Χίλια δύο σενάρια κυκλοφορούσαν το τελευταίο διάστημα στο εσωτερικό της Ηλεκτρονικής Αθηνών για το μέλλον της εταιρίας. Η πτώχευση ήταν ένα από τα σενάρια που όλοι απεύχονταν, αλλά ήξεραν πως μοιραία θα οδηγηθούν εκεί.
Ο Θεόφιλος Κακαλής, υπάλληλος στην Ηλεκτρονική Αθηνών επί 10 χρόνια, ήξερε πως είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της εταιρίας, παρότι δεν γνώριζε ούτε το πότε, ούτε το πώς.
Ταμίας ο ίδιος, είχε άμεση σχέση με τις καθημερινές πωλήσεις και ενημερωνόταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα για το ποιες συναλλαγές υποστήριζε η εταιρεία και ποιες όχι. Μιλώντας για την προσωπική του εμπειρία στο Paraskhnio.gr αναφέρει πως «η εταιρία μας ενημέρωνε τελευταία, για το ποιες κάρτες δεν υποστηρίζουν δόσεις, ποιες υποστηρίζουν ακόμα, μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να μην κάνουμε ούτε μισή δόση.
Με καμία κάρτα ή με κανέναν άλλο τρόπο. Για το τι θα λέγαμε στους πελάτες σχετικά, η αλήθεια είναι πως ο καθένας αυτοσχεδίαζε. Κάποιοι συνάδελφοι πωλητές, αγανακτισμένοι από την κατάσταση και τη δυσκολία που αντιμετώπιζαν πλέον στην πώληση, ανέφεραν καθαρά ότι κλείνουμε».
Στην αίτηση πτώχευσης της εταιρείας αναφέρονται οι ακόλουθες οφειλές: 16,39 εκατ. ευρώ προς την Εθνική Τράπεζα ως νομιμότοκη εξόφληση του χρεωστικού υπολοίπου που ζήτησε η τράπεζα, καταγγέλλοντας τη σύμβαση πίστωσης, κατάπτωση τεσσάρων εγγυητικών επιστολών συνολικού ύψους 1,05 εκατ. ευρώ, 2,86 εκατ. ευρώ προς την LG Electronics Ελλάς, εκ των οποίων 1,72 εκατ. ευρώ έχουν καταστεί ληξιπρόθεσμα και απαιτητά, 200.000 ευρώ προς τη Sony Hellas, 242.033 ευρώ προς την Intersys A.E., 154.838 ευρώ προς την BBDO, 600.007 ευρώ προς την Team Athens, 143.739 ευρώ προς τις δύο παραπάνω εταιρείες και 278.532 ευρώ προς διάφορους ιδιοκτήτες ακινήτων.
Το μεγαλύτερο της χρέος είναι αυτό απέναντι στους –πρώην- εργαζόμενους της. Παρότι τους έχουν καταβληθεί οι μισθοί, τα δώρα και τα επιδόματα που τους αναλογούν, υπάρχουν σοβαρές οικονομικές εκκρεμότητες. Ο Θ. Κακαλής δεν ξέρει αν και πότε θα πάρει την αποζημίωση του, την οποία θα πρέπει να κινηθεί νομικά για να την κερδίσει, μαζί με τους – πρώην – συναδέλφους του. Με δέκα χρόνια εργασίας στην εταιρία, του αναλογεί ένα ποσό που θα του έδινε ελευθερία κινήσεων για όσο διάστημα ψάχνει μια νέα δουλειά.
Αν και το σημαντικότερο πρόβλημα όπως τονίζει είναι η εκκρεμότητα που υπάρχει με τη «λήξη σύμβασης», «το έγγραφό που θα έδινε την δυνατότητα σε εκατοντάδες ανθρώπους να ενταχθούν στο ταμείο ανεργίας ή να εργαστούν κάπου αλλού!».
Ρεπορτάζ: Χρυσάνθη Στέτου
