Όταν ακούς ακόμη τον τέως πρωθυπουργό και επίτιμο πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Παναγιώτη Πικραμμένο, να μιλά για την ανάγκη «αξιοκρατίας» στη Δικαιοσύνη ώστε να υπάρχει δυνατότητα συνεργασίας με τις άλλες δύο εξουσίες, τη Νομοθετική και την Εκτελεστική, καταλαβαίνεις ότι κάτι φαύλο παρεπιδημεί στη Δικαστική Εξουσία.
Όταν μαθαίνεις ότι για κάθε 100 κατοίκους σ’ αυτή την έρμη χώρα υπάρχουν περισσότερες από 3 εκκρεμείς διοικητικές υποθέσεις στα Δικαστήρια (τη στιγμή που στην υπόλοιπη Ευρώπη ο αντίστοιχος αριθμός εκκρεμοτήτων δεν ξεπερνά το 0,5) καταλαβαίνεις ότι το Σύστημα δεν λειτουργεί.
Περισσότερες από 400.000 φορολογικές υποθέσεις εκκρεμούν στα διοικητικά δικαστήρια της χώρας και για τις μισές από αυτές δεν έχει καν ορισθεί δικάσιμος. Υποθέσεις ΦΠΑ έχουν μέσο χρόνο αναμονής τα 9,3 (!) χρόνια, ενώ ο μέσος χρόνος καθυστέρησης για τις εν γένει φορολογικές υποθέσεις φτάνει τα 5,3 χρόνια.
Είναι προφανές ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει Κράτος Δικαίου αλλά μια συντεχνία δικαστικών η οποία διεκδικεί τα αυτονόητα δικαιώματά της αλλά θεωρεί φυσιολογικό να περιμένει ο απλός πολίτης έως και 10 χρόνια μέχρι να βρει το δίκιο του.
Η Ελλάδα δεν έχει πολιτική σταθερότητα γιατί κάθε 2 χρόνια βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Η Ελλάδα δεν έχει φορολογική σταθερότητα γιατί κάθε 6 μήνες βιώνουμε μια « φορολογική μεταρρύθμιση».
Η Ελλάδα δεν έχει εκπαίδευση γιατί η ατζέντα προτεραιοτήτων των εκπαιδευτικών είναι διαφορετική με αυτή την κυβερνήσεων.
Η Ελλάδα δεν έχει Υγεία, υποδομές, συγκοινωνίες, μεταφορές.
Ούτε καν ποδόσφαιρο δεν μπορεί να παίξει χωρίς προκλητικά κι εξόφθαλμα φαινόμενα διαφθοράς.
Φυσικά ούτε Δικαιοσύνη διαθέτει.
Γιατί λοιπόν στριμώχνονται στο προαύλιο της εξουσίας τόσοι πολλοί (στον αριθμό) αλλά τόσο λίγοι (στις δυνατότητες);
