Με πύρινες δηλώσεις, με δυναμικές απεργιακές κινητοποιήσεις και με ελκυστικές πολιτικές προτάσεις από την αντιπολίτευση, οι Έλληνες κρύβουν κάτω από το χαλί, τα βρώμικα επίσημα στοιχεία που αποκαλύπτουν τη γύμνια του Ασφαλιστικού μας συστήματος.
Το πρόβλημα δεν είναι Ελληνικό. Απασχολεί σύμπασα τη Γηραιά Ήπειρο και φυσικά επιδεινώνεται δραματικά στις χώρες οι εργαζόμενοι που συνεισφέρουν στα Ασφαλιστικά Ταμεία είναι λιγότεροι από τους δικαιούχους Ασφαλιστικών παροχών, τους συνταξιούχους και τους ανέργους.
Τα στοιχεία του ελληνικού προβλήματος είναι αποκαλυπτικά.
Μόνον 1 στους 5 (ποσοστό 21%) από τους ασφαλισμένους στο ΙΚΑ, βγαίνει στη σύνταξη μετά την ηλικία των 65 ετών.
Σύμφωνα με πολύ πρόσφατη μελέτη του ΚΕΠΕ, οι 7 στους 10 συνταξιούχους του ΙΚΑ λαμβάνουν συντάξεις «υψηλού κόστους» που δεν αντιστοιχούν στις εισφορές που έχουν καταβάλει.
Αυτό συμβαίνει γιατί στο παρελθόν το ύψος των συντάξεων αλλά και των παροχών του Ασφαλιστικού μας Συστήματος καθορίζονταν με πολιτικές αποφάσεις –κυρίως σε προεκλογικές περιόδους- χωρίς προηγούμενη μελέτη και τεχνική προετοιμασία.
Η Ελλάδα είναι μία χώρα που γερνάει. Ο πληθυσμός της δμειώνεται και -κυρίως- μειώνεται ο αριθμός των πολιτών στις παραγωγικές ηλικίες.
Ο εξορθολογισμός του ύψους αλλά και των προϋποθέσεων λήψης της κατώτατης σύνταξης, η ανταποδοτικότερη σχέση εισφορών και συντάξεων, καθώς και ο διαχωρισμός των προνοιακών παροχών από την κοινωνική ασφάλιση, δεν αποτελούν «ανάλγητες απαιτήσεις των δανειστών». Θα έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο του Εθνικού Διαλόγου για την επιβίωση του Έθνους.
Το να έχει δουλέψει κάποιος τουλάχιστον 20 χρόνια δηλαδή να έχει πληρώσει εισφορές τουλάχιστον για 6.000 εργάσιμες ημέρες προτού ανακηρυχθεί συνταξιούχος και δικαιούχος δωρεάν ασφαλιστικών παροχών για το υπόλοιπο της ζωής του, δεν είναι «σκληρό μέτρο».
Είναι αυτονόητη προϋπόθεση για την βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού Συστήματος της οποιαδήποτε χώρας.
Το να υπάρχει ανταποδοτικότητα των εισφορών σε σχέση με τις παροχές και να κυριαρχεί η ισότητα στην μεταχείριση των ασφαλισμένων δεν είναι «νεοφιλελεύθερη συνταγή». Είναι λογική επιλογή.
Όταν λοιπόν υπάρχουν κόμματα και φορείς που (δια)δηλώνουν ότι δεν υπάρχει λόγος να αλλάξει το Ασφαλιστικό, απλώς λέει ψέματα «δι’ ίδιον όφελος»…
