Θα μπορούσε να είναι το μοναδικό θέμα στο οποίο όλοι οι υποψήφιοι συμφωνούν: «Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω αύξηση των φορολογικών συντελεστών. Αντιθέτως, μόνο με τη μείωση της φορολογίας μπορεί να δοθεί ώθηση στην ανάπτυξη, την απασχόληση και τη δίκαιη κατανομή του πλούτου.»
Οι διαφωνίες των κομμάτων θα μπορούσαν να έχουν ως αντικείμενο μόνο το πόσο γρήγορη και πόσο δραστική θα είναι η μείωση των φόρων στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολλοί που επιμένουν ότι για να υπάρξει «αναπτυξιακό σοκ», οι φορολογικοί συντελεστές πρέπει να μειωθούν αμέσως στο 15%.
Άλλοι θα επιχειρηματολογήσουν ότι για να συντηρηθούν τα δημοσιονομικά πλεονάσματα για να συνεχίσει να λειτουργεί ο κρατικός μηχανισμός, η μείωση των φόρων πρέπει να γίνει σταδιακά και χωρίς υπερβολές…
Δυστυχώς ούτε και σ’ αυτό το θέμα υπάρχει σύμπτωση απόψεων μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Δυστυχώς ούτε και γι’ αυτό το θέμα δεν υπάρχει συζήτηση.
Τα κόμματα διαφωνούν στην κατανομή των φορολογικών βαρών αλλά δεν συμφωνούν στην ανάγκη μείωση των φόρων. Αντιθέτως, η αξιωματική αντιπολίτευση προειδοποιεί ότι οι «πλούσιοι» με εισοδήματα άνω των 100.000 Ευρώ θα κληθούν να πληρώσουν περισσότερα.
Τα κόμματα διαχειρίζονται το Κράτος. Το Κράτος συντηρείται με τους φόρους.
Τα κόμματα δεν θέλουν να μειώσουν το κόστος λειτουργίας του Δημοσίου. Γι’ αυτό δεν συμφωνούν όλα στην ανάγκη μείωσης των φόρων.
Σήμερα, το διεφθαρμένο και αντιπαραγωγικό κράτος, είναι συνεταίρος στη ζωή κάθε πολίτη. Οι φορολογούμενοι πολίτες πληρώνουν έως και 44% των εισοδημάτων τους στο Κράτος. Οι νόμιμες επιχειρήσεις μοιράζονται το 36% των κερδών τους με το Κράτος αλλά με τις εισφορές και τις αναδρομικές φορολογικές επιδρομές ο πραγματικός συντελεστής φορολογίας φτάνει το 52%.
Χθες, ο Πρωθυπουργός έθεσε ένα πλαίσιο στόχων: «Στόχος μας είναι ο φορολογικός συντελεστής στα επιχειρηματικά κέρδη να φτάσει το 15%. Ο ανώτατος συντελεστής στα εισοδήματα να μην ξεπεράσει το 33%. Και το ΦΠΑ να μη ξεπερνά πουθενά το 12%…». Περιέγραψε τους τομείς της οικονομίας που προσφέρουν συγκριτικό πλεονέκτημα στην ελληνική οικονομία.
Προφανώς το σχέδιο αυτό δεν είναι Ευαγγέλιο. Είναι σχέδιο.
Κανονικά σήμερα όλα τα κόμματα θα έπρεπε να ασχοληθούν, να σχολιάσουν, να επικρίνουν, να διορθώσουν, να συμπληρώσουν, να επαυξήσουν, αυτούς τους στόχους.
Δυστυχώς η δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα, θα συνεχίσει αμέριμνη να ασχολείται με την «πρώτη φορά», της νεαρής ψηφοφόρου που ανακάλυψε την ηδονή της ευθύνης, της επιλογής…
