Της Μαρίας Χάλαρη
Άνθρωποι κατατρεγμένοι, κάθε ηλικίας, με αξιοθρήνητο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον προσπαθούν να επιβιώσουν. Το ταξίδι τους ξεκινά από το Πακιστάν, τη Σομαλία, το Μαρόκο, την Αλγερία και το Μπαγκλαντές, φτάνει ως την Ειδομένη του Κιλκίς και καταλήγει στην πολύβουη Αθήνα. Μοναδικό όνειρο το πέρασμα τους σε μεγαλύτερες χώρες. Εκεί πιστεύουν θα μπει τελεία στα βάσανά τους.
Το κλειστό γήπεδο του Tae Kwo Do στο Π. Φάληρο γεμίζει το βράδυ της 9ης Δεκεμβρίου 2015 ασφυχτικά με πάνω από 2.300 μετανάστες και πρόσφυγες να επιζητούν τέλος στην Οδύσσεια τους. Μέλη του Ερυθρού Σταυρού, της Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής, πρόσκοποι τους υποδέχονται. Τροφή, νερό, κουβέρτες και θέρμανση στο γήπεδο παρέχονται, καθώς και ξεχωριστοί χώροι διαμονής για τις οικογένειες, σύμφωνα με δηλώσεις του προέδρου της Διεθνούς Αμνηστίας, Γιώργου Κοσμόπουλου. Καταγγελίες κακομεταχείρισης δεν έχουν σημειωθεί.
Ο Γιάννης Μουζάλας, Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, βρέθηκε σήμερα κοντά στα γεγονότα και επισημαίνει πως η «Πολιτεία θα σταθεί στο πλευρό των λαθρομεταναστών, αλλά δε θα επιτρέψει να επαναληφθούν καταστάσεις όπως εκείνη που είχε δημιουργηθεί στην Πλατεία Βικτωρίας», ενώ προσθέτει, μιλώντας στην εκπομπή της Πόπης Τσαπανίδου πως «οι άνθρωποι αυτοί μπορούν τώρα να ασκήσουν τα δικαιώματά τους. Μπορούν να ζητήσουν άσυλο ή επαναπατρισμό και έχουν την υποχρέωση, αν δεν κάνουν ένα από τα δύο σε 30 ημέρες να τους ζητήσουμε να επιστρέψουν στις χώρες τους».
Στέλεχος του Δ. Αθηναίων αναφέρει χαρακτηριστικά και ανώνυμα πως «τα νούμερα δεν βγαίνουν» και όλοι «ελπίζουν να βρουν να πάνε κάπου, όσοι δεν θα χωρέσουν στους δύο χώρους φιλοξενίας».
Το πρόβλημα με τους πρόσφυγες που κατέβηκαν από την Ειδομένη είναι μεγάλο, αφού δεν έχουν τη δυνατότητα να περάσουν σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, δεν έχουν χρήματα ούτε για σίτιση, κάτι που για την Ελλάδα σημαίνει μεγαλύτερος χρόνος παραμονής τους και άρα φροντίδα με όλα τα μέσα.
Σημειώνεται πως και το λιμάνι του Πειραιά αναμένει περίπου 4.500 αφίξεις εντός της ημέρας.
Μέσα σε αυτόν τον χαμό η ελπίδα χάνει και ξαναβρίσκει το δρόμο της. Όπως ακριβώς κι εκείνοι.
