Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Η χώρα διάγει τις τραγικότερες στιγμές της στην μεταπολεμική της ιστορία. Βιώνουμε μια απίστευτη οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική κρίση, που έχει κουράσει ηθικά τους πολίτες, έχει εξαντλήσει τις πολιτικές τους αντοχές και τους έχει οδηγήσει στην κυμματώδη θάλασσα της απελπισίας.
Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, ο πανικός, η απογοήτευση και η καθολική κόπωση, οδηγούν τους πολίτες σε απονενοημένα εγχειρήματα, άστατες συμπεριφορές του θυμηκού και σε πολιτικά άστοχα βήματα. Δεν έχει ανάγκη αυτό όμως ο τόπος για να σωθεί, ανεξαρτήτως των ευθυνών, όσων μας έφτασαν στο χείλος της αβύσσου.
Χρειάζεται πρωτίστως απο την πολιτική μας τάξη, αλλά ακολούθως και απο τους πολίτες, σύνεση, ψυχραιμία και καθαρό μυαλό, για τις πολιτικές επιλογές στις οποίες θα οδηγηθούμε. Να πρυτανεύσει όσο και αν πονάμε καθημερινά απο την οδυνηρή οικονομική μας κατάσταση, η λογική και η φωνή της ευθύνης.
Μόνον τότε θα συνδράμουμε τον τόπο αληθινά, στο να εξέλθει απο το σπυράλ του θανάτου, στο οποίο έχει εγκλωβιστεί.
Ο τόπος διολισθαίνει εδώ και αρκετά χρόνια με μαθηματικλη ακρίβεια στο γκρεμνό. Φλερτάραμε πολλές φορές το τελευταίο διάστημα με την κατάρρευση και το χάος. Εγγίξαμε τον εμφύλιο σπαραγμό απο την ασυννενοησία της πολιτικής μας τάξης και βρεθήκαμε στο παρά πέντε της εξόδους απο την ευρωπαϊκή οικογένεια, που αποτελεί και την μεγάλη μας ελπίδα, τούτες τις ώρες της οικονομικής μας κατάρρευσης. Ενώ βρεθήκαμε επίσης πρό του κοινωνικού χάους, και της κοινωνικής μας αυτοδιάλυσης, μέσα απο το ολέθριο «όλοι εναντίων όλων».
Σαν απο μηχανής Θεός όμως την τελευταία στιγμή, ένα αόρατο χέρι βουτούσε την Ελλάδα απο τα μαλλιά και την κρατούσε στη ζωή. Αυτή ήταν άλλωστε αείποτε η ιστορική ειμαρμένη των Ελλήνων. Ηθική μεγαλουργία, εξάρσεις, αλλά και δραματικές πτώσεις, θυσίες, αίμα και πόνος…
Ενα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, πιστεύει ότι πρέπει να λάβει χώρα μια μεγάλη πολιτική και κοινωνική έκρηξη. Μια έκρηξη μέσα απο την οποία το παλιό, σάπιο και παραπαίον πολιτικό μας σύστημα θα ισοπεδωθεί και την θέση του θα την καταλάβει το καινούριο, άφθαρτο και ελιπιδοφόρο, για την σταδιακή αναγέννηση της Ελλάδας.
Κάποιο άλλο κομμάτι της χώρας όμως εκτιμά ότι δεν έχει τελειώσει ο εφιάλτης της χρεοκοπίας και μέσα απο συντηρητικά και λελογισμένα βήματα, πρέπει να υλοποιήσουμε την εξυγίανση και την ανανέωση της πολιτικής μας ζωής.
Δοθέντος ότι ενδεχόμενες συνθήκες παρατεταμένης πολιτικής αβεβαιότητας στη χώρα, με παρεπόμενη ακυβερνησία, θα μας ξαναφέρουν και πάλι στο χείλος του γκρεμνού και την οικονομική κατάρρεση, με ότι αυτό συνεπάγεται την επόμενη ημέρα για τον τόπο. Και τα δυο αυτά ρεύματα σκέψης έχουν δίκαιο και παραθέτουν αντικειμενικώς αποδεκτά επιχειρήματα.
Κάπου στην μέση είναι κατά την εκτίμησή μας η αλήθεια. Δεν χρειάζεται μήτε η παθητικότητα και ο πολιτικός συντηρητισμός, με την αποδοχή φθαρμένων προσώπων και πολιτικών του παρελθόντος, μήτε όμως και πολιτικές εξαλλοσύνες και ακρότητες, που μπορεί να βυθίσουν τον τόπο για πάντα στο σκοτάδι.
Σύνεση, τόλμη, αλλά και πολιτικός ρεαλισμός, είναι το μίγμα που πρέπει σαν πολίτες να υιοθετήσουμε, για να οδηγήσουμε την χώρα σε ασφαλές λιμάνι και να δρομολογήσουμε την κοινωνική και πολιτική της ανασυγκρότηση.
Αλλά είναι και αυτές οι καταναγκαστικές υπαγορεύσεις του Βερολίνου και των Βρυξελλών, που υπομνίζουν τόσο στην κυβέρνηση, όσο και στην αξιωματική μας αντιπολίτευση, ότι δεν θα απογαλακτιστούν εύκολα απο τα πολιτικά και οικονομικά προαπαιτούμενα που μας υπαγορεύουν.
Είναι αλήθεια, ότι τώρα μάλιστα που το κόστος του δανεισμού μας, πέφτει απευθείας στις πλάτες των ευρωπαϊκών λαών, έχει επέλθει κόπωση και σ΄αυτούς, στο να μας δανείζουν διαρκώς, πολλώ δε μάλλον όταν έχουν πεισθεί, ότι αντί να γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις με τις οποίες θα ανασάνει η χώρα, βολεύουμε ημετέρους, μην λησμονώντας ακόμα και σήμερα τις παλιές κακές συνήθειες.
