Αν η έξοδος από την κρίση θέλει ανθρώπους με θέληση, διάθεση, αλλά και δυνατότητα να δείξουν, με τη δική τους δράση, τον δρόμο της αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, με έργα όχι με λόγια, τότε μια ματιά στον περίγυρο μας αρκεί για να βρούμε τέτοια παραδείγματα ισχυρών συμπολιτών μας, που όμως γνωρίζουν πώς θα διανείμουν την ισχύ τους, προς όφελος της πατρίδας και της κοινωνίας.
Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη είναι ένα από αυτά τα παραδείγματα πολιτών, ισχυρών, συνειδητών και συνειδητοποιημένων ως προς τον ρόλο που πρέπει να διαδραματίζουν σε τέτοιες δύσβατες περιόδους πολίτες με τη δική της ακτινοβολία, επιρροή και δύναμη. Αντιπροσωπεύει το απόλυτο πρότυπο της δραστήριας γυναίκας που έχει αφοσιωθεί στην κοινωνική προσφορά.
Δεν σταμάτησε ποτέ να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την ουσιαστική κοινωνική αλληλεγγύη, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι, αν οι άνθρωποι με δεδομένη οικονομική δυνατότητα έχουν διάθεση να προσφέρουν –πρώτα απ’ όλα ψυχή και ύστερα όλα τα άλλα– στο αληθινό κοινωνικό έργο, τότε ο κόσμος αλλάζει ευκολότερα και οι αποδέκτες αυτής της προσπάθειας βλέπουν τα χειροπιαστά αποτελέσματα αυτής της ευεργετικής διαδικασίας^ που δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομική δυνατότητα, αλλά και με την τάση ενός ανθρώπου να δίνεται ψυχή τε και σώματι σε συνανθρώπους που έχουν ανάγκη και να σφραγίζει με συγκεκριμένη δράση μια ολόκληρη εποχή για την Ελλάδα και για τον κόσμο ολόκληρο.
Η ίδια, κουβαλώντας ατόφια την ευαισθησία της μητέρας, αφού έχει πέντε παιδιά, δίνει τον καλύτερό της εαυτό σε κάθε ευκαιρία, όταν πρόκειται να προσφέρει όχι μόνο θεωρητική, αλλά και πρακτική βοήθεια σε παιδιά που την έχουν άμεση ανάγκη.
Πολύτιμο εργαλείο σε όλα αυτά είναι τόσο η σεμνότητα με την οποία υπηρετεί τον ρόλο που έχει επιλέξει, όσο και η διεθνής της ακτινοβολία, η οποία το 1999 την οδήγησε στην τιμητική θέση της Πρέσβειρας Καλής Θέλησης της UNESCO, σε θέματα που αφορούν τα δικαιώματα και την προστασία των παιδιών, καθώς και την πολιτιστική κληρονομιά.
Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη δεν έμεινε ποτέ στη σκιά του προβολέα, να απολαμβάνει δίχως ουσιαστικό αντίκρισμα τη λάμψη και το όνομα του συζύγου της, Βαρδή. Είχε και έχει πάντα ως προτεραιότητά της τη δραστηριοποίηση προς όφελος της Ελλάδας και της νέας γενιάς. Κάνει πράξη το ρητό του μεγάλου Νίκου Καζαντζάκη: «Να αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».
Η γεννημένη στην Αθήνα και μεγαλωμένη στην Ερμιόνη της Αργολίδας πραγματικά σιδηρά κυρία, από την άποψη της πυγμής, της θέλησης και της αποφασιστικότητας, είναι ιδρύτρια και πρόεδρος του Ιδρύματος για το Παιδί και την Οικογένεια, αλλά έχει βάλει τη σφραγίδα της κυρίως στον αγώνα για τη συμπαράσταση, την ουσιαστική βοήθεια και την προσφορά σε παιδιά με καρκίνο.
