Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος, papadkos@gmail.com
Εχοντας, εδώ και δεκαετίες, ακούσει για «δρακόντειους νόμους», «οργανωμένα σχέδια» και «μαχαίρια που θα φτάσουν στο κόκκαλο», οι Eλληνες φίλαθλοι δεν μπορούν να αισθάνονται καθόλου βέβαιοι πως επιτέλους κάτι θα αλλάξει στον αθλητισμό και ότι το όνομα του Κώστα Κατσούλη θα είναι το τελευταίο στη μαύρη λίστα των νεκρών από τη βία στα γήπεδα.
Το μήνυμα της ΕΠΟ είναι ότι «συστρατευμένοι πρέπει να πούμε άμεσα με πράξεις ένα μεγάλο ΟΧΙ στη βία», όμως τα ίδια δεν είχαν ακουστεί και μετά τη δολοφονία του Μιχάλη Φιλόπουλου στο ραντεβού θανάτου των οπαδών Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού;
«Η ΕΠΟ εύχεται αυτός να είναι ο τελευταίος φόρος αίματος που πληρώνει το ελληνικό ποδόσφαιρο», γράφει ακόμα η ανακοίνωση ‒ όμως, με ευχολόγια πουθενά στον κόσμο δεν καταπολεμήθηκε η γηπεδική βία.
Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα έχει απαξιωθεί, με τα επεισόδια που μπορούν ανά πάσα στιγμή να γίνουν να αποτελούν ένα σημαντικό αντικίνητρο για τους απλούς φιλάθλους να παρακολουθήσουν έναν αγώνα. Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στον μ.ο. των εισιτηρίων που κόβονται κάθε αγωνιστική στη Super League (σ.σ. κάτι λιγότερο από 3.355 εισιτήρια μ.ο. σε κάθε γήπεδο την 5η αγωνιστική), για να αντιληφθεί ότι ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη στις ομάδες.
Μέτρα πριν από δέκα μήνες
Πόσος καιρός έχει περάσει, άλλωστε, από την τελευταία φορά που η πολιτεία πήρε σκληρά μέτρα; Κάτι λιγότερο από δέκα μήνες. «Υστερα από τα απαράδεκτα κρούσματα οπαδικής βίας των τελευταίων ημερών, συγκάλεσα τη σημερινή ευρεία σύσκεψη για να συμφωνήσουμε σε βασικούς άξονες δράσης, αλλά και σε άμεσα μέτρα με χειροπιαστό αποτέλεσμα για την αντιμετώπιση της βίας», είχε πει μόλις τον Ιανουάριο του 2014 ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γιάννης Ανδριανός.
Σήμερα, ο ίδιος είναι που έδωσε εντολή αναβολής μίας αγωνιστικής σε όλα τα αθλήματα, μετά τον θάνατο του Κώστα Κατσούλη. Τι εξυπηρετεί, άραγε, αυτή η αναβολή πέραν του ότι αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του νεκρού; Απολύτως τίποτα, καθώς αντί να ακολουθηθεί το παράδειγμα της Αγγλίας, η Πολιτεία αρκείται απλά σε επικοινωνιακά τεχνάσματα. Μπορεί να έχει καταντήσει κουραστική η αναφορά στους νόμους και τις δράσεις Θάτσερ και των μετέπειτα κυβερνήσεων, όμως αποτελεί το πλέον γλαφυρό παράδειγμα πως όπου υπάρχει πραγματική πρόθεση το πρόβλημα αντιμετωπίζεται.
Να πονέσει η… τσέπη τους
Κακά τα ψέματα, το μπαλάκι είναι πλέον στις διοικήσεις των ομάδων. Αυτές είναι υπεύθυνες για την πρόληψη των επεισοδίων και οφείλουν να εφαρμόσουν στην πράξη το ηλεκτρονικό εισιτήριο με την πλήρη καταγραφή στοιχείων, να διασφαλίζουν πως το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης λειτουργεί απρόσκοπτα και να διατηρήσουν μακριά από τις εξέδρες τις στρατιές των οπαδών που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μετατρέψουν μία αναμέτρηση σε πεδίο μάχης.
Τιμωρίες όπως μία ή δύο αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών δεν είναι αρκετές, δεδομένου ότι υπάρχουν ομάδες που κόβουν λιγότερα από 1.000 εισιτήρια κάθε Κυριακή.
