Μια απορία κατατρώγει τη σκέψη κάθε σκεπτόμενου πολίτη – όσο χώρο αφήνει στη σκέψη αυτή η δύσκολη καθημερινότητα. Το ζόρι με πόσους τρόπους «διαβάζεται»; Έχει ιδεολογικό πρόσημο; Eχει πολιτικό ή κομματικό χρώμα;
Με άλλα λόγια, ο δεξιός πολίτης φτωχοποιείται, υποφέρει, βασανίζεται ή πιέζεται αδίκως διαφορετικά ή με άλλον ρυθμό από ό,τι ο κεντρώος ή ο αριστερός συμπολίτης μας; Η απάντηση έρχεται, ωμή, ξερή και μάλλον αποστομωτική: Ο Έλληνας πονάει, όλοι οι Έλληνες το ίδιο και οι περισσότεροι εξ ημών ως μη οφείλαμε… Αν κάνουμε τυφλά και αναντίρρητα αυτή την παραδοχή, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε στην κατανομή των πολιτικών –και όχι μόνον– ευθυνών.
Πώς θα το κάνουμε αυτό; Μα, φυσικά, όπως έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση, στηριζόμενοι πρώτον στην ιστορική αλήθεια – της οποίας μάρτυρες είμαστε όλοι, ο καθένας από το μετερίζι του και στην κοινή γνώμη.
Η οποία δεν «παραμορφώθηκε» παρά τις –φιλότιμες και συχνά ακριβοπληρωμένες‒ προσπάθειες όσων τα τελευταία πέντε χρόνια επιχείρησαν να στρεβλώσουν αυτό που ζούμε και να το παρουσιάσουν ως «εθνική και κοινωνική σωτηρία». Η ιστορία, λοιπόν, που, στην περίπτωσή μας γράφεται βιωματικά, λέει τα εξής: Υπάρχει ένας πολιτικός που, με πλήρη στήριξη του πολιτικού χώρου του οποίου ηγείτο –και του οποίου, λόγω ονόματος, έχει τα «κλειδιά‒», μας έβαλε σε διαδικασία σχεδόν υποδούλωσης.
Ο εν λόγω είπε ψέματα στο εσωτερικό και διέσυρε τους Έλληνες στο εξωτερικό. Συνένοχοί του είναι όσοι δεν τον σταμάτησαν και οι πιο πολλοί είναι του ιδίου πολιτικού μορφώματος και βρίσκονται ακόμη στο προσκήνιο – και στην κυβέρνηση.
Υπάρχει κι ένας άλλος πολιτικός που παρασύρθηκε στη συντήρηση της ίδιας πραγματικότητας παρά το ότι δεν φάνηκε στην αρχή να την πιστεύει. Υπάρχει και μια θολή εναλλακτική πρόταση, την οποία όμως δεν δικαιούμαστε να πετάξουμε στον Καιάδα, γιατί οι φορείς της δεν έχουν ευθύνη για το «έως εδώ». Θα κριθούν –σκληρά– στην πράξη. Υπάρχει και η εναλλαγή στην εξουσία, που δεν είναι κίνδυνος, αλλά βιταμίνη της δημοκρατίας.
Υπάρχει, τέλος, και η κοινή γνώμη, που, στην πλειοψηφία της, εκτός από τη βιωματική αντίδραση του «δεν αντέχουμε άλλα μέτρα», αξιοποιεί και την ιστορική εμπειρία και πιστεύει πως οι –επωφελούμενοι από τη δική μας φτωχοποίηση– Γερμανοί ΔΕΝ είναι φίλοι μας. Έλεος, πια, με την «επανάσταση των αμνημόνων» σε αυτόν τον τόπο…
Γιάννης Βασιλακόπουλος
