Του Γιάννη Βασιλακόπουλου
«Μαχαίρι» στο φλερτ με ακροδεξιούς μακελάρηδες, μεταβατική ηγεσία με στίγμα το μεσαίο χώρο και 40αρη αρχηγό απαιτεί η επόμενη μέρα
Η Ελληνική κεντροδεξιά αντικρίζει πάλι τον καθρέφτη της και βλέπει το πρόσωπό της ρυτιδιασμένο, σαν βασανισμένο από κακουχίες ετών. Έχει βρεθεί αρκετές φορές στο παρελθόν στην ίδια θέση μα τώρα η κατάσταση είναι δραματικά διαφορετική. Από το βράδυ της περασμένης Κυριακής ο καθρέφτης έχει γίνει θρύψαλα κι έτσι το ερώτημα «καθρέφτη καθρεφτάκι μου, ποια είναι η ωραιότερη;
Η κεντροδεξιά, η λαϊκή δεξιά ή η ακροδεξιά;», ψάχνει για παραλήπτη.
Η 25η Ιανουαρίου θα γραφτεί στο ημερολόγιο των δεξιών διανοητών ως μια μέρα πλήρους και σαρωτικής αλλαγής εποχής. Κι αν ανατρέχαμε πάλι στους σκιερούς δρόμους του παραμυθιού θα λέγαμε πως άμεσα θα πρέπει να βρεθεί κάποιος πρίγκιπας να φορέσει το ταιριαστό γοβάκι στην ιστορική αυτή παράταξη πριν τη στιγμή που θα μεταμορφωθεί σε κολοκύθα…
Το πρόβλημα της Ελληνικής δεξιάς είναι διαχρονικά το ότι ουδέποτε κατέκτησε στην ουσία, την ιδεολογική κυριαρχία στην Ελληνική κοινωνία. Αυτό το κατάλαβε πρώτος ο Κ. Καραμανλής από το 1956 κιόλας όταν προσθέτοντας τον όρο ριζοσπαστικός στο αστικό πολιτικό λεξιλόγιο κατηγορήθηκε ως «κρυφοσοσιαλιστής» από τους σκληρούς δεξιούς της εποχής του.
Όμως ο Κ. Καραμανλής δεν ήταν ποτέ δεξιός. Κυριάρχησε διότι μαζί με την αναμφισβήτητα λαμπερή, εθνεγερτική φυσιογνωμία του ανακάτεψε στο ιδεόγραμμα της παλιάς δεξιάς όρους, πρακτικές και επιλογές που άνετα θα τις υιοθετούσε ένας διαβασμένος μετριοπαθής σοσιαλιστής του καιρού μας.
Σε αυτά τα αχνάρια περπάτησε όλη η Καραμανλική πτέρυγα της Ν. Δ γι αυτό και σταθερά κι αδιατάραχτα ήταν κυρίαρχη του εγχώριου πολιτικού παιχνιδιού και σίγουρα κυριαρχούσα τάση στην αστική παράταξη από τη μεταπολίτευσηκι εδώ.
Αλλά και ο Κ. Μητσοτάκης ως προνομιακός συνομιλητής της αριστεράς σε πολιτικό επίπεδο κατάφερε να συγκρατήσει το μεσαίο χώρο, το μέσο Έλληνα, τον πολιτικό χώρο του κέντρου όσο κι αν επέμεινε στην πίστη του σ έναν σκληρό οικονομικό φιλελευθερισμό. Γι αυτό και σήμερα ομιλεί ως δικαιωμένος ως προς τις προβλέψεις του και τοποθετείται περισσότερο ως ένας εγγυητής της ιδεολογικής ισορροπίας της Ν. Δ ανάμεσα στη δεξιά και στο αστικό κέντρο των λεγόμενων «νοικοκυραίων».
Άλλωστε τόσο ο Μητσοτάκης όσο και ο Κ. Καραμανλής ο λαοφιλέστερος όπως περιγράφεται σήμερα πολιτικός στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων δεν χρειάστηκαν ποτέ την σκληρή δεξιά γιατί είχαν πείσει το μεσαίο χώρο ότι η Ν. Δ είναι το σπίτι του.
