Του Γιώργου Μερκούρη
Ας είμαστε ρεαλιστές. Δεν πρόκειται για μια ταινία πορνό. Είναι μια (ερωτική) ιστορία αγάπης που περνάει μηνύματα μέσα από τις περιπτύξεις. Έχει λάβει πολλές αρνητικές κριτικές γιατί αντίθετα με το τι παρουσιάζει το βιβλίο, στην ταινία οι σκηνές σεξ κρατάνε λίγο και δεν έχουν λεπτομέρεια. Αυτό συμβαίνει γιατί εάν η ταινία τα έδειχνε, όπως τα γράφει το βιβλίο, τότε θα θεωρούταν ένα πορνό.
Από την δυσαρέσκεια του κόσμου οι δημιουργοί της ταινίας έχουν σίγουρα καταλάβει ότι ο θεατής θέλει να δει τις πενήντα αποχρώσεις του Γκρι, επειδή περιμένει ότι θα δει αυτό που του υπόσχεται το βιβλίο.
Η ευαίσθητη Αναστάζια ταξιδεύει μέσα από ακραίες απολαύσεις, στον γεμάτο διαστροφή κόσμο του Κρίστιαν Γκρέυ. Από την αρχή, εκείνη καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά θέλει να ζήσει το διαφορετικό. Εντυπωσιάζεται με την δεινότητα, που της κάνει ο Γκρέυ, γιατί βιώνει εμπειρίες που δεν έχει ξαναζήσει ποτέ ξανά στην ζωή της.
Εκείνος τρομοκρατείτε τόσο πολύ στην ιδέα να δείξει τον ευαίσθητο εαυτό, που κρύβει μέσα του, που θεωρεί ότι με ένα άγγιγμα θα ραγίσει.
Εκείνη του δείχνει ότι έχει ανάγκη από ρομαντισμό και ο Γκρέυ προσπαθεί και βγάζει μια στάλα συναισθημάτων για να την ικανοποιήσει και να την κρατήσει κοντά του.
Τρομάζει με τα συναισθήματα του, γιατί θεωρεί ότι αν τα αποδεχτεί θα διαλύσουν αυτό που νομίζει ότι είναι: Οι πενήντα αποχρώσεις της διαστροφής.
Ο Γκρέυ κοιτούσε μέσα στην Άβυσσο για χρόνια και το σκοτάδι τον έθρεψε – του πήρε την ζωντάνια και το χρώμα – μα δεν είναι μαύρος, είναι γκρι γιατί έχει ακόμα ελπίδα. Η Αναστάζια έχει έρθει για να τον αναστήσει και να δώσει νόημα στην ζωή του.
Τα βιβλία είναι τριλογία και αφού η πρώτη ταινία σπάει τα ταμεία, με την μεγάλη προσέλευση του κοινού, πιθανότατα θα βγουν άλλες δύο ταινίες. Περιθώρια για περισσότερο και πιο λεπτομερές σεξ, υπάρχουν. Αρκεί βέβαια να μην επισκιαστεί τελείως το νόημα της ταινίας. Οι δημιουργοί έχουν χρόνο. Μέχρι την προετοιμασία της επόμενης ταινίας.
