Μεσημέρι Τρίτης, είμαστε στην οδό Κωλέττη 50, έξω από το κτίριο της δομής Κ.Δ.Α.Π. Μ.Ε.Α που φιλοξενεί άτομα με ειδικές ανάγκες από όλη τη Θεσσαλονίκη δωρεάν για εργαζομένους γονείς από τις 7:00’ μέχρι τις 21:00’. Η δομή είναι μέρος του προγράμματος της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Θεσσαλονίκης. Αυτή τη στιγμή η δομή παρέχει στέγαση σε συνολικά 60 παιδιά όπως εξηγεί στην Karfitsa η Άννα Παπαδοπούλου-ψυχολόγος και υπεύθυνη της δομής και διαθέτει το απαραίτητο προσωπικό «Υπάρχουν όλες οι ειδικότητες που θα μπορούσαν να υπάρχουν σε ένα ΚΔΑΠΜΕΑ, φυσικοθεραπευτής, πληροφορικός, εργοθεραπευτής, λογοθεραπευτής, ειδικός παιδαγωγός, μουσικός, γενικών καθηκόντων που φροντίζουν την καθαριότητα, εικαστικός, νοσηλεύτρια, ψυχολόγος, θεατρολόγος και κοινωνικοί φροντιστές»
Της Παναγιώτας Γιδαροπούλου
Η κάθε μια ειδικότητα έχει τον ρόλο της στην καθημερινότητα των παιδιών και η συνεργασία όπως επισημαίνει είναι πάρα πολύ καλή μεταξύ των εργαζομένων: «Όλοι οι ειδικοί που υπάρχουν στην δομή λειτουργούμε ως ομάδα, συνεργαζόμαστε άμεσα, οι πληροφορίες περνούν, από τον ένα στον άλλον, για να έχουμε μια ομαλή καθημερινότητα για να μπορέσουμε να δώσουμε ότι καλύτερο μπορούμε σε αυτά τα παιδιά».
Τα άτομα που φιλοξενεί η δομή περνούν το χρόνο τους, δημιουργικά ανάλογα με το μάθημα που παρακολουθούν, κι αυτό ποικίλει ανάλογα τις απαιτήσεις των παιδιών από εικαστικά μέχρι μαθήματα πρώτων βοηθειών από τη νοσηλεύτρια της δομής σύμφωνα με τη κοινωνική φροντίστρια Όλγα Πεντέλη. Στις εγκαταστάσεις υπάρχει αίθουσα αναψυχής οπού τα παιδιά ζωγραφίζουν και όπως μας αποκάλυψε η καλλιτεχνικός τους το θέμα αυτής την εβδομάδας είναι τα φρούτα. Διαθέτει υπολογιστές, αίθουσα εκγύμνασης και φυσιοθεραπείας και αίθουσα οπού πραγματοποιείται το θεατρικό παιχνίδι.
«Εμείς κυκλοφορούμε κι έξω, πχ μαθαίνουμε για την ανακύκλωση…»
Μικροί και μεγάλοι πραγματοποιούν πολλές δράσεις με πιο σημαντική αυτή της Πέμπτης που την ονομάζουν «Ψυχαγωγικό Περίπατο» καθώς βγάζουν βόλτα τα άτομα σε μουσεία ή ακόμα και για καφέ όπως τονίζει η κα Πεντέλη: «Είναι μια δράση εκπαιδευτικού χαρακτήρα για να κοινωνικοποιηθούν. Ψάχνω κάθε εβδομάδα δράσεις και τα παιδιά απολαμβάνουν την πόλη, έχουμε επισκεφτεί το ΚΘΒΕ, το μουσείο σύγχρονης Τέχνης. Η ψυχολόγος κ. Παπαδοπούλου επισημαίνει πόσο σημαντικό είναι να έρχονται τα άτομα σε επαφή με τον έξω κόσμο αν και δεν θεωρεί τη πόλη κατάλληλη. «Εμείς κυκλοφορούμε κι έξω, υπάρχει μεγάλος ρατσισμός, ο ρόλος μας είναι να βγάλουμε τα παιδιά έξω, να χαίρονται τον ήλιο, την πόλη τη ζωή αν και η Θεσσαλονίκη δεν είναι φιλική προς τα ΑΜΕΑ, γενικότερα σαν κράτος υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις στον χώρο της ψυχικής υγείας».
Στη συγκεκριμένη δομή φιλοξενούνται άτομα όλων των ηλικιών όπως εξηγεί η κ. Άννα: «Εδώ φιλοξενούμε άτομα από ηλικία 9 έως… 50, δεν υπάρχει ηλικιακό όριο. Αυτό κάνει το έργο μας ακόμα πιο σύνθετο. Γιατί έχουμε να αντιμετωπίσουμε διάφορες διαγνώσεις και διαφορετικές περιπτώσεις» δεν υπάρχει χρονικό όριο στις ώρες που μπορεί να μείνει ένα άτομο σύμφωνα με την ίδια…
Το πιο δύσκολο κομμάτι όπως παραδέχονται και οι εργαζόμενοι είναι να καταφέρεις ένα παιδί να σε εμπιστευτεί: «Σε τεστάρουν συνεχώς, σε δοκιμάζουν» αναφέρει η κ. Όλγα αλλά παρ’ ολ’ αυτά δηλώνει ερωτευμένη με την δουλειά της: «Η μεγάλη μου αγάπη είναι τα παιδιά, έτυχε να ενταχθώ στα παιδιά με ειδικές ανάγκες αλλά από τότε ας μου επιτραπεί η έκφραση ερωτεύτηκα το συγκεκριμένο τομέα εργασίας. Μέσα από αυτό γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος» όπως και η κα Παπαδοπούλου νιώθει ένα δέσιμο με τα άτομα: «Ο δεσμός με τα παιδιά είναι απίστευτος, είναι κομμάτι του εαυτού μας».
