Της Έλενας Καραβασίλη / Φωτογραφίες: Σάββας Αυγητίδης
Τη δεκαετία του ’90 η Θεσσαλονίκη αποτελούσε υπερδύναμη στην παραγωγή και εξαγωγή μακό στην Ευρώπη, με τις μηχανές στις βιοτεχνίες της Βόρειας Ελλάδας να παίρνουν φωτιά. Από το 2000 και μετά, ξεκινάει η κατρακύλα με τα λουκέτα στις επιχειρήσεις να διαδέχονται το ένα το άλλο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, από το 2008 μέχρι σήμερα έχουν διαγραφεί 1.909 επιχειρήσεις και έχουν εγγραφεί 285, με την αντιστοιχία να είναι επτά προς μια, ενώ οι ενεργές επιχειρήσεις ανέρχονται στις 1.100.
«Περίπου 2.000 βιοτεχνίες κλείνουν κάθε χρόνο στο νομό Θεσσαλονίκης. Από τότε που ξεκίνησε η κρίση έχουν χαθεί 10.000 επιχειρήσεις. Η παραγωγή ενδυμάτων και υποδημάτων έχει τελειώσει για τη χώρα. Όμως γι’ αυτό δεν ευθύνεται μόνο η κρίση, αλλά η γενικότερη κατάσταση του φτηνού εισαγόμενου προϊόντος από τη νοτιοανατολική Ασία καθώς και η υψηλή φορολόγηση. Από εκεί που ήταν ένας κλάδος που τροφοδοτούσε ολόκληρη την Ευρώπη… κατέληξε να είναι ένας κλάδος που πλέον δεν υπάρχει», τονίζει στην Karfitsa ο πρόεδρος του ΒΕΘ, Παναγιώτης Παπαδόπουλος.
Κόντρα σε αυτή την αποκαρδιωτική κατάσταση αποφάσισαν να πάνε ο Λάζαρος και ο Βασίλης Καραπαναγιωτίδης. Μεγαλωμένοι μέσα στο χώρο των πωλήσεων, αποφάσισαν να πάρουν το δικό τους ρίσκο και να ξεκινήσουν τη δική τους βιοτεχνία παραγωγής πουκαμίσων. Όταν τα βρήκαν σκούρα… έκλεισαν τη βιοτεχνία και στράφηκαν στο φασόν διατηρώντας έτσι την παράδοση της οικογένειας, το μεράκι αλλά και την αγάπη τους για το ανδρικό πουκάμισο.
Διαβάστε περισσότερα στο: karfitsa.gr