Οι ΠΑΕ πρέπει να πονέσουν στην τσέπη και αυτό γίνεται μόνο όταν κλείσει η κάνουλα των κρατικών χορηγιών ή τα πρόστιμα είναι υπέρογκα και πληρώνονται απευθείας από τους χορηγούς ή τους αγοραστές των τηλεοπτικών δικαιωμάτων.
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΔΕΣΜΙΤΗ ΣΤΟ «Π»
«Ετσι κλείνονται τα ραντεβού θανάτου…»
Συνέντευξη στον Κώστα Παπαδόπουλο
«Δεν είναι λύση η αναβολή μίας ή και δύο αγωνιστικών», δηλώνει στο «Π» 35άρης οπαδός ομάδας του κέντρου, με… πλούσιο βιογραφικό σε επεισόδια οπαδικής βίας, ο οποίος σήμερα έχει αποτραβηχτεί για να αποφύγει «το μαχαίρωμα ή τη φυλακή».
«Η βία μέσα στα γήπεδα έχει εξαλειφθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, λόγω της απαγόρευσης μετακίνησης των οπαδών και των αστυνομικών ελέγχων. Οταν θέλει η Αστυνομία, μπορεί να αποτρέψει τα πάντα», εξομολογείται ο οπαδός και συνεχίζει: «Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα είναι τα μεμονωμένα περιστατικά. Αυτοί που συμμετέχουν σε “πεσίματα” είναι λίγο πολύ γνωστοί και στο αντίπαλο στρατόπεδο. Γι’ αυτό και μπορεί να σε “στήσουν” έξω από το σπίτι σου, στη δουλειά σου ή ακόμα και στον δρόμο.
Για να καταλάβεις, είναι σταμπαρισμένες ακόμα και μάρκες ρούχων που υποδηλώνουν σε ποια ομάδα ανήκεις». Συνεχίζοντας τη συγκλονιστική του αφήγηση, αναφέρει πως «τα “ραντεβού” για συμπλοκές τα κανονίζουν τα “κεφάλια” των συνδέσμων σε μικρά αθλήματα, όπως το βόλεϊ ή το πόλο, όπου η παρουσία της Αστυνομίας είναι περιορισμένη».
Π: Υπάρχει ασυλία από τις διοικήσεις των ομάδων;
Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, η κάθε διοίκηση φροντίζει να έχει μία δική της ομάδα ατόμων στις «υπηρεσίες» της. Συνήθως είναι περίπου 30-50 άτομα, τα οποία βγάζουν μεροκάματο είτε κόβοντας εισιτήρια, είτε εργαζόμενοι ως security στα παιχνίδια, είτε ακόμα και συνοδεύοντας την αποστολή από το ξενοδοχείο ή το προπονητικό κέντρο στο γήπεδο.
Π: Πώς μπορεί να εξαλειφθεί η βία από τα γήπεδα;
Εχει ακουστεί πολλές φορές, όμως, η Αγγλία έδειξε τον δρόμο. Είναι καθαρά θέμα της κάθε ΠΑΕ να δώσει λύση. Πώς; Με το κλείσιμο των συνδέσμων και να σταματήσει το «χαϊδολόγημα» των οπαδών, με την τοποθέτηση και κυρίως τη λειτουργία καμερών σε κάθε γήπεδο και φυσικά με την εφαρμογή στην πράξη των ονομαστικών εισιτηρίων ‒ το μέτρο αυτό, ισχύει πλέον μόνο στα χαρτιά. Η πολιτεία, αν θέλει να κάνει δουλειά, θα πρέπει να διακόψει τα πρωταθλήματα μέχρι το τέλος του χρόνου. Να χάσουν οι ομάδες λεφτά από χορηγούς και τηλεοπτικά δικαιώματα.
Αυτό θα τσούξει τις διοικήσεις. Τα λεφτά που χάνονται από έναν ή δύο αγώνες κεκλεισμένων των θυρών είναι ελάχιστα, γιατί βλέπεις πως ελάχιστοι είναι και αυτοί που πηγαίνουν. Η ΕΠΟ θα πρέπει να συνεργαστεί με τη Super League και να κατεβάσουν ρολά, μέχρι να εξασφαλίσουν πως δεν θα πέφτει καρφίτσα στα γήπεδα.
