Του ΛΑΖΑΡΟΥ ΛΑΣΚΑΡΙΔΗ
Αν μη τι άλλο, είναι πολύ τιμητικό για μια χώρα να έχει στο τιμόνι ενός νευραλγικού και κοινωνικά ευαίσθητου υπουργείου ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Έναν σημαιοφόρο των αγώνων της ζωής, που αν και αυτή του στέρησε από την παιδική του ηλικίακάτι τόσο πολύ σημαντικό, εκείνος μετεξέλιξε το βάρος του προβλήματος σε δίψα για έναν «άλλον κόσμο, διαφορετικό».
Στον δεύτερο όροφο του πολυκαιρισμένου κτηρίου της οδού Αριστοτέλους 17, όπου στεγάζεται το πολύπαθο υπουργείο Υγείας, κάτοικος είναι εδώ κι έναν μήνα ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ο πολιτικός και –πάνω απ’ όλα– ο άνθρωπος, που διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.
Στα δύσκολα, για τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της ελληνικής περιφέρειας, χρόνια, τα πρώτα μετεμφυλιακά (1951), είδε το φως της ημέρας στο Ματσούκι Αιτωλοακαρνανίας. Το φως που απώλεσε, ως δεκάχρονος μαθητής του δημοτικού σχολείου, όταν μαζί με άλλους έξι, σχεδόν συνομήλικούς του έπαιζαν ανέμελα στο χωριό. Κλότσησε σαν τόπι ένα σιδερένιο κουτί, το οποίο, όμως, ήταν μια χειροβομβίδα που είχαν αφήσει οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια της Κατοχής…
Γι’ αυτό, πολλά χρόνια αργότερα, στα 60 του, όταν διαδήλωνε μαζί με τους «αγανακτισμένους» στο Σύνταγμα, είπε σ’ ένα τηλεοπτικό κανάλι της χώρας αυτής, φέρνοντας σε εμφανή αμηχανία την απεσταλμένη του στην Αθήνα: «Φεύγοντας οι Γερμανοί στην Κατοχή όχι μόνο δεν μας πλήρωσαν τις αποζημιώσεις και τα δάνεια, αλλά μας άφησαν και μερικά δώρα, μερικές χειροβομβίδες σκόρπιες στην Ελλάδα. Όλα τα παιδιά που ήμασταν στη Σχολή Τυφλών χάσαμε το φως μας από γερμανικές χειροβομβίδες, ξέρετε».
Από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη
Μετά το θλιβερό ατύχημα που του σημάδεψε τη ζωή, αλλά του γιγάντωσε τη δίψα του γι’ αυτήν και τις ομορφιές της, ξενιτεύτηκε στην πρωτεύουσα, στεγαζόμενος στη Σχολή Τυφλών της Καλλιθέας. Εκεί,όμως, οι μαθητές ήταν σε μικρότερη ηλικία από εκείνον και γρήγορα πήρε τον δρόμο για εκείνη της Θεσσαλονίκης. Νέος ξενιτεμός και με τους δικούς του ανθρώπους να βρίσκονται ακόμα πιο μακριά…
Θέλοντας και μη, απογαλακτίστηκε με ταχείς ρυθμούς, αφού ο πατέρας του έμεινε μαζί του στη συμπρωτεύουσα μόλις τρεις μέρες, αφού τον περίμεναν οι δουλειές στο Αγρίνιο.
Στη Θεσσαλονίκη, όμως, είδε το φως των αγώνων, αφού η περίοδος της έντονης πολιτικοποίησης το επέβαλε. Δεν ήταν δα και λίγα τα γεγονότα εκείνης της περιόδου:Ιουλιανά, δικτατορία, μεταπολίτευση… Κανένας νέος δεν έμενε αμέτοχος, ειδικά στο τελευταίο στάδιο, είτε με τη μια, είτε με την άλλη, είτε με την… παράλληλη πλευρά!