Στηρίζουν όλο το οικογενειακό περιβάλλον
Οι γονείς τείνουν να εμπιστεύονται τους εργαζόμενους με την πάροδο του χρόνου, παραμένουν νοητά παρέα με τα παιδιά τους: «Οι γονείς συναισθηματικά είναι εδώ μαζί με τα παιδιά. Πρέπει να πείσω έναν γονιό να βγάλει το παιδί του έξω και του λέω να το φέρει στη δομή, τις περισσότερες φορές έπειτα από λίγο καιρό μου δίνουν δίκιο» τονίζει η ψυχολόγος της δομής. Στην δομή δεν φιλοξενούνται μόνο τα παιδιά αλλά και οι οικογένειες τους, αφού οι εργαζόμενοι στηρίζουν όσο μπορούν τους γονείς στις προσπάθειες τους. «Οι γονείς επωφελούνται από την δομή μας, εμείς αντιμετωπίζουμε οικογενειακά συστήματα γιατί πλήττονται μέσα από αυτό. Εκτός από τις ατομικές ή οικογενειακές συνεδρίες που κάνουμε, έχουμε καθημερινή επαφή με τους γονείς. Στηρίζουμε και την οικογένεια, προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε, τους παρέχουμε συμβουλευτική υποστήριξη».
Το οικογενειακό περιβάλλον παίζει μεγάλο ρόλο στο κάθε άτομο και μια διάγνωση ψυχικής υγείας πλήττει όλο το οικογενειακό σύστημα ενώ κάποιοι γονείς είναι πιο δύσκολο να το αποδεχτούν: «Υπάρχουν γονείς που δεν αποδέχονται την κατάσταση του παιδιού του, εμείς ζυγίζουμε την κατάσταση και δράττουμε ανάλογα. Καμιά φορά χρειάζεται μακροχρόνια θεραπεία για να αποδεχτούν το πρόβλημα». Υπάρχουν κάποια στάδια για να φτάσουν οι γονείς στο επίπεδο της αποδοχής: «Μερικοί καθηλώνονται σε κάποια από αυτά τα στάδια, κάποια από αυτά τα στάδια είναι του θυμού ή της άρνησης. Είναι πολύ βαθύ πρέπει να δουλέψεις πολύ και πολλές φορές φτάνεις στα όρια της ψυχοθεραπείας. Όσο πιο βαρύ είναι το πρόβλημα της ψυχικής υγείας τόσο πιο δύσκολο είναι να το αποδεχτεί ένας γονιός» γνωστοποιεί η Άννα Παπαδοπούλου.
Δεν περιγράφεται με λέξεις
Τα πιο απλά πράγματα στην καθημερινότητα ενός ατόμου με ειδικές ανάγκες τείνουν να είναι πιο δύσκολα αλλά όταν διδάσκεται να εξυπηρετείτε μόνο του τότε το συναίσθημα είναι όμορφο αναφέρει η κ. Πεντέλη: «Ακόμα και τα πιο αυτονόητα καθημερινά πράγματα για εμάς είναι πιο δύσκολα για αυτά τα παιδιά όπως το να φάει μόνο του ένα παιδί, όταν όμως καταφέρεις μετά από προσπάθεια να φάει μόνο του, νιώθεις ευχαρίστηση, απαλύνεις τον γονιό από κάτι που τον δυσκολεύει μέσα στην ζωή του».
Κάποια συναισθήματα δεν χωρούν σε λέξεις και κάπου εδώ την ώρα της συνέντευξης το κλίμα γίνεται πιο ευσυγκίνητο καθώς καταγράφεται το έργο που παρέχει η δομή και την αγάπη που δείχνουν στα άτομα: «Είναι πολύ σημαντικό όταν ένα από τα παιδιά σου λέει σ’ αγαπώ, σε αγκαλιάζει, σε φιλάει ακόμα κι όταν σου χαμογελάει το συναίσθημα που νιώθεις είναι απερίγραπτο. Ειδικότερα όταν ένας γονιός σου λέει ευχαριστώ που είσαι δίπλα μας, αυτό δεν περιγράφεται με λόγια» λέει σχεδόν βουρκωμένη η κ. Παπαδοπούλου και συμπληρώνει η κ. Πεντέλη: «Μαθαίνεις να εκτιμάς την ζωή, δεν στέκεσαι στα υλικά αγαθά αλλά στην ποιότητα της ζωής. Είναι μαγεία, δεν βαριέσαι σε αυτή την δουλειά, ψάχνεσαι συνέχεια, εξελίσσεσαι σαν άνθρωπος. Μαθαίνεις τα όρια σου, τον εαυτό σου, τις δυνατότητες σου».
Ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από αυτήν την προσπάθεια είναι η πρόεδρος της Κ.Ε.Δ.Η.Θ. Μαρία Πασχαλίδου: «Δίπλα στο έργο μας είναι πάντα η πρόεδρος μας η κ. Πασχαλίδου, είναι μαζί μας, μας στηρίζει και της αξίζει ένα μεγάλο ευχαριστώ και μπράβο. Καλύπτει όλες τις ανάγκες της δομής, ολοκληρώνει όλο το εγχείρημα» μας λένε εργαζόμενοι και γονείς. Η ίδια η πρόεδρος δηλώνει ότι “η Θεσσαλονίκη δεν είναι φιλική προς τα ΑΜΕΑ όμως οφείλουμε να την κάνουμε και θα την κάνουμε…”
