Του Γιώργου Αλοίμονου
Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έχει πολλές προσεγγίσεις: νίκη της Αριστεράς, νίκη των αντιμνηνονιακών δυνάμεων, νίκη του λαού, νίκη της ευρωσυγκρουσιακής στάσης. Το ίδιο ισχύει και για τους λόγους αυτής της «νίκης»:πείστηκε ο λαός ή απλώς θεωρεί ότι δεν είχε τίποτα παραπάνω να χάσει; Μηπως το οραματικό στοιχείο των ακατάσχετων –και εν πολλοίς– φαντασιακών υποσχέσεων δημιουργεί το «παραμύθι» που θέλαμε όλοι να ακούσουμε; Στο διά ταύτα, η νέα ελληνική κυβέρνηση δημιουργεί κάποια νέα δεδομένα: Η λογική αμφισβητείται,η (γερμανική) λιτότητα δεν θεωρείται μονόδρομος και το ευρωπαϊκό μονοπάτι περνά μέσα από την έννοια του επαναπροσδιορισμού.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ήδη έχει προκαλέσει αντιδράσεις. Όλη πλην της εφημερίδας«Guardian» –της «Αυγής» του Ηνωμένου Βασιλείου– κάνουν λόγο για μια περίεργη συμμαχία αριστερών, λαϊκιστών και ακροδεξιών ευρωφοβικών. Στον αντίποδα, σημαντικό στοιχείο αποτελεί η πρώτη κυβέρνηση της ΕΕ που δεν φορά γραβάτες,η κυβέρνηση στην οποία ο μέσος όρος ηλικίας είναι κάτω των 50, με τον πρωθυπουργό να είναι μόλις 41 ετών.
Το 2015 είναι χρονιά εκλογών στην Ευρώπη και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο
Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία είναι μόνο μερικές από τις χώρες που θα έχουν εκλογικές αναμετρήσεις μέσα στο 2015.
Μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα έχουν οι βουλευτικές εκλογές της Τουρκίας, που θα διεξαχθούν στις 15 Ιουνίου. Εκεί, το μόνο που έχειενδιαφέρον δεν είναι το αποτέλεσμα –μονόπρακτο για τον «σουλτάνο»–, αλλά το πώς θα τεθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Διακύβευμα αποτελεί η συνταγματική αναθεώρηση για να ενισχυθούν, μεταξύ άλλων, οι εξουσίες του Προέδρου. Στόχος είναι το κόμμα του να συγκεντρώσει τα 2/3 των εδρών της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, κάτιόχι και τόσο εφικτό σύμφωνα με τα νέα –κοινωνικά– δεδομένα.
Κάλπες θα στηθούν και στο Ισραήλ στις 17 Μαρτίου, χωρίς να αναμένονται εκπλήξεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η συμμετοχή των ΑΝΕΛ δεν βοηθάει τις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις.
Εκλογές θα διεξαχθούν και στην Αίγυπτο στο τέλος Μαρτίου. Το ημι-δημοκρατικό μετα-στρατιωτικό καθεστώς έχει συμπράξει στη σημαντική τριμερή συμφωνία με Ελλάδα και Κύπρο και αποτελεί – με τα τωρινά δεδομένα–βασικό άξονα πίεσης έναντι της τουρκικής αδιαλλαξίας όσον αφορά το Κυπριακό.
Η συντηρητική κυβέρνηση Κάμερον βρίσκεται σε περίοδο αποδρομής. Πρακτικά και πολιτικά. Η συμμαχία με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες –κάτι σαν τη ΔΗΜΑΡ αλλά με σοβαρότερες θέσεις– φαίνεται να ολοκληρώνει τον κύκλο της, ενώ βασική θεματική στην ατζέντα των εκλογών, που θα διεξαχθούν τον Μάιο, είναι ο ευρω-αρνητισμός και το μεταναστευτικό. Με τις τελευταίες νίκες των ακροδεξιών ευρω-αρνητών του κ. Φάρατζ –η βρετανική εκδοχή των ΑΝΕΛ, λίγο ακροδεξιά, λίγο ευρωσκεπτικισμός με πολύ λαϊκισμό–, το Συντηρητικό Κόμμα μάλλον θα υποστεί συντριβή και οι Εργατικοί μοιάζουν να μην μπορούν και να μη θέλουν να νικήσουν. Το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν είναι διατεθειμένος να υπερασπιστεί την ευρωπαϊκή πορεία της Βρετανίας, όπως έκανε ο Τόνι Μπλερ.
Ισπανία: Το δεύτερο πείραμα νεο-Αριστεράς στην εξουσία
Στην Ισπανία, μία από τις μεγάλες ασθενείς της ΕΕ, υπάρχουν οι Podemos. Τo κόμμα πουπροέκυψε από το κίνημα των πλατειώνκρατάει σημειώσεις για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο επικεφαλής του Podemos, Πάμπλο Ιγκλέσιας, θέλει να γίνει Αλέξης Τσίπρας.Το κόμμα παρουσιάζειέντονες διακυμάνσεις στις δημοσκοπήσεις, αλλά απειλεί σαφώς τους «κουρασμένους» και πνιγμένους στα σκάνδαλα Συντηρητικούς. Τα πολιτικά στελέχη του Podemos,όμως, γνωρίζουν ότι οι δυσκολίες, οι επιτυχίες αλλά και τα πιθανά λάθη του ΣΥΡΙΖΑ επηρεάζουν και τον δικό τους δρόμο προς την εξουσία.
*Από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Το Παρασκήνιο» που κυκλοφόρησε το Σάββατου 31 Ιανουαρίου 2015
