Γράφει ο Φώτης Σιούμπουρας
Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε νέες συνθήκες. Από τη μία, η φθορά της κυβέρνησης και οι επαπειλούμενες απώλειες νέων βουλευτών στις επερχόμενες κρίσιμες ψηφοφορίες και, από την άλλη, οι ιδιαίτερες εσωτερικές πολιτικές συνθήκες και οι επικίνδυνες εξελίξεις στην ευρύτερη ζώνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Όλα αυτά, κατά τα φαινόμενα,οδηγούν τον κ. Τσίπρα σε νέους δρόμους.
Έπρεπε να φτάσει η χώρα στο «σημείο μηδέν» και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην κόψη του ξυραφιού για να διαπιστώσει ο πρωθυπουργός ότι η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, ήπιο πολιτικό κλίμα, διάλογο και ευρύτερη δυνατή συνεννόηση στα μεγάλα θέματα. Προτού η κυβέρνηση συμπληρώσει τις πρώτες εκατό ημέρες «ζωής» της, δείχνει να έχει πάρει το μάθημά της και να προσγειώνεται σιγά σιγά στην πραγματικότητα. H φθορά της, όμως, από τη μέχρι τώρα εφαρμοζόμενη πολιτική της, είναι μεγάλη. Και σε λίγο, όταν επέλθει και το σοκ των συντάξεων, καθώς και η φορολόγηση των αγροτών, τίποτε δεν θα απομένει από την αίγλη της πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης. Στη δεύτερη ψηφοφορία προαπαιτουμένων του 3ου μνημονίου έχασε δύο βουλευτές, η πλειοψηφία της περιορίστηκε και, πλέον, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να καταγράψει προσεχώς και νέες απώλειες, όταν θα έλθουν προς ψήφιση στο Κοινοβούλιο άλλα νομοθετήματα. Και ενώ στις έρευνες των διαθέσεων της κοινής γνώμης καταγράφεται ταχεία φθορά της κυβερνητικής παράταξης, καθώς τα μέτρα «δαγκώνουν» και οι πολίτες δεν βλέπουν τις προσδοκίες τους να επιβεβαιώνονται,στα κυβερνητικά και κομματικά κλιμάκια ήδη έχουν αρχίσει να αναζητούν εκείνη τη στρατηγική και τους χειρισμούς, ώστε η κατάσταση να μην ξεφύγει και να βρίσκεται σε διαχειρίσιμο πλαίσιο με το μικρότερο δυνατό κόστος. Παρότι εκτιμούν πως δεν πρόκειται να πέσει η κυβέρνηση εξαιτίας των αντιδράσεων, οι συνθήκες που δημιουργούνται δεν την ευνοούν.
Με δεδομένο, πάντως, ότι η αλλαγή πολιτικής δεν είναι εφικτή και οι πιέσεις για εφαρμογή των δεσμεύσεων από τους εταίρους παραμένουν ισχυρές, στις συζητήσεις στο κυβερνητικό στρατόπεδο πρωτίστως καταγράφεται η επιλογή για επικοινωνιακού τύπου αντιμετώπιση των κοινωνικών κινητοποιήσεων και των πολιτικών αντιδράσεων. Τις τελευταίες ημέρες, όπου και αν βρέθηκαν οι κυβερνητικοί, με πρώτο τον Αλέξη Τσίπρα, πλειοδότησαν και μίλησαν για συναίνεση και «εθνικό διάλογο» στα σημαντικότερα ζητήματα που θα βρουν μπροστά τους: τα εθνικά, το Ασφαλιστικό, το προσφυγικό, την Παιδεία.
