Κινητήριος μοχλός της ανάπτυξης μίας οικονομίας είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία και ο υγιής επιχειρηματικός ανταγωνισμός. Ο ιδιωτικός τομέας, που δεν συναλλάσσεται και δεν διαπλέκεται με τους μηχανισμούς και τους ανθρώπους της εκάστοτε εξουσίας, αλλά οραματίζεται και επενδύει, αναπτύσσεται και εξελίσσεται, δημιουργώντας θέσεις εργασίας και, ταυτόχρονα, προσφέρει πλούτο στην κοινωνία, αλλά και στη χώρα.
Ενώ, λοιπόν, οι κυβερνήσεις και, κυρίως, οι αστικές, θα έπρεπε να δημιουργούν φιλικό περιβάλλον προς τον επιχειρηματία, διότι αυτοί αποτελούν τη ραχοκοκαλιά, όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας, δαιμονοποιούν καθετί που έχει σχέση με το επιχειρείν και δημιουργούν ένα περιβάλλον εχθρικό, λαμβάνοντας τα επαχθέστερα των νομικών και φορολογικών μέτρων, που οδηγούν σε εξόντωση της επιχειρηματικότητας και αποτρέπουν την όποια σκέψη για την παραμικρή επένδυση και ανάπτυξη της οικονομίας. Τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ συμπεριφέρθηκαν με σκληρότητα και αδιαφορία στον μοναδικό πραγματικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας, την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Φρόντισαν, όμως, και «ανέδειξαν» επιχειρηματίες, τους οποίους «πάντρεψαν» με το κράτος, προκειμένου να δημιουργήσουν πλούτο για τους εαυτούς τους, χωρίς καμία ενοχή ούτε για το εάν υπερχρέωσαν το κράτος και την κοινωνία ούτε και εάν, στην ουσία, «υποθήκευσαν» το μέλλον και την προοπτική μίας χώρας.
Από την άλλη πλευρά, βέβαια, προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους, επένδυαν πολιτικά στον δημόσιο τομέα, ο οποίος αποτελούσε τη βάση της εκλογικής πελατείας και, ταυτόχρονα, χρησιμοποιούσαν τα ευρωπαϊκά προγράμματα, που, ενώ, δίνονταν για την ανάπτυξη των αγροτικών περιοχών, στην πραγματικότητα κατασπαταλούνταν ανεξέλεγκτα, κάνοντας πλουσιότερες ξένες εταιρείες και πολυεθνικές, που βρήκαν στην ελληνική αγορά ένα αχόρταγο καταναλωτικό κοινό.
Αυτοσκοπός η διατήρηση της εξουσίας και βασική επιδίωξη ο εύκολος πλουτισμός, παρέα με μία μικρή κάστα επιχειρηματιών, που λυμαίνονταν όλοι μαζί το δημόσιο χρήμα. Τεχνητή ευμάρεια με δανεικά και ένας λαός που ζούσε το όνειρο του καπιταλισμού.
Και τότε, ήρθε ο λογαριασμός. Από τους μικρούς «Ωνάσηδες» της διπλανής πόρτας, ξαφνικά άρχισε η εποχή των παγετώνων και των μνημονίων. Και αντί, έστω και την ύστατη στιγμή, να βρεθούμε αντιμέτωποι με την αλήθεια, μήπως και ανάψουν ξανά οι μηχανές, αναζητήσαμε αυτόν που θα μας έδινε την ελπίδα ότι όλα αίφνης θα γίνονταν όπως πριν. Ότι κακό όνειρο είναι, πάει και πέρασε.
Και σήμερα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ισοπεδώνει, κυριολεκτικά, την ελληνική οικονομία προσπαθώντας να διατηρήσει μια ισορροπία του… τρόμου μεταξύ της σκληρής πραγματικότητας και της εκλογικής του πελατείας, με απώτερο στόχο να κρατηθεί στην εξουσία όσο το δυνατόν περισσότερο. Η ΝΔ, προς το παρόν, φαίνεται να μη θέλει να ορθώσει λόγο, αντίλογο και πρόταση, που όσο επώδυνο και εάν είναι, θα θέσει τους θεμέλιους λίθους έτσι ώστε, κάποια στιγμή, να υπάρξει διέξοδος.
Δεν πρέπει να περιοριστεί σε ρόλο σιωπηλού παρατηρητή στη λογική της εναλλαγής στην εξουσία, μέσω της θεωρίας του ώριμου φρούτου, αλλά οφείλει με κόστος και θυσία να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στη χώρα και στις νέες γενιές.
* του Ανδρέα Πάτση (δικηγόρου)