Π: Αν και πρώην συνδεσμίτης, θεωρείς ότι αυτή είναι η μεγάλη πληγή;
Το πρόβλημα ξεκινάει από τις διοικήσεις. Δεν σου κάνει εντύπωση που όλο και περισσότεροι σύνδεσμοι έχουν αποκτήσει ιδιόκτητους χώρους;
Που βρέθηκαν τα λεφτά; Αυτό γίνεται για να μην μπορεί κανείς να τους διώξει, όσες καταγγελίες κι αν κάνουν οι γείτονες. Το ότι στους συνδέσμους γίνεται διακίνηση ναρκωτικών το ξέρουν όλοι και ειδικά η Αστυνομία, από εκεί όμως βγάζουν λεφτά τα «κεφάλια». Και κάτι ακόμα: αν μπλέξεις με «πεσίματα» και «μπάχαλα» δύσκολα μπορείς να ξεκόψεις. Οταν δεν εμφανίζεσαι αρχίζουν τα τηλέφωνα και τα μηνύματα: «πού είσαι; Χάθηκες… Το βράδυ θα πάμε εκεί».
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΟΥΡΒΑΧΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ «Π»
«Εφαρμόζονται περιστασιακά οι νόμοι που υπάρχουν»
Δήλωση στον Στέλιο Θεοδώρου
«Ο θάνατος του φιλάθλου του Εθνικού είναι ντροπή. Μου προκαλεί θλίψη και πρώτα απ’ όλα πρέπει να συλλυπηθούμε τους οικείους του. Πέρα από αυτό είναι ντροπή να συμβαίνουν τέτοια πράγματα και νομίζω πως οι απλοί, αγνοί φίλαθλοι πρέπει να περιφρουρούν το ποδόσφαιρο και να συμβάλουν ώστε να μην ξανασυμβεί τέτοιο γεγονός», δηλώνει στο «Π» ο αναπληρωτής πρόεδρος της ΕΠΟ, Γιώργος Βούρβαχης.
«Εγώ είμαι πραγματικά συγκλονισμένος γιατί εντός ολίγου θα παραστώ στην κηδεία του ατυχούς φιλάθλου και ως εκ τούτου αισθάνομαι λίγο πιεσμένος. Είναι ντροπή για το ποδόσφαιρο και πρέπει οι εμπλεκόμενοι, αυτοί που αγωνίζονται, οι φίλαθλοι και οι παράγοντες των ομάδων να περιφρουρήσουν το άθλημα με τον καλύτερο τρόπο. Νόμοι υπάρχουν, αλλά εφαρμόζονται περιστασιακά. Εγώ θα έλεγα ότι οι νόμοι θα έπρεπε να εφαρμόζονται προς όλες τις κατευθύνσεις και ισομερώς ώστε να μην υπάρχουν παρατράγουδα», σημειώνει.
Τέλος, ο κ. Βούρβαχης ξεκαθαρίζει πως «όποιος σφάλλει πρέπει να τιμωρείται κατηγορηματικά και ΑΜΕΣΑ ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια. Δυστυχώς, τα φαινόμενα ατιμωρησίας μας έχουν φέρει εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Από εδώ και πέρα, οι τιμωρίες πρέπει να είναι παραδειγματικές και το περιστατικό αυτό πρέπει να στείλει το μήνυμα σε αυτούς επιβάλλουν τις τιμωρίες να είναι ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΙ».
ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΛΙΩΝΑ ΣΤΟΝ ΚΑΤΣΟΥΛΗ
Το χρονικό του αίματος στον ελληνικό αθλητισμό
Από τον Στέλιο Θεοδώρου
Ο κύκλος της βίας και του αίματος που στιγματίζει τον ελληνικό αθλητισμό δεν λέει να κλείσει, αφού μετά τον θάνατο του φιλάθλου του Εθνικού, Κώστα Κατσούλη, το ελληνικό ποδόσφαιρο γυρίζει και πάλι στις πιο ζοφερές περιόδους του. Το όνομα του Κώστα Κατσούλη χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μαύρη λίστα των θυμάτων της οπαδικής βίας.
