Μετά από 7 χρόνια συνεχούς κατρακύλας, οικονομικής, κοινωνικής, ηθικής και αξιακής η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ, πραγματικές πολιτικές ηγεσίες.
Η χώρα χρειάζεται όραμα, σχέδιο, πρόγραμμα με στόχους και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. Κάποιος πρέπει να ηγηθεί της νέας αυτής εθνικής προσπάθειας. Πρέπει να εμπνεύσει εμπιστοσύνη ώστε να οδηγήσει την τραυματισμένη, χρεοκοπημένη, εξουθενωμένη κοινωνία στο δρόμο της αξιοπρέπειας και της δημιουργίας.
Δυστυχώς σήμερα, στη χώρα ο λαϊκισμός είναι κυρίαρχη ιδεολογία. Οι πολιτικοί μιλούν μόνο για να ακούγονται ευχάριστα στο αυτί των ακροατών ψηφοφόρων, ο καθένας διαχωρίζει την προσωπική του διαδρομή από τη συλλογική προσπάθεια. Παρατηρούμε βουλευτές και υπουργούς της συμπολίτευσης να υπερασπίζονται προσωπικές στρατηγικές εκλογικής επιβίωσης, αδιαφορώντας για το συνολικό αποτέλεσμα και την εθνική προσπάθεια.
Οι δημοσιογράφοι καταγγέλλουν την εξουσία, περιγράφουν τη μιζέρια της καθημερινότητας, υποστηρίζουν κάθε λαϊκό αίτημα ακόμη και αυτά που συνιστούν ωμή παραβίαση της νομιμότητας, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας.
Την περασμένη εβδομάδα ο Στέλιος Ράμφος διατύπωσε με απλά λόγια μια αποκρουστική αλήθεια που περιγράφει την ελληνική πραγματικότητα:
«Ο λαός έχει ανάγκη από ψευδαισθήσεις. Ζητά από τους πολιτικούς να τον κοιμίζουν με παραμύθια. Στην πραγματικότητα, δεν λένε οι πολιτικοί ψέματα. Εμείς θέλουμε να μας λένε ψέματα. Αν η σκληρή πραγματικότητα απαιτεί ρεαλισμό ο οποίος δεν μας βολεύει καθόλου, τότε ζητάμε νέους ψεύτες- νέους και άφθαρτους ψεύτες…»
Αυτός είναι ο λόγος που ανεύθυνοι άνθρωποι αναλαμβάνουν θέσεις ευθύνης, μόνο και μόνο για να έχουν το δικαίωμα να διορίσουν μερικά «δικά τους παιδιά», να διευκολύνουν «κάποιους δικούς τους ανθρώπους», να διαχειριστούν την εξουσία προς ίδιον όφελος με άρωμα «κομματικής συνεισφοράς»….
Βαυκαλίζονται δημοσίως ως «ηγέτες» ενώ στην πραγματικότητα είναι δοτοί διαχειριστές ενός μικρόκοσμου που ελάχιστα μπορεί να προσφέρει στο εθνικό σύνολο.
Ήρθε όμως η ώρα για τις ηγεσίες να αρθούν στο ύψος των ευθυνών τους. Να οδηγήσουν χωρίς να καθοδηγούνται, διαμορφώσουν νέες πραγματικότητες χωρίς να διαμορφώνονται από συγκυρίες και τυχαίες κοινωνικές ισορροπίες.
Όλα αυτά απαιτούν διάλογο, υπευθύνων και ενημερωμένων πολιτών. Δυστυχώς ακόμη δεν έχουμε ξεκινήσει την οριοθέτηση του πλαισίου αυτού του διαλόγου…
