Γράφει ο Γιάννης Σπ. Παργινός
Εν μέσω μνημονιακής θυέλλης, η κυβέρνηση υπέστη το πρώτο της κοινοβουλευτικό ρήγμα. Μπορεί η καταψήφιση, από τους ΑΝΕΛ, του άρθρου για τη φορολόγηση στις ελληνικές ζυθοποιίες να μην έθεσε σε κίνδυνο την κυβερνητική συνοχή, ωστόσο ξύπνησε τα ιδιαίτερα πολιτικά και ιδεολογικά αντανακλαστικά των δύο κυβερνητικών εταίρων.
Μπορεί οι Αλέξης Τσίπρας και Πάνος Καμμένος να έχουν «δέσει» ανθρώπινα, φιλικά, κοινωνικά και πολιτικά στις «τωρινές πολιτικές συνθήκες», ωστόσο και οι δυο τους γνωρίζουν πολύ καλά ότι ανήκουν σε εντελώς διαφορετικούς χώρους στο εθνικό πολιτικό σκηνικό. Ο Αλέξης Τσίπρας νιώθει πιο άνετα να δρα στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, ενώ, από την άλλη, ο Πάνος Καμμένος δεν έχει αποχωριστεί την ιδέα ότι μπορεί να συμβάλει, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, στην αναδιοργάνωση της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας.
Σε αυτές τις συνθήκες, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Άμυνας, έστω και αν δεν επιθυμούν να διαρρήξουν άμεσα τους κυβερνητικές τους δεσμούς, είναι πέρα για πέρα σαφές πως σκέφτονται το πολιτικό τους μέλλονμε διαφορετικές συμμαχίες. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη αναπτύξει το σχέδιο άλωσης του χώρου που κάλυπταν το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ και η «αδελφή» ΔΗΜΑΡ, με απώτερο στόχο την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Επιπλέον, είναι παγκοίνως γνωστό πως Ευρωπαίοι εταίροι και δανειστές επιδιώκουν επαναπροσδιορισμό του κυβερνητικού σχήματος, με αποχώρηση των ΑΝΕΛ και συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι…
Ιδεολογική ρήξη της 12ης Ιουλίου
Αφ’ ης στιγμής ο Αλέξης Τσίπρας υπέγραψε τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου–το τρίτο μνημόνιο– η στροφή ήταν πλέον ξεκάθαρη. Ο ΣΥΡΙΖΑ «ξέκοβε» από τους σκληρούς αντιμνημονιακούς της Αριστερής Πλατφόρμας και το αίσθημα της «πολιτικής αυτοσυντήρησης» τον «έσπρωχνε» στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Η μετέπειτα δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑΕ) δικαίωσε απόλυτα την εν λόγω στροφή. Ιστορικά στελέχη της Αριστεράς με μακρά και αδιάκοπη θητεία σε όλες τις μεταλλάξεις του κόμματος, από την εποχή του ΚΚΕ Εσωτερικού και της ΕΑΡ μέχρι και του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, επιμένουν πως η αυστηρότητα της συμφωνίας της 12ης Ιουλίου είχε πολιτική στόχευση: «Τη διάλυση ή έστω τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ». Κατά τους ίδιους συνομιλητές, ο «στόχος των δανειστών επετεύχθη». Καταλήγουν, δε, στο πολιτικό συμπέρασμα πως, αφού ο Αλέξης Τσίπρας δέχτηκε τη συμφωνία, αυτόματα θα μεταλλασσόταν σε έναν «Ευρωπαίο σοσιαλιστή»…
Το σχέδιο «άλωσης» της Κεντροαριστεράς
Το σενάριο με τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίαρχο στην Κεντροαριστερά έχει πολλούς θιασώτες και υποκινείται από πολλές πλευρές, τόσο εντός όσο και εκτός Κουμουνδούρου. «Το άνοιγμα του κόμματος θα γίνει προς όλους εκείνους που μας στήριξαν. Και προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να στηρίξουν το πολιτικό σχέδιο που υλοποιούμε, πράγμα που σημαίνει πως όλοι θα πρέπει να υπηρετήσουμε την προσπάθεια που γίνεται αυτήν τη στιγμή», διευκρινίζει ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτης Ρήγας.
1. Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ:
Η «σοσιαλιστική τάση», που επίσημα εκπροσωπεί τους από το ΠΑΣΟΚ προερχόμενους βουλευτές και υπουργούς, έπαιζε και παίζει αναμφίβολα τον ρόλο της απόχης για την αλίευση στελεχών που κάποτε ανήκαν στον χώρο του ΠΑΣΟΚ και για διάφορους λόγους έχουν αποστασιοποιηθεί. Μέχρι και τις εκλογές του Ιανουαρίου, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ο Αντώνης Κοτσακάς και μέχρι έναν βαθμό ο Αλέξης Μητρόπουλος είχαν την πρωτοκαθεδρία στην εν λόγω αποστολή. Με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση, η ομάδα διευρύνθηκε με τη Λούκα Κατσέλη, τον Χρίστο Σπίρτζη, τον Μάρκο Μπόλαρη και με μεσαία στελέχη του πρώην ΠΑΣΟΚ από την ελληνική περιφέρεια. Μετά τη δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτέμβρη, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής ανέλαβε το πρώτο τη τάξει υπουργείο Εσωτερικών, με «ειδική αποστολή» να προσεγγίσει στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που ακόμα παραμένει ένα από τα κάστρα του ΠΑΣΟΚ… Επιπλέον, ο Αντώνης Κοτσακάς φέρεται να αναλαμβάνει τον Τομέα Αυτοδιοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ μετά από την εκλογή του με πρόταση του Αλέξη Τσίπρα στην Πολιτική Γραμματεία.