Ενώ και η προσδοκία μας, ότι η Ελλάδα θα έχει συμμάχους τις συμπάσχουσες απο οικονομική κρίση Ιταλία και Γαλλία, έιναι μάλλον βεβιασμένη. Τώρα που βλέπουν και αυτές, ότι γίνονται το μαύρο πρόβατο της Ένωσης για την κακοδιαχείρησή τους, δείχνουν πρώτη την Ελλάδα, για να φύγει η αρνητική δημοσιότητα απο επάνω τους !!! Αλλά και η ελπίδα μας, ότι Κίνα και ΗΠΑ, θα μας προστρέξουν πολιτικά, ασκώντας πιέσεις στην Άνγκελα Μέρκελ για στήριξή μας, τίθενται υπο την αυστηρή αίρεση, ότι κάτι τέτοιο θα γίνει μόνο αν το υπαγορεύουν τα τρέχοντα συμφέροντά τους. Δύσκολα πράγματα δηλαδή …
Τέλος και η ίδια γερμανίδα καγκελάριος, ανεξαρτήτως των πιέσεων που θα της ασκηθούν απο οιαδήποτε πλευρά, δεν φαίνεται πρόθυμη να υποστεί προσωπικό πολιτικό κόστος στην Γερμανία, πρός χάρην της Ελλάδος. Παίζουμε με ένα πολιτικό παζλ καταναγκασμών και δεσμεύεσεων. Χρειάζεται φρόνηση και ψυχραιμία στους πολιτικούς χειρισμούς μας και όχι αστόχαστες κινήσεις του συρμού.
Επιβάλλεται να σταθμίσουμε εν όψει και των επικείμενων πολιτικών επιλογών μας, τι θα συμβεί στην χώρα αν συνεχιστεί απο κυβερνητικής απόψεως μια διαρκής παθητική και δοτική συμπεριφορά στις παράλογες και κοινωνικά ισοπεδωτικές πολλές φορές αξιώσεις των εταίρων μας, αλλά και τι ακόμα θα συμβεί αν επιχειρειθεί μια άκαιρη και χωρίς υπολογισμούς ρήξη, που θα μας οδηγήσει απευθείας στο πολιτικό και οικονομικό κενό. Γιατί αν μέσα απο παράτολμες για τα αντικειμενικά δεδομένα κινήσεις και ρήξεις με τους εταίρους, τελειώσουν τα μαξιλάρια ασφαλείας στα λεφτά που μας παρέχονται, τότε θα ανακύψουν τραγικά διλήμμτα, τύπου «ποιοί θα πληρώνονται και ποιοί όχι» !!! Ας μην φτάσει ο τόπος εκεί…
Απο την άλλη και τα πάντοτε ευαίσθητα και λεπτά εθνικά μας θέματα, ευρίσκονται σε οριακές καμπές. Είναι ευτυχές όμως το γεγονός εδώ, ότι ο Αλέξης Τσίπρας με πολιτική ωριμότητα και φρόνηση, στο πυρίκαυστο θέμα της ΑΟΖ στήριξε την κυβέρνηση και δεν το εκμεταλλεύτηκε για πολιτική κερδοσκοπία.
Όμως η αλαζονεία του Ερντογάν και το μεγάλο οικονομικό και πολιτικό διακύβευμα της εκμετάλλευσης της Κυπριακής ΑΟΖ, είναι πιθανό να μας φέρουν αντιμέτωπους με ένα θερμό επεισόδιο τους επόμενους μήνες. Σ΄αυτή την περίπτωση ο Αλέξης Τσίπρας που φαίνεται να είναι προ των πυλών της εξουσίας, θα πρέπει να έχει εξασφαλίσει πολιτικές και διπλωματικές συμμαχίες, που θα του βάλουν πλάτη σε μια ενδεχόμενη κρίση.
Είναι προετοιμασμένος όμως για τέτοιες ζέουσες πολιτικές εξελίξεις; Αυτή είναι και η μεγάλη του πολιτική πρόκληση έναντι της ελληνικής κοινωνίας. Οσο για τον Αντώνη Σαμαρά, υπο το βάρος τέτοιων δραματικών εξελίξεων για τη χώρα και στα εθνικά θέματα, εκτιμούμε ότι πρέπει να αποβάλλει τις πολιτικά ηγεμονικές του συμπεριφορές και να τείνει χείρα συνεργασίας πρός την αντιπολίτευση, κατά πως το υπαγορεύουν τα εθνικά συμφέροντα του τόπου.
Παρήλθε ανιεπιστρεπτί ο καιρός των βοναπαρτικών συμπεριφορών και των σωτήρων-ηγεμόνων. Αντώνης Σαμαράς και Αλέξης Τσίπρας, καλούνται αποβάλλοντας πολιτικά εγωπαθείς νοοτροπίες να καθήσουν κάτω μαζί και με όποιες άλλες συνετές πολιτικές δυνάμεις, ακούνε την ιστορική κλαγγή του τόπου και να προετοιμάσουν απο κοινού, ένα σοβαρό, εύτολμο και αποτελεσματικό σχέδιο εξόδου της χώρας απο το τέλμα. Χρειάζεται τώρα περισσότερο απο ποτέ σύνεση και ψυχραιμία. Ειδάλλως θα κληθούν κάποτε να κλαύσουν πάνω στου κατακαημένου τόπου τα συντρίμια ….
*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
www.panosavramopoulos.blogspot.gr
