Τον Απρίλιο του 2012, σε διακαναλική συνέντευξη, ο Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για το ενδεχόμενο να συναντήσει, ως πρωθυπουργός, την άρνηση των δανειστών για μια «καλή» συμφωνία και την υποχρέωσή του να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα με μέτρα 11-12 δισ. ευρώ, είπε: «Δεν πρόκειται εμείς να υπογράψουμε συμφωνία με μέτρα 12 δισ. ευρώ. Δεν ξέρουμε να εφαρμόζουμε μέτρα».
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2015, ο Αλ. Τσίπρας, δίνοντας συνέντευξη στο γερμανικό περιοδικό «Stern», είπε: «Αντί για χρήματα χρειαζόμαστε χρόνο, για να υλοποιήσουμε το σχέδιό μας για τις μεταρρυθμίσεις. Σας υπόσχομαι ότι η Ελλάδα σε έξι μήνες θα είναι μια άλλη χώρα».
Την Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015, σε ομιλία του στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας αποδόμησε όλο το ιδεολογικο-πολιτικό οικοδόμημα, το οποίο είχε χτίσει τα τρία τελευταία χρόνια. Οι σύντροφοί τουτονάκουσαν να λέει ότι εκείνο το δραματικό ξημέρωμα της 13ης Ιουλίου στις Βρυξέλλες κατάλαβε πως το δίλημμα ήταν «μνημόνιο ή καταστροφή της χώρας».Ό,τι έχτιζαν, δηλαδή, ο ίδιος και οι σύντροφοί του επί τρία χρόνια, κατέρρευσε μέσα σε λίγες ώρες. Οδυνηρή, για όσους άλλα είχαν πιστέψει και άλλα τώρα άκουγαν, η παραδοχή του κ. Τσίπρα, αλλά θαρραλέα η στροφή του στον ρεαλισμό.«Οι εναλλακτικές», είπε, «ήταν η άτακτη χρεοκοπία ή ο δύσκολος συμβιβασμός. Η συμφωνία ήταν ένα σοκ.
Μερικοί άμυαλοι τη θεωρούν ήττα, θα θεωρούσαν νίκη την καταστροφή. Η αυτοκτονία δεν είναι λύση. Δεν υπάρχει λύση εκτός ευρωζώνης. Στις χώρες που βρίσκονται εκτός ευρώ υπάρχει,επίσης, σκληρή λιτότητα. Είμαστε υποχρεωμένοι να κινηθούμε μέσα στο υπάρχον διεθνές πλαίσιο». Δηλαδή, τι διαφορετικό έλεγαν οι πολιτικοί από τα άλλα, τα αστικά, πολιτικά κόμματα; Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος (άντε και ο Γιωργάκης, αλλά αυτός είναι… άλλου παπά Ευαγγέλιο). Χρειάστηκαν τρία χρόνιαγια να αντιληφθεί ο κ. Τσίπρας ότι οι εναλλακτικές πουυποσχόταν δενήταν παράμια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος και ότι η «άλλη χώρα» που οραματιζόταν βρισκόταν στη φαντασίωσή τους.
Πριν από μέρες, έκλεισαν έξι μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Πράγματι, οι κυβερνώντες σήμερα τήρησαν την υπόσχεσή τους. Έξι μήνες μετά και η Ελλάδα είναι μια άλλη χώρα. Δεν είναι η ίδια που άφησαν οι προηγούμενοι, οι οποίοι υπέγραφαν («στα τέσσερα» κατά Καμμένο)μνημόνια και έπαιρναν μέτρα.
Είναι η Ελλάδα σήμερα της «αξιοπρέπειας», αλλά και των πιο σκληρών μέτρων που έχουν επιβληθεί ποτέ. Είναι η Ελλάδα των capital controls με τις ουρές στα ΑΤΜ από εξαθλιωμένους συνταξιούχους. Είναι η Ελλάδα, που έμαθε για τα καλά τι θα πει grexit και είναι έτοιμη για το τρίτο και φαρμακερό μνημόνιο.Η χώρα διανύει μία από τις χειρότερες μεταπολιτευτικά περιόδους της και οι πολίτες βιώνουν μια πρωτοφανή πίεση στα εισοδήματά τους που έρχεται να προστεθεί σε εκείνη που υπέστησαν από τα πέντε χρόνια μνημονίων.
Η οικονομία έχει καταρρεύσει, οι ζημιές από το κλείσιμο των τραπεζών υπολογίζονται σε πολλά δισ., η ανεργία έχει αρχίσει πάλι ν’ ανεβαίνει, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν μαζικά, ενώ οι προοπτικές όχι ανάκαμψης, αλλά σταθεροποίησης της οικονομίας δεν φαίνονται πουθενά. Σήμερα, η χώρα μπήκε σε μια δίνη που δεν έχει χρονική διάρκεια. Ο έστω και ελάχιστος παραγωγικός ιστός τηςέχει αποσαρθρωθεί, η στάση πληρωμών του Δημοσίου έχει γίνει κανόνας και το τραπεζικό σύστημα είναι υπό κατάρρευση. Βρισκόμαστε σήμερα σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σημείο.
Ο πρωθυπουργός επέλεξε τον δρόμο της ευθύνης, αλλά είναι όμηρος των κομματικών του ισορροπιών και των ιδιόμορφων προσωπικοτήτων στις οποίες βασίστηκε.Δείχνει, αυτήν τη στιγμή, διατεθειμένος να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους και να κάνει μια νέα αρχή.Ωστόσο, είναι αποδυναμωμένος πολιτικά, το ακροατήριό του νιώθει προδομένο, ο ίδιος υφίσταται τη φθορά που υπέστησαν όλοι οι πρωθυπουργοί της πενταετούς κρίσης και αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να απολέσει τη δεδηλωμένη. Δεν είναι η ώρα της απόδοσης των ευθυνών. Αυτήν τη στιγμή, προέχει η διάσωση της χώρας και η αποτροπή επικράτησηςεπικίνδυνων και επιζήμιων για τον λαό συνθηκών.
Ο κ.Τσίπρας και η κυβέρνησή του χρήζουν στήριξης τούτη την ώρα. Τα κόμματα και οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, χάριν του εθνικού συμφέροντος, του προσφέρουν χείρα βοηθείας.Όλα τα άλλα (ίσως και εκλογές) θα έλθουν στην ώρα τους. Και ίσως τότε έχουμεπράγματι «μια άλλη χώρα».