2. Γέφυρες ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ:
Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, επίσης, κορυφαία στελέχη κινούνται προς την πλευρά της Κουμουνδούρου. Την ανάδειξη της Φώφης Γεννηματά στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ είχαν αναλάβει τρία ιστορικά στελέχη: ο Αντώνης Λιβάνης, ο Δημήτρης Ρέππας και ο Κώστας Λαλιώτης. Και οι τρεις διατηρούν στενές σχέσεις με την Κουμουνδούρου και με τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Ο στόχος των τριών επετεύχθη. Κατόπιν τούτου, ο δεύτερος στόχος είναι ο «απεγκλωβισμός του κινήματος από τη στενή συμμαχία με τη Νέα Δημοκρατία και η στροφή προς τα αριστερά» και τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό επίπεδο σε μια επόμενη φάση…
Λόμπι επιχειρηματιών και καθηγητών
Για την εν λόγω «κυβερνητική συμμαχία», ενδιαφέρον δείχνουν και συγκεκριμένα οικονομικά και επιχειρηματικά λόμπι, με πρωτοστάτες παραδοσιακό επιχειρηματία με ενεργή και συνεχή συμμετοχή στα ΜΜΕ, με πρώην καναλάρχη και με μεγαλοδημοσιογράφο επικεφαλής μεγάλης επιχείρησης στον χώρο του Τύπου.
Πέραν των ανωτέρω εκτεθέντων, υπάρχει και ένα «λόμπι καθηγητών», που συνηγορεί τα μέγιστα υπέρ του πολιτικού «παντρέματος» των δύο πολιτικών χώρων ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ. Ο πρώτος καθηγητής που έφερε κοντά τον Αλέξη Τσίπρα με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη ήταν ο Κώστας Τσουκαλάς, στενός πολιτικός και κοινωνικός φίλος του πρώην πρωθυπουργού, που εξελέγη πρώτος βουλευτής επικρατείας με τον ΣΥΡΙΖΑ,στις εκλογές του Ιανουαρίου. Επίσης, ο έτερος καθηγητής Νίκος Χριστοδουλάκης, υπουργός Εθνικής Οικονομίας σε κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη, έφερε πολύ κοντά τον πρώην με τον νυνπρωθυπουργό, καθώςκαι ο επίσης καθηγητής Κώστας Βεργόπουλος.
Πηγές, που γνωρίζουν άριστα τα τεκταινόμενα, επιμένουν πως ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, επεδίωξε να ρίξει γέφυρες προς τους εκσυγχρονιστές του Κώστα Σημίτη και για ακόμα έναν λόγο: τις άριστες σχέσεις που διατηρεί ο πρώην πρωθυπουργός με το γερμανικό πανεπιστημιακό κατεστημένο με τον αδελφό του, Σπύρο Σημίτη. Οι στενές πολιτικές και κατ’ επέκταση κοινωνικές σχέσεις που έχουν δημιουργηθεί ανεδείχθησαν από την παρέμβαση του Κώστα Σημίτη μέσω της εφημερίδας «Η Καθημερινή», με την οποία προτρέπει ευθέως για αλλαγή κυβέρνησης. Γράφει ο πρώην πρωθυπουργός:«Η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ δημιουργεί απορίες, καθώς είναι ένα άκρως συντηρητικό κόμμα. Δηλωμένη πρόθεσή τους είναι η αντιπαράθεση με οποιαδήποτε κίνηση προσπαθεί να εκσυγχρονίσει τη χώρα, να διευρύνει τη δημοκρατία και τις ελευθερίες, να προωθήσει τον ορθολογισμό και την ελεύθερη σκέψη».
Τούτων όλων δοθέντων, εύλογα γεννάται το εξής ερώτημα: Πότε και πώς μπορεί να προκύψει μια νέα κυβέρνηση της «καθαρόαιμης Κεντροαριστεράς»; «Ανά πάσα στιγμή», απαντούν οι πιο αισιόδοξοι. Πάντως, όλοι θέτουν ως απώτερο χρονικό όριο το ερχόμενο Πάσχα και τις εξελίξεις για τη διευθέτηση του χρέους, προκειμένου να καταστεί βιώσιμο και διαχειρίσιμο, και με δεδομένο ότι για να φτάσει μέχρι εκεί η παρούσα κυβέρνηση θα περάσει από πολλές «συμπληγάδες».
* Ρεπορτάζ από την εφημερίδα ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ που κυκλοφόρησε το Σάββατο 7/11/2015.