Ο Σύλλογος Φίλων Παιδιών με Καρκίνο «Ελπίδα» ξεκίνησε τη διαδρομή του σε σκληρό δρόμο, το 1990, για να δείξει πώς το να συμπαρίστασαι απτά σε παιδιά που μάχονται με το συγκεκριμένο πρόβλημα, όταν δεν είναι μόνο στα λόγια, έχει διά γυμνού οφθαλμού ορατά αποτελέσματα. Κάνει, δε, τον καρκίνο να μη φαίνεται – και πολλές φορές να μην είναι– ανίκητος.
Όλα όσον αφορά τον σύλλογο «Ελπίδα» ξεκίνησαν από μια ομάδα ευαισθητοποιημένων γυναικών, για να γίνουν τελικά ένας θεσμός, μια κατάθεση ψυχής και έργου που δίνει τη δυνατότητα όχι μόνο της παρηγοριάς, αλλά και της ουσιαστικής συνδρομής στην αντιμετώπισή του προβλήματος.
Η κα Βαρδινογιάννη ξεπέρασε πολλές φορές σε λειτουργία, δράση και αποτελεσματικότητα το ίδιο το κράτος, αφού στοχοθέτησε και τελικά πέτυχε την δημιουργία της μονάδας μεταμόσχευσης μυελού των οστών, καθώς δεν υπήρχε στη χώρα μας μέχρι τη στιγμή που εγκαινιάστηκε στο Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία.
Η Μαριάννα Βαρδινογιάννη πρωτοστάτησε και, εντέλει, κατάφερε να υπογράψει τη δημιουργία του πρώτου ογκολογικού νοσοκομείου στην Ελλάδα, έργο που ολοκληρώθηκε και εγκαινιάστηκε στις 14 Οκτωβρίου του 2010.
Οι παρεμβάσεις της κας Βαρδινογιάννη δεν τελείωσαν εκεί, καθώς με πολύτιμο εργαλείο τον σύλλογο «Ελπίδα» δραστηριοποιήθηκε σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ανθρωπιστικού περιεχομένου σε περιόδους ένοπλων συγκρούσεων ή φυσικών καταστροφών.
Για όλα αυτά ο σύλλογος «Ελπίδα» έχει βραβευτεί με τις ανώτατες διακρίσεις της χώρας μας, το βραβείο εθελοντικής δράσης από την Ακαδημία Αθηνών το 1997, καθώς και τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Εποποιίας το 2002.
Η κα Βαρδινογιάννη, ως μέλος της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, κατέχει σημαντική θέση στα πολιτιστικά και πνευματικά δρώμενα, ενώ έχει αναλάβει σημαντικές δράσεις και πρωτοβουλίες ως μέλος της Διεθνούς Κίνησης Γυναικών για την Ειρήνη.
Η σύζυγος του κορυφαίου επιχειρηματία Βαρδή Βαρδινογιάννη βρίσκεται εδώ για να αποδεικνύει καθημερινά το τι αποτελέσματα μπορεί να έχουν η συμμετοχή και η διάθεση να μάχεσαι ενάντια σε πραγματικά προβλήματα με λιγότερα λόγια και περισσότερες πράξεις. Δείχνει έμπρακτα ότι αυτοί –που κάποιοι έχουν συνηθίσει να τους αποκαλούν ισοπεδωτικά και πολλές φορές με επιτιμητικό ύφος «πλούσιους»– όχι μόνο μπορούν να συναντηθούν με την κοινωνική ευαισθησία και να παραγάγουν αληθινά αποτελέσματα, αλλά σε περιπτώσεις όπως αυτή της κας Βαρδινογιάννη, να τη συμβολίσουν και να την προσωποποιήσουν.
Έτσι αθόρυβα, ίσως όμως πιο δικαιωματικά από πολλούς άλλους, η κα Βαρδινογιάννη μπαίνει στον μακρύ κατάλογο των Ελλήνων ευεργετών. Ως η Ελληνίδα που δεν έκανε μόνο τον κόσμο δικό της, αλλά τον υποχρέωσε με τη συνεπή στάση της να την αγαπήσει.
