Το πρώτο ερώτημα που τέθηκε στα διεθνή Μέσα, αλλά και στους αναλυτές, αμέσως μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα ήταν αν η χώρα θα αντέξει δίχως οικονομική βοήθεια. Και, αν ναι, για πόσο;
Ο Guardian προσπαθεί να απαντήσει σε αυτά τα ζωτικής σημασίας ερωτήματα (θέτοντας και κάποια ακόμη) με όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμο και ρεαλιστικό τρόπο. Φυσικά, όλες οι απαντήσεις τελούν υπό αίρεση, καθώς είναι φανερό πως, πέραν των οικονομικών, υπάρχουν και τα πολιτικά που είναι αρκούντως απρόβλεπτα.
Ποιες είναι οι βασικές ημερομηνίες; Η 30ή Ιουνίου ήταν καθοριστική γιατί η Ελλάδα έπρεπε να αποπληρώσει το ΔΝΤ (δεν το έκανε) και η πληρωμή των συντάξεων και των μισθών. Η 5η Ιουλίου, εκ των πραγμάτων, είναι μια άλλη ημερομηνία σταθμός και η 20ή Ιουλίου είναι η… νάρκη, καθώς η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει την ΕΚΤ για ομόλογο που ωριμάζει (3,5 δισεκατομμύρια ευρώ).
Οι τράπεζες φαίνεται πως είχαν αρκετά μετρητά για να πληρώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις του Δημοσίου (2 δισεκατομμύρια ευρώ). Αυτό που είναι ασαφές είναι για πόσο ακόμη θα έχουν χρήματα να δίνουν στους καταθέτες τα 60 ευρώ που δικαιούται κάθε ένας εξ αυτών να σηκώνει από τα ΑΤΜ. Επ” αυτού δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση.
Μια χώρα δεν είναι σαν νοικοκυριό που δεν έχει να πληρώσει ένα δάνειο και έρχονται να του πάρουν τα έπιπλα. Κανείς δεν πρόκειται να έρθει να πάρει την οικοσκευή της Ελλάδας. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να στραφεί η χώρα σε ένα άλλο νόμισμα, σαφώς πιο υποτιμημένο σε σχέση με το ευρώ.
Όπως σε μια οικογένεια, η Ελλάδα μπορεί να επεξεργαστεί ένα σχέδιο διάσωσης από το χρέος, με το χρονοδιάγραμμα των πληρωμών να πάει πιο πίσω (ίσως και να υπάρξει παύση για 1-2 χρόνια), και ίσως να της δοθεί και ένα κούρεμα στο υπάρχον χρέος.
Διαβάστε περισσότερα: toxrima.gr