Το «Π» ξετυλίγει το νήμα του φαύλου κύκλου της τυφλής και ανεξέλεγκτης οπαδικής βίας που ξεκίνησε το μακρινό 1986 με θύμα έναν ανυποψίαστο φίλαθλο. Ο Χαράλαμπος Μπλιώνας βρέθηκε στο Αλκαζάρ για να παρακολουθήσει τον αγώνα της αγαπημένης του ομάδας (Λάρισας) με τον ΠΑΟΚ χωρίς να γνωρίζει ότι τα 90 λεπτά του αγώνα θα ήταν τα τελευταία του. Ο άτυχος φίλαθλος έχασε τη ζωή του, όταν οπαδός του ΠΑΟΚ εκτόξευσε φωτοβολίδα που χτύπησε στα πλαϊνά κιγκλιδώματα του γηπέδου και καρφώθηκε στον λαιμό του.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1991, ο Γιώργος Παναγιώτου έπεσε νεκρός χτυπημένος από φωτοβολίδα, αφού είχε την ατυχία να βρεθεί μπροστά σε συμπλοκή φιλάθλων ΑΕΚ και Ολυμπιακού έξω από το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Ο 15χρονος χτυπήθηκε από φωτοβολίδα στην κοιλιακή χώρα και έπεσε νεκρός. Τέσσερα χρόνια αργότερα (Απρίλιος του 1995) ο φίλαθλος του Παναθηναϊκού, Γιώργος Καρνέζης πήγε στη Γλυφάδα για τον αγώνα μπάσκετ με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Δυστυχώς γι’ αυτόν, αντίπαλοι οπαδοί του επιτέθηκαν με αιχμηρά αντικείμενα τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.
Δολοφονία Φιλόπουλου
Το 2007 ένα νέο περιστατικό ωμής οπαδικής βίας συγκλονίζει τον φίλαθλο κόσμο της χώρας μας. Ο Μιχάλης Φιλόπουλος δέχθηκε επίθεση χούλιγκαν στη λεωφόρο Λαυρίου και έπεσε νεκρός στην άσφαλτο. Το περιστατικό που συγκλόνισε όλη τη χώρα έγινε λίγο πριν από την έναρξη αγώνα βόλεϊ γυναικών ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Η «μόδα» των ραντεβού θανάτου συνεχίστηκε και το 2011… Ο Γιάννης Ρουσάκης δολοφονήθηκε σε συμπλοκή οπαδών του ΟΦΗ και του Ηροδότου που δόθηκε έξω από το Παγκρήτιο στάδιο. Ο 21χρονος Γιάννης Ρουσάκης δέχθηκε δολοφονικές μαχαιριές στο στήθος και έπεσε νεκρός.
Το πιο πρόσφατο περιστατικό βίας που συγκλονίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο έγινε και πάλι στην Κρήτη. Θύμα αυτήν τη φορά ήταν ο φίλαθλος του Εθνικού Πειραιώς Κώστας Κατσούλης που τραυματίστηκε σοβαρά στη διάρκεια της αναμέτρησης του Ηροδότου με τον Εθνικό. Ο 46χρονος έπεσε θύμα ξυλοδαρμού που είχε ως αποτέλεσμα να διακομιστεί στο Βενιζέλειο νοσοκομείο όπου οι γιατροί διαπίστωσαν την κρισιμότητα της κατάστασής του. Ο άτυχος φίλαθλος διακομίσθηκε τελικά στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο όπου μετά από δύο περίπου εβδομάδες άφησε την τελευταία του πνοή.
Τα περιστατικά που αναφέραμε παραπάνω είναι δυστυχώς ενδεικτικά, αφού η βία κάνει συχνά πυκνά την εμφάνιση της στα ελληνικά γήπεδα. Δεν κάνει διακρίσεις σε αθλήματα, ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, γυναικεία ή ανδρικά και πάντα έχει το ίδιο θύμα. Τον αθλητισμό. Στα «highlight» της οπαδικής βίας, ο τραυματισμός του διαιτητή Μάκη Ευθυμιάδη το 2002 μετά τη λήξη του ντέρμπι Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού, ο αποκλεισμός του ΠΑΟΚ από την Ευρώπη λόγω των σοβαρών επεισοδίων που προκάλεσαν οπαδοί του στο ματς με την Παρί Σεν Ζερμέν και, δυστυχώς, η λίστα δεν έχει τέλος…
