Στο ΟΑΚΑ την περασμένη Κυριακή η ΑΕΚ νίκησε 1-0 τον Ολυμπιακό. Στα Βρυξέλλες ο Ολυμπιακός έχασε 1-0 από την Άντερλεχτ. Στο «Απόστολος Νικολαϊδης» ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον ΠΑΟΚ. Σε ό,τι έγινε, μάταια έψαχνα να βρω το… παιχνίδι στα Μέσα, κυρίως σ’ αυτά του διαδικτύου. Το παιχνίδι, απλά «χρησιμοποιήθηκε» από τον Τύπο, για προπαγανδίσει τον χρωματισμό του. Είδαμε φράσεις όπως «έπεσε η χούντα, έπεσε η κυβέρνηση, έπεσε η παράγκα, έπεσε η Σοβιετική Ένωση, έπεσε ο Ολυμπιακός». Κι εν όψει του ντέρμπι της Λεωφόρου, το ζητούμενο είναι αν ισχύει ακόμα η «συμμαχία» του Αλαφούζου με τον Σαββίδη.
Το κέντρο βάρους της ενημέρωσης είναι εξωποδοσφαιρικό εδώ και χρόνια και το κάθε 90λεπτο είναι μία, ακόμα, αφορμή για να προβάλουμε τα πάθη μας, που εν τέλει, έχουν και μεγαλύτερη αξία από το ίδιο το ποδόσφαιρο, ως άθλημα. Έτσι έχει εκπαιδεύσει ο Τύπος τους οπαδούς, χρόνια ολόκληρα. Μία δήλωση του Μελισσανίδη ότι κέρδισαν «τον Αλή Μπαμπά και τους 40 κλέφτες» έχει μεγαλύτερη αξία από μία ντρίμπλα του Μπαρμπόσα. Και φυσικά, το παιχνίδι δεν το κέρδισε η ΑΕΚ, αλλά ο Μελισσανίδης, ο οποίος απείλησε τον παρατηρητή του αγώνα ότι θα τον πνίξει με το κασκόλ και «ξέρω που μένεις». Αυτό είναι το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, χρόνια τώρα.
Στην ίδια ισοπεδωτική λογική, είναι «παραμύθι ότι ο Ολυμπιακός είναι καλύτερη ομάδα από την ΑΕΚ με διαιτησίες 50-50». Κι ας είναι τόσους βαθμούς μπροστά. Ο Ολυμπιακός δεν έχασε, όμως, στην έδρα του από το Λεβαδειακό. Παρόλα αυτά, η ΑΕΚ έγινε καλύτερη ομάδα. Κι αφού ήταν καλύτερη ομάδα, γιατί δεν έριχνε δυο γκολ στο πρώτο ημίχρονο, να επιβεβαίωνε την ανωτερότητά της; Κινδύνευσε, μάλιστα, να δεχθεί γκολ, όταν ο Ολυμπιακός έπαιζε με δέκα.
Το ποδόσφαιρο υστερεί έναντι του μπάσκετ σε επίπεδο. Όμως, είναι καταδικασμένο το μπάσκετ στην συνείδηση του κόσμου, γιατί οι Αγγελόπουλοι με τους Γιαννακόπουλους δεν πλάκώνονται κάθε μέρα. Όπως ο Μαρινάκης με το Μελισσανίδη…
