Της Φωτεινής Παπαδάκη
Ένας ιδιαίτερος μονόλογος, ένας ιδιαίτερος άνθρωπος «μαρτυράει» στον θεό, στον εαυτό του και στον κόσμο τα πάθη μιας ολόκληρης ζωής.
Ο Χρυσοβαλάντης, είναι ένας 50χρονος άνεργος, ένας αντι-ήρωας της εποχής μας, ο οποίος καταθέτει ψυχή τε και σώματι σε μια απεγνωσμένη προσπάθειά να επιβιώσει.
Οπλισμένος με χιούμορ και παρά το βεβαρημένο της υγείας του, διηγείται ιστορίες προδοσίας από τις γυναίκες που πέρασαν στη ζωή του, τους εργοδότες του ακόμα και τους ανθρώπους της οικογένειάς του.
Στη σκηνή του πολυχώρου Vault-που συνεχίζει να προκαλεί καλλιτεχνικό κρότο με τις ποιοτικές του δουλειές- διαδραματίζεται ένα δράμα ή μια κωμωδία εποχής.
Το βραβευμένο βιβλίο του Μάκη Τσίτα [Βραβείο λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής ένωσης 2014] παίρνει σάρκα και οστά στο θέατρο και μας παρασύρει στο πανηγυρικό κλίμα της Αθήνας του 2014 μα και στο θλιβερό-σκοτεινό σύμπαν του Χρυσοβαλάντη.
Το «Μάρτυς μου ο θεός» εντυπωσιάζει τόσο με την πρωτοτυπία του θέματος, την κλιμακωτή ανάπτυξη της πλοκής όσο και με τη διάπλαση του κεντρικού χαρακτήρα. Δεν είναι τυχαίο πως χαρακτηρίζεται λογοτεχνικό έργο, καθώς ο συγγραφέας, πέρα από την αφήγηση μιας ενδιαφέρουσας ιστορίας, «κεντάει» με λογοτεχνική διπλοβελονιά το κείμενο. Κάθε λέξη, κάθε φράση που ξεστομίζει ο αντι-ήρωάς μας έχει τη δική της σημασία, έχει λόγο ύπαρξης δυνατό και ουσιαστικό.
Όσον αφορά τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη, ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο… Πρόκειται για έναν σπουδαίο ηθοποιό, με πλούσιο εκφραστικό οπλοστάσιο, το οποίο χρησιμοποιεί με απόλυτη ακρίβεια και ειλικρίνεια. Η σωματική και λεκτική του διάπλαση οδηγούν προσεκτικά τον θεατή στο βαθύτερο δράμα που βιώνει ο Χρυσοβαλάντης, δείχνοντας πως το πρόσωπο αυτό υπήρχε και ίσως υπάρχει ανάμεσά μας. Ο κύριος Ιωσηφίδης εντυπωσιάζει με τις εναρμονισμένες εναλλαγές του από το χιουμοριστικό στο δραματικό μέρος του μονολόγου του. Επίσης, δείχνει να έχει αποδομήσει πλήρως τον χαρακτήρα που υποδύεται και να τον έχει φορέσει από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Ο λόγος του Ιωσήφ Ιωσηφίδη ειλικρινής, ουσιαστικός, ισορροπημένος και μεταβαλλόμενος προκαλεί άλλοτε αστείρευτο γέλιο και άλλοτε ρίγη συγκίνησης.
Η σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη λιτή κι απέριττη αποδίδει το «τόσο-όσο» που αξίζει σε ένα κείμενο όπως αυτό του Μάκη Τσίτα. Η κυρία Καραγιάννη αποφεύγει την παγίδα του εντυπωσιασμού, εστιάζοντας στην ουσία του λογοτεχνικού δημιουργήματος και στη γραμμικότητα που αντιπροσωπεύει η παρουσία του Χρυσοβαλάντη.
Το μόνο ίσως αρνητικό της παράστασης είναι οι φωτισμοί, οι οποίοι θα ήταν λειτουργικό να ακολουθούν τις ερμηνευτικές εντάσεις του ηθοποιού, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να τις υπογραμμίζουν.
