίδη: «Πρέπει να αποδείξεις ότι είναι μια δουλειά που θέλεις»
«Υπάρχει ελπίδα, αρκεί να το παλέψεις και να αποδείξεις ότι αξίζεις. Όποια εξωτερική βοήθεια και αν έχεις, αν δεν αποδείξεις ότι αξίζεις, δεν έχεις ελπίδα να τα καταφέρεις».
Η Γεωργία Αρβανιτίδη, μέχρι τον Ιούνιο αναμένεται να αποφοιτήσει από την ΑΕΝ Μακεδονίας, με το δίπλωμα της Πλοιάρχου Γ’ Τάξης. Αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις υπόλοιπες γυναίκες της Σχολής, καθώς αρνήθηκε να τα παρατήσει, παρά τις 50 «κλειστές πόρτες» που συνάντησε, προτού καταφέρει να μπαρκάρει για το δεύτερο εκπαιδευτικό ταξίδι.
«Δυσκολεύτηκα αρκετά, έφτασα σε σημείο να πω ότι θα τα παρατήσω. Πέρασα από 50 εταιρείες. Σε όλες τις ανδροκρατούμενες δουλειές ισχύει αυτή η πραγματικότητα. Δε θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν, ούτε καν την αίτησή σου. Όμως, δεν πρέπει να χαμηλώσεις το κεφάλι, πρέπει να αποδείξεις ότι είναι μια δουλειά που θέλεις. Οι καθηγητές μας βοηθούν, ενώ υπάρχουν και κάποιες εταιρείες που δέχονται γυναίκες».
Όσον αφορά την εμπειρία της στο πλοίο δηλώνει ότι στάθηκε τυχερή και ότι δε συνάντησε προκατάληψη από τα άλλα μέλη του πληρώματος. «Στην αρχή, δεν ήξερα πού πήγαινα, είχα ένα άγχος. Δεν πρέπει, όμως, να δείχνεις το άγχος και αυτό αφορά οποιαδήποτε δουλειά. Με αντιμετώπισαν με σεβασμό, με ανοιχτό μυαλό και ισότιμα» σημειώνει.
Η κ. Αρβανιτίδη αναγνωρίζει ότι «η θάλασσα δεν είναι για όλους», διευκρινίζοντας, ωστόσο, ότι «αυτό δεν έχει να κάνει με το φύλο ,και για τους άνδρες και για τις γυναίκες είναι δύσκολο, δεν μπορούν να επιβιώσουν όλοι στη θάλασσα».