Σήμερα που άσχετα με τις ψευδαισθήσεις που κυκλοφορούν η εποχή Σαμαρά έχει δύσει οριστικά η πολιτική επιλογή της Ν.Δ είναι πια μονόδρομος. Να επιβιώσει για να μπορέσει να παραμείνει ένα ρεύμα που θα έχει τη δυνατότητα να εκφράσει κάτι.
Στην διάρκεια της εποχής Σαμαρά το ιδεολογικό στίγμα της Ν. Δ θόλωσε – κάποιες στιγμές εξαφανίστηκε κιόλας. Και το διαρκές φλερτ με μιαν οργισμένη ακροδεξιά δεν οδήγησε πουθενά αλλού παρά στη συρρίκνωση.
Συνιστά μονόδρομο η επαναπροσέγγιση με το μεσαίο χώρο. Αυτόν που σήμερα αναζητεί πολιτική στέγη και συναντιόταν τα πέντε τελευταία χρόνια με κάποια μόνο πρόσωπα της Ν.Δ τα οποία ναι μεν έχουν ανεξίτηλη ιστορική καταγραφή στο γονίδιο της παράταξης αλλά δεν μπορούσαν να επιβάλουν τη λογική τους.
Ο Β. Μειμαράκης, η Ν. Μπακογιάννη, ο Κ. Μητσοτάκης, ο Α.Τζιτζικώστας και φυσικά πρώτος και πάνω απ όλους ο Κ. Καραμανλής δεν έχουν καμία σχέση ούτε ήθελαν ποτέ να σχετίζονται ούτε με την εισροή ακροδεξιών στοιχείων στην παράταξη των εθνικών επιλογών του Κ. Καραμανλή, ούτε βέβαια με το σφικταγγάλιασμα άλλων ακροδεξιών στοιχείων που εμφανίστηκαν πρόσφατα ως μακελάρηδες στα πολιτικά μας πράγματα.
Η Ν. Δ, ή το σχήμα που θα την διαδεχτεί γιατί εδώ που τα λέμε ο λεκές των τελευταίων πέντε ετών είναι μεγάλος θα πρέπει να κερδίσει κι ένα ακόμη στοίχημα.
Να απαντήσει ηλικιακά στον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα. Αν εξαιρέσει κάποιος τον Κ. Καραμανλή κανείς άλλος από τη γενιά Σαμαρά αλλά και τους νεότερους που ταυτίστηκαν με τον πρώην πρωθυπουργό δεν μπορεί ποτέ να κερδίσει τον Τσίπρα.
Την ίδια ώρα όσοι επιμένουν να παραμένουν γαντζωμένοι στο κουμάντο της Ν. Δ χωρίς να τους θέλει κανείς θα πρέπει σύντομα να καταλάβουν ότι το DNA της παράταξης θα παραμείνει τουλάχιστον για μια ακόμη γενιά Καραμανλικό. Επίσης θα πρέπει να καταλάβουν ότι η επένδυση στην καταστροφή της χώρας ισοδυναμεί με καταστροφή της παράταξης.
Και να αντιληφθούν ότι πρέπει να υπάρξει διαδικασία διαδοχής άμεσα στην κεντροδεξιά έτσι ώστε να έχει ελπίδες να διαδεχθεί σε μια ομαλή μετάβαση στην εξουσία την αριστερά, μετά από αρκετά χρόνια.
Διότι η κατάσταση στην Ευρώπη και η περιρρέουσα πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει η κρίση στην Ελλάδα αποκλείει οποιαδήποτε ιδεολογική νίκη σκληρών δεξιών απόψεων στην παρούσα φάση.
Για να έχει ελπίδα επιβίωσης λοιπόν η Ν. Δ, ή ότι τη διαδεχτεί θα πρέπει να κάνει άμεσα την αυτοκάθαρση από τα ακροδεξιά στοιχεία που έχουν παρεισφρήσει τα τελευταία πέντε χρόνια να επαναπροσεγγίσει σταδιακά και με κώδικα εμπιστοσύνης το μεσαίο χώρο και να προστρέξει άμεσα σε ανανέωση προσώπων. Αλλιώς η στιγμή που θα μεταμορφωθεί… σε κολοκύθα δεν θα είναι μακριά.