Θα έλεγε κανείς ότι ξαφνικά επέστρεψε η… λογική στην κυβέρνηση, αφού έως τώρα κάποιες άλλες… συναινετικές φράσεις και του ίδιου του πρωθυπουργού, ηχούν, ακόμα: «Ή αυτοί ή εμείς», «θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν». Περασμένα ξεχασμένα, θα πουν κάποιοι. Ή«κουβέντες του ΣΥΡΙΖΑ». Όμως, μ’ αυτές και μ’ αυτές, κέρδισε και ξανακέρδισε τις εκλογές. Όμως, και στα βήματα που έγιναν δέκα μήνες τώρα, η συναίνεση ήταν μια άγνωστη λέξη και σήμερα, στα πιο δύσκολα, είναι μια έννοια τυλιγμένη στην ηθελημένη αοριστία. Ακόμη και ο υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, την προσφέρει και η κυβέρνηση τη διαλαλεί, προσθέτοντας ως δόλωμα κάποιο κοινωνικό ή προοδευτικό ή δημοκρατικό πρόσημο. Και η αναπληρώτρια υπουργός, Σία Αναγνωστοπούλου, καλεί τους πανεπιστημιακούς σε «εθνικό διάλογο», που «θα ξεκινήσει με λευκά χαρτιά», όπως είπε. Αν συνομολογήσουμε,όμως, ότι η βασική προϋπόθεση κάθε συναινετικού διαλόγου είναι η εμπιστοσύνη, πόσα αποθέματα από αυτή έχει η σημερινή ηγεσία του υπουργείου Παιδείας και κατ’ επέκταση η κυβέρνηση, όταν ξηλώνει μία μεγάλη μεταρρύθμιση, που βασίστηκε σε μια γενναία και ευρεία συναίνεση;Όταν οι αλλαγές που προωθούνται στην ανωτάτη Παιδεία έχουν ως αποκλειστικό στόχο να επαναφέρουν την παντοδυναμία των φοιτητοπατέρων, των συνδικαλιστών, της μετριότητας και της συναλλαγής;Και πώς θα ξεκινήσει ο εθνικός διάλογος για να βρεθεί η πολυπόθητη συναίνεση;Mε τον πρωθυπουργό και τον κυβερνητικό του εταίρο να καθυβρίζουν και να αποκαλούν«καθεστωτικούς», «προσκυνημένους» και «τελειωμένους»αρχηγούς κομμάτων της αντιπολίτευσης;
Τι εμπιστοσύνη να έχουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε μια κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που άλλα έλεγαν, άλλα λένε και άλλα πράττουν; Που στο διάστημα των πρώτων επτά μηνών διακυβέρνησης με την περίφημη «σκληρή διαπραγμάτευση» οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική καταστροφή;Τι εμπιστοσύνη,όμως, μπορεί να αποσπάσει από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και για πρόσφατα θέματα εξωτερικής πολιτικής;Την ώρα π.χ. που οι ευρωπαϊκές χώρες αναζητούσαν –πριν από λίγες εβδομάδες– λύση για το προσφυγικό τσουνάμι, ο πρωθυπουργός δήλωνε υπερήφανα ότι η Ελλάδα θα κάνει το ανθρωπιστικό της καθήκον και θα δεχθεί τους πρόσφυγες από τη Συρία χωρίς να ζητήσει ούτε ένα ευρώ από την ΕΕ.
Ή την ώρα που οι Γερμανοί ζητούσαν κοινές ελληνοτουρκικές περιπολίες για το προσφυγικό, ο κ. Τσίπρας αμφισβητούσε την ύπαρξη συνόρων στο Αιγαίο και βιαζόταν να πραγματοποιήσει επίσκεψη αστραπή στην Άγκυρα;
Ή όταν η Κύπρος διαπραγματεύεται σκληρά για την επίλυση του Κυπριακού και έχει μπλοκάρει από το 2009 τα κεφάλαια 23 και 24 των διαπραγματεύσεων Τουρκίας – ΕΕ (αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος Δικαίου στην Τουρκία), ο κ. Τσίπρας παρουσία του Τούρκου ομολόγου του εμφανίζεται έτοιμος να ξεπαγώσει γενναιόδωρα κάθε κεφάλαιο για την ενταξιακή πορεία της Άγκυρας;
Είναι αναπόφευκτο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρόεδρός του στο παρελθόν έλεγαν «όχι σε όλα» και βροντοφώναζαν «όχι» σε οποιαδήποτε πρόταση για συναίνεση, προκειμένου να σωθεί η χώρα. Παράλληλα, επιδίδονταν σε άκρατο λαϊκισμό και ακατάσχετη παροχολογία. Τώρα, δυστυχώς γι’αυτούς, θα το πληρώσουν.Τα κόμματα της αντιπολίτευσης επέδειξαν το περασμένο καλοκαίρι ύψιστο αίσθημα εθνικής ευθύνης με το να ψηφίσουν τη νέα συμφωνία με τους εταίρους. Δεν θέλουν τώρα να καταστούν συνυπεύθυνα της καταστροφικής πολιτικής της πρώτη φορά αριστερής κυβέρνησης.
Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε νέες συνθήκες. Από τη μία, η φθορά και οι επαπειλούμενες απώλειες νέων βουλευτών στις επερχόμενες κρίσιμες ψηφοφορίες και, από την άλλη, οι ιδιαίτερες εσωτερικές πολιτικές συνθήκες και οι επικίνδυνες εξελίξεις στην ευρύτερη ζώνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Όλα αυτά, κατά τα φαινόμενα, οδηγούν τον κ.Τσίπρα σε νέους δρόμους.
Η κυβέρνηση φαίνεται να έχει πάρει το μάθημά της και να είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει «κουτσά στραβά» τα συμφωνηθέντα με τους δανειστές. Στο χέρι του πρωθυπουργού είναι να αποδείξει αν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές τις νέες συνθήκες. Μακάρι να τα καταφέρει για το καλό του τόπου.
