Του Κυριάκου Βελόπουλου
Όλοι μιλούν για τη γερμανοποίηση της Ευρωζώνης. Μία πραγματικότητα που τη ζούμε όλοι στην ζώνη του Ευρώ, ωστόσο μόνο ο Νότος την αισθάνεται. Πέραν της διαπίστωσης είναι λίγοι αυτοί που πραγματικά αντιλαμβάνονται τι ακριβώς σημαίνει αυτό.
Όλα ξεκίνησαν λίγο μετά την Ένωση των δύο Γερμανιών στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν και το Βερολίνο ξεκίνησε την εφαρμογή του σχεδίου της που βασίστηκε στη ‘φτωχοποίηση’ του γείτονα, όπως τον είχε ορίσει ο Adam Smith. Ο όρος είναι του ίδιου του επιφανούς οικονομολόγου και αναφέρεται στο βιβλίο του “Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ”. Τι ακριβώς σημαίνει αυτός ο όρος;
O Adam Smith μιλά για την φτωχοποίηση των γειτονικών χωρών ώστε να εξασφαλιστεί η οικονομική ηγεμονία του ‘φτωχοποιητή’. Πώς το πέτυχε αυτό η Γερμανία;
Μείωσαν τις εισαγωγές και αύξησαν τις εξαγωγές κάτι που επετεύχθη με ειδικές διατάξεις που εισήγαγαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και περιόριζε τις δυνατότητες των ευρωπαϊκών κρατών. Προσπάθησαν και κατάφεραν να κάνουν όλα τα κράτη μη-παραγωγικά και οι Γερμανοί αύξησαν την παραγωγή τους, άρα και τον πλούτο τους.
Τα κέρδη από τις εξαγωγές αυτές και μπήκαν στην γερμανική οικονομία και αφαιρέθηκαν από τις φτωχοποιημένες χώρες. Κλασικό παράδειγμα φτωχοποίησης είναι η Ελλάδα, αλλά και η πρώην βιομηχανική Ιταλία. Μάλιστα το χρήμα αυτό αναδιανεμήθηκε εντός Γερμανίας με αποτέλεσμα να γιγαντωθούν οι γερμανικές βιομηχανίες, να δανείζονται φτηνά και να αποκομίζουν υπερκέρδη από το de facto μονοπώλιο στην Ευρώπη. Μάλιστα το χρήμα αυτό δινόταν και στους Γερμανούς πολίτες, μέσω των θέσεων εργασίας, οι οποίοι το καταναλώνανε και φυσικά (μέσω της κατανάλωσης) επέστρεφε στις ίδιες τις βιομηχανίες.
Συνυπολογίστε πως οι γερμανικές εταιρείες μετέφεραν τα εργοστάσιά τους στις χώρες του νότου (χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΒΟSCH με το εργοστάσιο στην Πορτογαλία) με τους χαμηλούς μισθούς (400 ευρώ) κάτι που μεγιστοποίησε το κέρδος τους. Αυτό ονομάστηκε επένδυση και είναι η επιθυμία των Ελλήνων πολιτικών για την Ελλάδα του 2017. Μήπως αυτό είναι το σχέδιο για τη ΔΕΗ;Μάλλον ναι.
Στο σημείο αυτό έρχεται η πολιτική του σκληρού ευρώ. Μία χώρα που θα επιθυμούσε να ανταγωνιστεί τη Γερμανία, μπορούσε στο παρελθόν να υποτιμήσει το νόμισμά της. Τώρα όμως που έχουμε το ενιαίο νόμισμα η παντοδύναμη Γερμανία δεν το υποτιμά και οι χώρες της Ευρωζώνης δεν μπορούν να την ανταγωνιστούν, ούτε μπορούν να εξάγουν σε τρίτα κράτη καθώς το ευρώ στην ισοτιμία παραμένει ακριβό νόμισμα.
Μία άλλη λύση του παρελθόντος ήταν η επιβολή δασμών, κάτι που δεν εφαρμόζεται πια με την πολιτική των ανοικτών συνόρων.
Βλέπουμε δηλαδή πως η γερμανική κυριαρχία έχει καταφέρει να ‘δέσει’ την Ευρωζώνη στο άρμα της, χωρίς να υπάρχουν εύκολες λύσεις.
Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν λύσεις. Υπάρχουν και είναι γνωστές. Απαιτούν όμως πολιτική βούληση. Όποιος τη διαθέτει μπορεί να κόψει το ‘Γόρδιο Δεσμό’ της Γερμανίας. Τη λύση την έχουμε. Είναι μοναδική, είναι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ.
*Ο Κυριάκος Βελόπουλος είναι πρόεδρος του κόμματος «Ελληνική Λύση»
Το άρθρο δημοσιεύθηκε με την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Παρασκήνιο» το Σάββατο 1/4
Πηγή φωτογραφίας: Eurokinissi
