Το βράδυ της Δευτέρας έφυγε από τη ζωή ο δημοφιλής ηθοποιός Μηνάς Χατζησάββας, ο οποίος τις τελευταίες ημέρες νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη.
Ο Μηνάς Χατζησάββας είχε γεννηθεί το 1948 στην Αθήνα και ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, ενώ υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Ελεύθερου Θεάτρου.
Η παρουσία του ήταν συνυφασμένη με το Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη-από το 84 έως το 98-πρέσβευε ένα θέατρο έξω από τα ψεύτικα όρια και ερμηνείες, ενώ κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις ιστορικές ερμηνείες που χάρισε στο θέατρο στην θρυλική ερμηνεία του στην Τρικυμία του Σαίξπηρ, στον ρόλο του αντισυνταγματάρχη Βερσίνιν στις «Τρεις αδελφές», στον παράλληλο Θησέα στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας».
Ακόμα και το τηλεοπτικό του στίγμα θα μείνει αλησμόνητο και δεν θα αφήνει κανέναν να κοιμηθεί ακόμα και τώρα τα βράδια που ο ηθοποιός με το βαθύ βλέμμα και τη δραματική ένταση προβάλλει στις μικρές οθόνες: πολλά είναι τα επεισόδια από την «10η Εντολή» που θεωρούνται πλέον κλασικά όπως και η παλιά «Ανατομία ενός Εγκλήματος»-οι πρώτες δραματικές απόπειρες της ιδιωτικής τηλεόρασης να ανταγωνιστεί τα θρίλερ του εξωτερικού.
Κανείς ωστόσο δεν ξεχνάει τον Μηνά Χατζησάββα στον ρόλο του πατέρα του Κούρκουλου-εραστή της Αναστασίας, απόδειξη της αισθαντικής φύσης που δεν θα ντυθεί τον μανδύα της μονιμότητας και της νομιμοφροσύνης.
Με το ψευδώνυμο «Πρόδρομος Σαββίδης» εξέδωσε τις συλλογές διηγημάτων: «Σπέρμα», «Η χαμένη» και «Δύο σταγόνες βροχή». Το 1995 τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία του «Η ζωή ενάμιση χιλιάρικο».
Η τελευταία του συμμετοχή ήταν στην ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη με τίτλο «Ένας άλλος κόσμος» που αναμένεται να προβληθεί σε 17 ημέρες στο σινεμά.
Τη δεκαετία του ’90 πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτικές σειρές που καθήλωναν τους τηλεθεατές στους δέκτες της τηλεόρασης, κάνοντας ακόμα και τα μικρά παιδιά να παραμιλούν για τα επεισόδια στις σειρές «Αναστασία» αλλά και «Ανατομία ενός εγκλήματος».
Τον περασμένο Ιούλιο έδωσε την τελευταία του παράσταση στο Φεστιβάλ Αθηνών παράσταση «Οι τυφλοί ή ο ήχος των μικρών πραγμάτων σε μεγάλο σκοτεινό» της Ζωής Χατζηαντωνίου ενώ ήθελε να παίξει «Οιδίποδα επίθεση Κολωνώ» και «Βασιλιά Ληρ».
Σε νεαρή ηλικία ο ηθοποιός πήγε στη Γαλλία, στη δραματική σχολή του Ρενέ Σιμόν, πλάι σε σπουδαίους καλλιτέχνες που κατάφεραν να του εκμαιεύσουν την υποκριτική του ικανότητα και να δικαιώσουν το παιδικό του όνειρο και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1969).
«Τότε οι εποχές ήταν διαφορετικές. Οι εποχές δύσκολες και οι άνθρωποι σκληροί. Όποιος δεν μπορούσε να ερμηνεύσει καλά το ρόλο του, άλλαζε επάγγελμα. Σου έδιναν τα μπογαλάκια σου στο χέρι και σου έλεγαν: “αλλάξτε επάγγελμα”. Ήταν μια σχολή που σου μάθαινε ότι υπάρχουν χιλιάδες ρόλοι και πως ο κάθε ρόλος υποδύεται διαφορετικά», είχε δηλώσει ο αείμνηστος ηθοποιός.
Στις αρχές της δεκαετίας του΄70 που η Γαλλία χαρακτηρίζεται για τις ριζοσπαστικές της κινητοποιήσεις, ο Έλληνας ηθοποιός θα πραγματοποιήσει τη δική του επανάσταση στο χώρο της υποκριτικής ακόμα και τις ώρες που εργαζόταν σε γαλλικά σούπερ μάρκετ για να βγάλει τα προς το ζην. Η ιδέα της υποκριτικής δεν τον εγκατέλειπε ποτέ, ούτε καν τις ώρες που ντυμένος αεροπόρος της Ολυμπιακής, διαφήμιζε ελληνικά προϊόντα στα σούπερ μάρκετ του Παρισιού, σαν να πρωταγωνιστούσε σε ταινία του γαλλικού σινεμά.
Ο πρώτος του ρόλος ήρθε το 1965, υποδυόμενος τον Πάρις από τον «Ρήσο» του Ευριπίδη που ανέβηκε στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη με το Εθνικό Θέατρο.
Αργότερα, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πρωτοποριακού θιάσου «Ελεύθερο Θέατρο» (1970-71), με το οποίο συμμετείχε στις παραστάσεις Η όπερα του ζητιάνου, Μια ζωή Γκόλφω, Ο τυχοδιώκτης κ.α. Από το 1978 ως το 1983 συνεργάστηκε σταθερά με το Εθνικό Θέατρο σε έργα όπως Παπαφλέσσας, Δεν είμαι εγώ, Ευτυχισμένες μέρες, Στο βυθό, Σίβυλλα, Μάκβεθ.
Για περισσότερο από δέκα χρόνια υπήρξε βασικό στέλεχος του «Ανοιχτού Θεάτρου» του Γιώργου Μιχαηλίδη (1984-1998). Ξεχώρισε για τις ερμηνείες του μέσα από σημαντικούς ρόλους, όπως Παθιασμένος Τζοβάνι (Κρίμα που είναι πόρνη), περήφανος Βενέδικτος (Πολύ κακό για το τίποτα), κουρέας Φίγκαρο (Ο γάμος του Φίγκαρο και Ο Κουρέας της Σεβίλλης) κ.ά.
Συνεργάστηκε με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας, ενώ στο Ελεύθερο Θέατρο πρωταγωνίστησε στις παραστάσεις Χίτσκοκ Μπλοντ, Όνορ, Σκηνές από ένα γάμο, Εγκλήματα κι εγκλήματα (2003-2008).
Την Τετάρτη θα γίνει πολιτική κηδεία στο πρώτο νεκροταφείο.
