Του Δημήτρη Χλωρού
Ήταν 17 Μαρτίου του 1988, όταν στα Εξάρχεια ο Νικόλας Άσιμος αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του. Όταν το ανήσυχο πνεύμα του, επιτέλους βρήκε ησυχία.
Ο Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου του 1949 έχοντας καταγωγή από την Κοζάνη, όπου και έζησε μέχρι τα 18 του χρόνια, όταν εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Εκεί, στα φοιτητικά του χρόνια ασχολήθηκε ενεργά με το θέατρο, ενώ παράλληλα έγραφε και τραγούδια και εμφανιζόταν σε μπουάτ σε μία εποχή όπου η Χούντα «ενοχλούταν» από τα αντισυμβατικά και ανένταχτα τραγούδια του.
Το 1973 αποφάσισε να φύγει από τη Θεσσαλονίκη και να μεταβεί στην Αθήνα, όπου τελειώνει μια ιδιωτική σχολή Δραματικής Τέχνης. Συνεχίζει να γράφει τραγούδια και να τα πουλάει σε κασέτες σε δρόμους της Αθήνας, ώστε να μπορεί να βγάλει τα προς το ζην. Δίνει μουσικές παραστάσεις με το Γιάννη Ζουγανέλη, το Σάκη Μπουλά, την Κατερίνα Γώγου και το Θανάση Γκαϊφύλλια.
Το ανήσυχο πνεύμα του, όμως, δεν του επιτρέπει να συνεργαστεί με δισκογραφικές εταιρείες, ώστε να «εμπορευματοποιήσει» την τέχνη του. Ωστόσο, ύστερα από πολλές πιέσεις και από παρότρυνση των συγγενών και φίλων του να εκδώσει δίσκο, για να μπορέσει να ζήσει, πείθεται, όμως, όπως και ο ίδιος γράφει στο τραγούδι του «Ο Μηχανισμός», «με πείσανε .. να γυρίσω δίσκο, θα ‘ρθει όμως, καιρός που και σύ θε να πειστείς πως έτσι δεν τη βρίσκω».
Το 1977 φυλακίζεται προσωρινά μαζί με άλλους εκδότες και συγγραφείς για διάδοση αναρχικών ιδεών, όμως μετά από πρωτοβουλία του Διονύση Σαββόπουλου αποφυλακίζεται. Τον επόμενο χρόνο κατατάσσεται στο στρατό. Όμως, ένας άνθρωπος της δικής του ιδεολογίας δε μπαίνει σε νόρμες και δομές πειθαρχίας.
Ιδεολόγος, πολιτικά ανένταχτος
Ο Νικόλας Άσιμος ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος σε όλο το –σύντομο- φάσμα της ζωής του δεν ήθελε να ανήκει πολιτικά πουθενά. Μάλιστα, στο Πολυτεχνείο, όπως ο ίδιος είχε πει, αλλά και πολλοί δικοί του, «τον έδερναν διαδοχικά, μια οι κομμουνιστές, μια οι ασφαλίτες». Εκείνος τους απαντούσε: «Κάθε δέσμευση είναι ολιγωρία, αν θες δεσμά φάε ιδεολογία».
Ο Νικόλας Άσιμος στις 17 Μαρτίου του 1988 αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του στα Εξάρχεια, στο σπίτι του, όπου κρεμάστηκε από το σωλήνα ενός καλοριφέρ. Μάλιστα, δίπλα του άφησε ένα συγκινητικό σημείωμα με το οποίο ζητούσε από όλους να μην ασχοληθούν μαζί του. Γιατί δεν το ξέρουν, δεν τον έζησαν. «Και καλύτερα να μην τον μάθουν ποτέ». Όμως, αυτή η ιδιαίτερη φιγούρα, το «ξωτικό» των Εξαρχείων και η ζωή του θα ήταν άδικο να μην έρθουν ποτέ στο φως. Πολλές φορές εκπομπές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές έχουν κάνει αφιερώματα στο Νικόλα Άσιμο τιμώντας τη μνήμη του.
Αυτός ήταν ο ψηλόλιγνος τραγουδοποιός των Εξαρχείων. Ένας ανυπότακτος και ανένταχτος άνθρωπος που η φωνή του και το «εγώ» του δεν ήθελε να χρωματίζεται με καμία ιδεολογία. Ένας άνθρωπος ελεύθερος, ο οποίος τήρησε τις ιδέες του μέχρι τέλους. Ένας «μπαγάσας» που «όσο υπήρχε δεν τον άντεχαν, όσο υπήρχε τον φοβόντουσαν».