Στη Νομική και στη μάχη
Το 1974 με πολύ κόπο, θάρρος και περίσσιο προσωπικό αγώνα, εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και, παράλληλα με τις σπουδές του, μπήκε μπροστά στη μάχη των τυφλών φοιτητών της Αθήνας. Η έντονη κοινωνική του δράση και τα δεδομένα της εποχής, τον οδήγησαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, για παραβίαση του περιβόητου νόμου 4000, περί… τεντιμποϊσμού.
Κατά την ακροαματική διαδικασία, ακόμα και ο πολιτογραφημένος ως «σκληρός, αλλά δίκαιος» εισαγγελέας, Δημήτρης Τσεβάς, είπε κάτι που απέβη καθοριστικό για το αποτέλεσμα της δίκης: «Στο εδώλιο δεν κάθονται ποινικά διωκόμενοι, κάθονται ήρωες»!
Σε εκείνη την περίοδο εμπνεύστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου και όταν το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία, «σημαιοφόρος» πλέον των ατόμων με ειδικές ανάγκες, τοποθετήθηκε πρόεδρος του νεοσυσταθέντος Κέντρου Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών, που έδρευε στο παλιό του σχολείο, στην Καλλιθέα. Εκεί έδωσε νέες μάχες, όχι ως «απέναντι» πλέον, αλλά ως δημιουργός. Και απ’ ό,τι λένε οι φίλοι του, πέτυχε πολλά, παράλληλα με την άσκηση των καθηκόντων του ως μέλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αποκατάσταση ατόμων με ειδικές ανάγκες.
Το 1989 συμπεριελήφθη σε τιμητική θέση στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και σε αντίστοιχη, το 1990 και το 1993, στον συνδυασμό Επικρατείας του Κινήματος. Η επιστροφή του κόμματός του στην εξουσία του έδωσε την ευκαιρία να αναπτύξει τις ειδικές του ικανότητες, ως γενικός γραμματέας Πρόνοιας του υπουργείου Υγείας, θέση στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια παρά τους αλλεπάλληλους «ανασχηματισμούς» των αρμόδιων υπουργών. Γι’ αυτό το είχε και «μεράκι» να επιστρέψει εκεί, κάτι που συνέβη πριν από 40 μέρες.
Το 1996 πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στη γενέτειρά του, Αιτωλοακαρνανία, αλλά βουλευτής εκλέχθηκε στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Η κοινοβουλευτική του παρουσία διεκόπη άδοξα, παραμονές της αναμέτρησης του 2004, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έκοψε από τα ψηφοδέλτια δέκα εν ενεργεία βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για την υπογραφή τους στην «τροπολογία Πάχτα». Εκείνος, λοιπόν, του το «φύλαγε» και πήγε με τον Ευάγγελο Βενιζέλο στη σκληρή εσωκομματική αναμέτρηση του 2007…
Δύο χρόνια μετά επέστρεψε στη Βουλή,αλλά καταψηφίζοντας το Μεσοπρόθεσμο, στις αρχές του καλοκαιριού του 2011, βρέθηκε εκτός ΠΑΣΟΚ και χέρι-χέρι με τα παιδιά του, τον Λευτέρη και την Κατερίνα, στις διαδηλώσεις των «αγανακτισμένων». Από εκεί, μαζί με άλλους ΠΑΣΟΚογενείς (τη Σοφία Σακοράφα, τον Αντώνη Κοτσακά, τον Αλέξη Μητρόπουλο κ.ο.κ.) βρέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Εκλέχθηκε βουλευτής Β’ Αθηνών στις πρώτες θέσεις, τόσο το 2012 όσο και πρόσφατα, έγινε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος και υπουργός. Κατά τον αστικό μύθο, μάλιστα, τηλεφώνησε ο ίδιος στον Αλέξη Τσίπρα, όταν ο νέος πρωθυπουργός ετοίμαζε τη σύνθεση της κυβέρνησής του και δεν τον είχε καλέσει εκείνος, για να του πει «άντε, πρόεδρε, τι θα γίνει». Και ο πρωθυπουργός, σε θέση μάχης, τον έστειλε στην Αριστοτέλους, όπου,όπως ο ίδιος λέει, «παλεύω με τα θηρία»…