Η ίδια η κα Βαρδινογιάννη περιγράφει τη στάση ζωής της, από παλιά, με τρόπο απλό και κατανοητό: «Από μικρή πίστευα πως ο κάθε άνθρωπος, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, έχει χρέος να προσφέρει στους γύρω του: να είναι –αυτό που ο λαός το λέει απλά– “χρήσιμος στην κοινωνία”. Ποτέ δεν έβαλα τον εαυτό μου στο κέντρο του κόσμου. Και όταν έτσι ξεκινάς τη σκέψη σου, πως δεν σου οφείλουν αλλά οφείλεις, η προσφορά γίνεται για σένα αυτονόητη. Γίνεται στάση ζωής, τρόπος συμπεριφοράς και σκέψης.
Αυτό που κάνω δεν το θεωρώ φιλανθρωπία. Πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε χρέος ν’ αφήσουμε στο πέρασμά μας ένα χνάρι ανθρωπιάς. Δεν επαναπαύομαι με το να στείλω απρόσωπα βοήθεια. Προτιμώ να πηγαίνω επί τόπου εκεί που με καλούν οι συνάνθρωποί μου και να τους συμπαραστέκομαι. Γι’ αυτό πηγαίνω πολλές φορές στις μονάδες θεραπείας, για να βρίσκομαι κοντά στις μητέρες που αγωνιούν και στα παιδιά που δίνουν τη μάχη τους για τη ζωή».
Η γνωριμία της με τον Βαρδή και η εργασία της στην αμερικανική πρεσβεία
Ο πατέρας της Mαριάννας Βαρδινογιάννη καταγόταν από το Λεωνίδιο και η μητέρα της από την Τρίπολη. Συμπτωματικά συναντήθηκαν στην Ερμιόνη στον πόλεμο του ’40 και παντρεύτηκαν. Ο πατέρας της Μαριάννας ήταν έμπορος και έτσι μπορούσε να προσφέρει στις δύο του κόρες μια καλή ζωή.
Η Μαριάννα έτρεφε ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη για τη μητέρα της, η οποία, αν και είχε τελειώσει μόνο το σχολαρχείο, επεδίωξε το καλύτερο για τα παιδιά της. Από οκτώ χρονών την έβαλε να μάθει αγγλικά, την έστειλε γυμνάσιο στην Αθήνα και δέχτηκε ακόμα και να πάει για σπουδές στην Αμερική. Η Ευαγγελία Μπουρνάκη δεν γνώριζε τότε το λαμπερό μέλλον που επεφύλασσε η ζωή στη Μαριάννα της.
Η Μαριάννα ήταν μαθήτρια γυμνασίου ακόμη, όταν σε σπίτι φίλων γνώρισε τον γοητευτικό αξιωματικό του Ναυτικού, τον νεαρό Κρητικό Βαρδή Βαρδινογιάννη. Έρωτας με την πρώτη ματιά!
Tο Ναυτικό έστειλε τον Β. Βαρδινογιάννη στην Αμερική και η Μαριάννα, με την πρόφαση των σπουδών, τον ακολούθησε γιατί ήθελε να βρίσκεται κοντά του. Όμως, ο Β. Βαρδινογιάννης έμενε στη Χαβάη κι εκείνη βρέθηκε στο Denver University να σπουδάζει Οικονομικά, τα οποία και δεν ολοκλήρωσε, αφού σε δύο χρόνια επέστρεψε.
Παντρεύτηκαν στις 18 Μαΐου του 1961, με κουμπάρο τον Χρήστο Λαμπράκη, τον οποίο ο Βαρδής γνώρισε στον στρατό. Στις αρχές του γάμου της, η Μαριάννα ήταν υπάλληλος της αμερικανικής πρεσβείας, μια και ο μισθός του σημαιοφόρου τότε, στο Πολεμικό Ναυτικό, Βαρδή Βαρδινογιάννη ήταν μόλις 2.500 δρχ. τον μήνα.
Για επιπλέον χρήματα εργαζόταν και στον ραδιοφωνικό σταθμό ως εκφωνήτρια ειδήσεων στην Αμερικανική Βάση στο Ελληνικό.
*Από την εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 29/11/2014.
ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: Eurokinissi
