Της Φωτεινής Παπαδάκη
Πληγωμένη αλλά και σκληρή, αναιδής αλλά και αθώα, παράλογη και συνάμα γνωστική. Αυτή είναι η Κασσάνδρα που ξεπηδάει από το ομώνυμο βιβλίο της Μαργαρίτας Καραπάνου για να πάρει σάρκα και οστά στη σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.
Η αινιγματική ιστορία, όπως ορθά την χαρακτήρισε ο Jerome Charyn σε κριτική του στους «New York Times», πραγματεύεται δραματικά αλλά και σκερτσόζικα το ζήτημα της τραυματισμένης παιδικής ψυχής, της εγκατάλειψης από τους γονείς, της βίαιης ενηλικίωσης αλλά και της ανάγκης για ερωτική αναζήτηση.
Η μεταφορά του πρώτου μυθιστορήματος της Καραπάνου: « Η Κασσάνδρα και ο λύκος» αποτελεί γροθιά στο στομάχι της συντηρητικής κοινωνίας μας. Ένα κορίτσι εξερευνάει με αναίδεια τον κόσμο των μεγάλων και διαβαίνει τα μονοπάτια της ενηλικίωσης με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Την ίδια στιγμή όμως πρόκειται για ένα εγκαταλελειμμένο και πληγωμένο παιδί, με σκληρές αναμνήσεις και την μητρική απουσία να «τρυπάει» το είναι του.
Ο Ένκε Φεζολλάρι για ακόμα μια φορά χρησιμοποιεί την ευφυΐα του και αποδεικνύει πως πρόκειται για έναν σκηνοθέτη με ευαίσθητες κεραίες και κοφτερή σκέψη.Έχοντας στα χέρια του δυο πολύτιμα γρανάζια: Την Έλλη Μερκούρη και τον Σόλωνα Τσούνη, κατορθώνει να δημιουργήσει μια γρήγορη εναλλαγή ρόλων, χωρίς όμως να στερήσει από το κείμενο την αμεσότητα, την καθαρόαιμη θεατρική πράξη και την ομαλή μεταφορά από το δραματικό στο κωμικό και τούμπαλιν.
Οι δυο νεαροί ηθοποιοί καταφέρνουν με άνεση να μεταφράσουν τα βαθιά κοινωνικά μηνύματα που διαπνέουν το έργο και να εισχωρήσουν στα άδυτα της παιδικής ψυχής. Συγχρόνως, επιτυγχάνουν να περάσουν από τη μια προσωπικότητα στην άλλη και να αποδώσουν τη συγκίνηση και το χιούμορ που απαιτούν οι ρόλοι.
Το σκηνικό της Αλεξίας Θεοδωράκη μοιάζει σαν να ξεπρόβαλε από τον ψυχικό κόσμο της μικρής Κασσάνδρας. Ένα «βομβαρδισμένο» παιδικό δωμάτιο με διάσπαρτα παιχνίδια. Η κίνηση των ηθοποιών σκοπίμως δυσκολεύεται σε μια προσπάθεια να αποδοθεί η «ευνουχισμένη» παιδική ψυχή και η δυσκαμψία στον πραγματικό κόσμο. Ένας κόσμος αισθήσεων και παραισθήσεων στήνεται μπροστά μας με το πραγματικό να εναλλάσσεται με το φαντασιακό, μπερδεύοντας τον θεατή και δημιουργώντας του την αίσθηση ότι το κορίτσι μπορεί να πάσχει από κάποιο ψυχικό νόσημα… μπορεί όμως και όχι!
Η μικρή Κασσάνδρα λειτουργεί σαν μια σύγχρονη Κασσάνδρα της ελληνικής μυθολογίας, αφού έρχεται να προμηνύσει το μέλλον των ψυχικά πληγωμένων παιδιών και να επισημάνει στην «κλειδωμένη» κοινωνία μας το κακό που κάνει στα ίδια, όταν τα θέτει σε δεύτερη μοίρα, τα παραμελεί και εντέλει «κατασπαράσσει» όπως ο λύκος τα όνειρά τους.
