Γράφει ο Φώτης Σιούμπουρας
Το έχουμε υποστηρίξει πολλές φορές και από αυτή εδώ τη στήλη ότι, παρά τα επιφαινόμενα, η κυβέρνηση Τσίπρα θα καταλήξει σε συμφωνία με τους δανειστές. Μπορεί ο πρωθυπουργός, που σίγουρα δεν θέλει να οδηγήσει τη χώρα στα βράχια και γι’ αυτό τα πήρε όλα πάνω του, να μην έχει λάβει την οριστική απόφαση για το αν θα κάνει το μεγάλο βήμα τώρα ή τον Ιούνιο, αλλά το (ας βάλω και ένα σχεδόν…)βέβαιον είναι ότι το αδιέξοδο θα αρθεί και η ρήξη θα παραπεμφθεί στις… καλένδες.
Βέβαια, χρειάστηκαν σχεδόν τέσσερις μήνες για να κατανοήσει η κυβέρνηση τη συνθετότητα του ελληνικού προβλήματος και τον βαθμό εξάρτησης από τους ευρωπαϊκούς χρηματοδοτικούς μηχανισμούς. Στο διάστημα αυτό, όμως, η πραγματική οικονομία πληγώθηκε και η χώρα κινδύνευσε και κινδυνεύει να μείνει χωρίς χρήματα.Χρειάστηκε να φτάσουμε στο αμήν για να αναληφθούν πρωτοβουλίες από τον ίδιο τον πρωθυπουργό,που επιτρέπουν στους πολίτες να βλέπουν κάποιες αχτίδες φωτός εξόδου από τον φθοροποιό κύκλο της ανασφάλειας και να προσδοκούν επιστροφή στην ομαλότητα.
Επειδή,όμως, το ελληνικό πρόβλημα δεν έχει επιλυθεί και, σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις, θα παραμείνει ενεργό για αρκετά χρόνια ακόμη, όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας, κυβερνητικές και αντιπολιτευόμενες, οφείλουν να τηρήσουν άλλη στάση και συμπεριφορά. Ιδιαίτερα οι «σύμμαχοι» ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα πρέπει να προσγειωθούν στην πραγματικότητα και να συνειδητοποιήσουν ότι όσα υποσχέθηκαν προεκλογικά ήταν απολύτως ανέφικτα. Τους κατηγορούσαν ότι όχι τα 11,5 δισεκατομμύρια των παροχών δεν θα μπορέσουν να βρουν, αλλά και ότι θα δημιουργήσουν λανθασμένες προσδοκίες που θα διαλύσουν την οικονομία και αυτοί απαντούσαν πως είστε «μνημονιακοί».
Τους έλεγαν ότι η αβεβαιότητα, που θα προκαλούσαν οι εκβιαστικές εκλογές ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ-ΔΗΜΑΡ, θα βάλει σε κίνδυνο τα πρωτογενή πλεονάσματα και την εύθραυστη ανάπτυξη της οικονομίας, ενώ θα φέρει μαζική εκροή καταθέσεων και μεταφορά πολλών δισεκατομμυρίων στο εξωτερικό και εκείνοι απαντούσαν κοροϊδευτικά.
Τους υπενθύμιζαν ότι δεν μπορούν να κυβερνήσουν αποτελεσματικά με αυτήν τη «βαβέλ» των απόψεων, ότι καμιά χώρα στην Ευρώπη δεν πρόκειται να στηρίξει αιτήματα για διαγραφή του χρέους και για τερματισμό της λιτότητας με παράλληλη χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας και ανταπαντούσαν ότι είστε «γερμανόφιλοι» και τροϊκανοί. Τέλος πάντων, ό,τι έγινε έγινε και ό,τι ψήφισε ο λαός ψήφισε. Το θέμα είναι ότι εδώ που φτάσαμε και με δεδομένο ότι θα έχουμε συμφωνία πρέπει να έχουμε και κυβέρνηση που θα την εφαρμόσει, αφού βεβαίως προηγουμένως «περάσει» από τη Βουλή.
Γιατί έχουμε και αυτό το πρόβλημα. Μέτρα που ψηφίζονται και συμφωνίες που υπογράφονται δεν εφαρμόζονται στην πράξη, κάτι που εν μέρει και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις συνέβαινε.
Τώρα που, αν μη τι άλλο, και ο κ. Τσίπρας κατάλαβε μετά τα αλλεπάλληλα «τζαρτζαρίσματα» των θεσμών ότι η διαπραγμάτευση με δημιουργική ασάφεια, η αντιγερμανική μαγκιά και οι βαθιές «κόκκινες γραμμές» με την επίκληση της λαϊκής κυριαρχίας δεν περνάνε στην Ευρώπη, ότι όλα αυτά είναι συλλογικές ψευδαισθήσεις που δεν μπορούν να φέρουν λεφτά στη χώρα, ας κυβερνήσει. Κουβέντες για εκλογές ή και δημοψήφισμα είναι δραπέτευση προς το άγνωστο.
Ας μην αναζητούν χρόνο μέσα στον οποίο θα ψάξουν για λύση. Τούτη την ώρα δεν μπορεί οι πολίτες να υφίστανται καθημερινά έναν βομβαρδισμό από αντιφατικές πληροφορίες και εκτιμήσεις από κυβερνητικά στελέχη,ενώ η οικονομία βρίσκεται κυριολεκτικά σε κατάσταση απόλυτης ασφυξίας και τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους έχουν πιάσει πάτο. Συμφωνία, συμβιβαστική λύση χρειάζεται ο τόπος.Όλα τα άλλα θα τα βρούμε….
*Άρθρο από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας το «Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 9 Μάιου 2015.
