Συνέντευξη στον Γιάννη Βασιλακόπουλο
Ένας ώριμος τριαντάρης, με ευρύ γνωστικό πεδίο και επιστημονική υποδομή, ο Κώστας Ζαχαριάδης ζητεί την ψήφο μας, στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ στη Β Αθηνών με προτεραιότητα τη μάχη για τη γενιά των τριαντάρηδων, μια γενιά χτυπημένη όσο καμιά από την κρίση. Σήμερα, λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες μιλά στο Paraskinio.gr, για το στοίχημα να μην μείνουν οι σημερινοί τριαντάρηδες, μια χαμένη γενιά.
Κύριε Ζαχαριάδη ποιο είναι το ουσιαστικό διακύβευμα αυτών των εκλογών που ακουμπά τη δική σας γενιά;
Να μην μείνουμε μια χαμένη γενιά. Μια γενιά της… εξορίας και της μετανάστευσης. Μια γενιά που απλώς θα κάνει υπομονή βλέποντας τη ζωή της να βουλιάζει αργά ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να παραμένει στάσιμη. Τι θέλουν να μας κάνουν ; Μια γενιά που θα μείνει φοβισμένη να δουλεύει για 200-300 ευρώ σε “ευέλικτες απασχολήσεις”; Που θα περιμένει να έρθουν οι… επενδύσεις και να βρει δουλειά με μπλοκάκι; Που θα φοβάται να κάνει παιδί γιατί το κόστος είναι τεράστιο; Που δεν θα μπορεί να δημιουργήσει; Να ελπίσει; Να ερωτευτεί; Ή που θα παίρνει τα πτυχία της και τα όνειρα της και θα φεύγει για την Αυστραλία, τη Μέση Ανατολή, και την Δυτική Ευρώπη για να διεκδικήσει αυτό που της αξίζει; μια καλύτερη ζωή; Όσοι γεννηθήκαμε μετά το 1975 καλούμαστε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα. Και δυστυχώς οι απαντήσεις δεν είναι πολλές.
Περιγράψατε άρτια μια πραγματικότητα. Ποιος όμως είναι ο δρόμος που προτείνετε εσείς ως σημερινός τριαντάρης;
Έχουμε μια επιλογή. Να επενδύσουμε επιτέλους στην αξιοπρέπεια και την ελπίδα. Να απαιτήσουμε να σταματήσει η πολιτική που στερεί από τη γενιά μας το μέλλον της, για να διασφαλίσει τα συμφέροντα μιας κλειστής ελίτ που στην πραγματικότητα ευθύνεται για την κρίση. Το μόνο, στην πραγματικότητα, που εμποδίζει να αποκατασταθούν τουλάχιστον οι προ μνημονίων εργασιακές σχέσεις, συλλογικές διαπραγματεύσεις, κατώτερος μισθός και επιδόματα ανεργίας είναι μόνο τα δεμένα από τις… υπογραφές, χέρια του παλιού πολιτικού κατεστημένου.
Ποιο είναι το ανάχωμα που εμπόδιζε ως σήμερα τα πράγματα να αλλάξουν;
Το μόνο που εμποδίζει στο να υπάρξει ένα σαφές σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας που θα δημιουργήσει συνθήκες ανάπτυξης και θα αποτελέσει ανάχωμα για την μαζική φυγή των νέων, είναι η απροθυμία μιας πολιτικής κάστας να αλλάξει τα κακώς κείμενα που η ίδια δημιούργησε και τώρα απειλεί και εκβιάζει, καθώς οσμίζεται το πολιτικό της τέλος. Από τη μια η βεβαιότητα του τίποτα κι από την άλλη η ελπίδα. Μια νέα κυβέρνηση που δεν δεσμεύεται από κανένα “αμαρτωλό” παρελθόν, από καμία “συμφωνία” και δεν έχει κανένα “γραμμάτιο” να εξαργυρώσει, είναι η μόνη που έχει τη δυνατότητα να διαπραγματευτεί και να διεκδικήσει αυτό για το οποίο, όλο και περισσότεροι πλέον συμφωνούν. Ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η πολιτική της αυστηρής λιτότητας. Για να υπάρξει ανάπτυξη σε αυτή τη χώρα πρέπει να κουρευτεί το χρέος της που όλο και περισσότεροι πλέον και εκτός αριστεράς συμφωνούν ότι δεν είναι βιώσιμο. Ότι δεν είναι δυνατόν για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της γερμανικής ελίτ να θυσιάζεται μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που θα μπορούσαν, πολύ απλά, να κάνουν τον κόσμο καλύτερο.
