«Αν το αρχικό σχέδιο για την Ελλάδα είχε κάποιο νόημα, όποια ζημιά και αν έγινε τελευταία θα μπορούσε να αντιστραφεί. Το ζήτημα είναι ότι το σχέδιο για την Ελλάδα δεν ήταν ποτέ εφαρμόσιμο. Ακόμα κι αν επιρρίψει κανείς τις ευθύνες στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει καμία οικονομική ανάλυση που να λέει πως μερικοί μήνες κακής διακυβέρνησης μπορούν να βλάψουν μια για πάντα τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας», αναφέρει ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρουγκμαν.
Όπως γράφει ο οικονομολόγος σε άρθρο στη στήλη του στους New York Times: «Όλοι μιλάνε για την νέα έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, που υποστηρίζει ότι η προσπάθεια της Ελλάδας να παραδοθεί είναι καταδικασμένη να αποτύχει χωρίς μια τεράστια ελάφρυνση χρέους. Πρόκειται σίγουρα για το σωστό συμπέρασμα. Είναι δύσκολο να αποδεχτεί κάποιος τη διαπίστωση της έκθεσης ότι αυτή είναι μια νέα εξέλιξη, το αποτέλεσμα μιας τραπεζικής κρίσης των τελευταίων δύο εβδομάδων, καθώς και των οικονομικών προβλημάτων που δημιουργήθηκαν από τότε που ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία».
Παράλληλα, ο κ. Κρούγκμαν επισημαίνει ότι: «Αν το αρχικό σχέδιο για την Ελλάδα είχε κάποιο νόημα, όποια ζημιά και αν έγινε τελευταία θα μπορούσε να αντιστραφεί: να αποκατασταθεί η ρευστότητα στις τράπεζες, να εγκαθιδρυθεί μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και το χρέος θα αυξηθεί μόλις μερικές μονάδες του ΑΕΠ επιπλέον».
«Ακόμα και αν επιρρίψει κανείς τις ευθύνες στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει καμία οικονομική ανάλυση που να λέει πως μερικοί μήνες κακής διακυβέρνησης μπορούν να βλάψουν μια για πάντα τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας. Το ζήτημα είναι ότι το σχέδιο για την Ελλάδα δεν ήταν ποτέ εφαρμόσιμο. Όσο πρόθυμο και αν είναι ένα έθνος να υποφέρει, όσο πρόθυμο και αν είναι να έχει πρωτογενή πλεονάσματα σε επίπεδα πολύ σπάνια στην ιστορία, η προσπάθεια να πληρώσει ένα πολύ υψηλό χρέος μέσω λιτότητας χωρίς κανένα είδος νομισματικού αντισταθμίσματος είναι βασικά μια συνταγή για αποπληθωρισμό του χρέους και την αποτυχία», τονίζει ο Πολ Κρούγκμαν.
Τέλος, ο Πολ Κρούγκμαν καταλήγει λέγοντας ότι: «Είναι θετικό που το ΔΝΤ είναι ρεαλιστικό για το χρέος, αλλά το Ταμείο παραμένει απρόθυμο να αναγνωρίσει πλήρως τα λάθη του παρελθόντος, το οποίο έχει σημασία γιατί αυτά τα λάθη είναι ο πρόλογος στην καταστροφή στην οποία οδηγεί κάθε απόπειρα να συνεχιστεί το ίδιο μονοπάτι».
