Η εκπληκτική πορεία της εθνικής μας ομάδας στα γήπεδα της Βραζιλίας μας κάνει να ζούμε μεγάλες στιγμές ως Έλληνες, ως χώρα και ως Έθνος… Κι αν κάποιοι προσπαθούν να μειώσουν την αξία του Εθνικού θριάμβου των παλικαριών του Σάντος λέγοντας τάχα πως “οι συνταξιούχοι όμως δεν πήραν αύξηση στις συντάξεις τους” να τους θυμίσω πως ούτε η Ακρόπολη δίνει αύξηση στους μισθούς, παρόλα αυτά είναι ένα Εθνικό σύμβολο που το επικαλούμαστε ως ιερό και όσιο εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια.
Ούτε ο Μίκης Θεοδωράκης, ούτε ο Μάνος Χατζηδάκης, αυτοί οι οικουμενικοί Έλληνες Γίγαντες έδωσαν στους συνταξιούχους μετρητά κι όμως είμαστε – και πρέπει να είμαστε – υπερήφανοι που διάλεξαν αυτή τη γη να γεννηθούν.
Όπως κι ο Ελύτης κι ο Σεφέρης, ποτέ δεν απέδωσαν Ύλη, αλλά πνεύμα. Πνεύμα Θείο, Παγκόσμιο, Ελληνικό. Έτσι κι ο θρίαμβος της Εθνικής μας ομάδας λοιπόν είναι εθνική υπόθεση για την οποία όλοι είμαστε υπερήφανοι. Διότι αν οι ταγοί μας ήταν τόσο αποτελεσματικοί στην πολιτική τους, όσο κι ο Γιώργος Σαμαράς τη στιγμή που χτύπησε το πέναλτι θα ήμασταν σε καλύτερη μοίρα.
Αν όλοι μας, στον τομέα μας προσπαθούσαμε να είμαστε όσο καλοί είναι οι παικταράδες της Εθνικής όλα θα ήταν αλλιώς… Ας κάτσουν λοιπόν στη γωνιά τους, οι μεμψίμοιροι πάσης πολιτικής προελεύσεως και δεν μας πέφτει λόγος αν παραμένουν, ανοήτως, αρνητές, μιας αδιαμφισβήτητης αλήθειας: Αυτής που λέει πως τα παλληκάρια της Εθνικής μας είναι οάσεις και σύμβολα μιας πατρίδας που πονά, συνήθως βυθισμένη στην επικράτηση της μετριότητας. Και που κάθε φορά που χει την ευκαιρία να φωνάξει «ναι σας Νίκησα», παίρνει μια βαθειά ανάσα στο διάβα της αέναης ιστορικής της διαδρομής.
