Της Κατερίνας Καραδήμα
Έχει σύζυγο άνεργη, απολυμένη. Ο πατέρας του –απόστρατος αξιωματικός– του γκρινιάζει επειδή του έκοψαν κατά 57% τη σύνταξη, ενώ η μητέρα του έβαλε λουκέτο στο κατάστημά της που πωλούσε τσάντες. Είναι νέος, με πτυχία, άνεργος τώρα πια και ψάχνει για δουλειά. Ένα από τα πρώτα πράγματα που προσέχεις πάνω του είναι το σκούρο μπλε κουστούμι χωρίς γραβάτα και το γαλάζιο πουκάμισο, που φοράει συνήθως.
Αν τύχει και περπατήσεις δίπλα του, σε εντυπωσιάζει ο γοργός βηματισμός του. Τα χιλιόμετρα που έχει κάνει στα social media έχουν γράψει τη δική τους ιστορία. Γκατζετάκιας. Πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Ο λόγος για τον εκ Κερασιάς Δωρίδος προερχόμενο Χάρη Θεοχάρη, που μέσα σε μια νύχτα έμεινε άνεργος, όταν του ζητήθηκε από τον φυσικό του –τότε– προϊστάμενο , Γιάννη Στουρνάρα, η παραίτησή του. Η ιστορία, αλλά και η εξέλιξη της, είναι γνωστή.
Η λέξη «μπόνους» είναι το κόκκινο πανί για τον πρώην γραμματέα Δημοσίων Εσόδων, με αποτέλεσμα τόσο πριν όσο και μετά την παραίτησή του να έχει αναγκαστεί να διαψεύσει τα όσα έχουν λεχθεί και γραφεί.
Το κινητό του χτυπάει συνεχώς. Οι δημοσιογράφοι, και όχι μόνο οι οικονομικοί συντάκτες, έχουν κάνει τάμα στην Παναγιά της ειδησεογραφίας να αποσπάσουν δύο λέξεις του. Το μεσημεράκι της Δευτέρας, στη γωνία Σταδίου και Καραγιώργη Σερβίας, ο Χάρης Θεοχάρης μπαίνει σε ένα κατάστημα κινητής τηλεφωνίας. Τον πιάνω από το μπράτσο και του λέω: «Είπες ψέματα ότι δεν μίλησες σε κανέναν δημοσιογράφο». «Έχεις δίκιο, σ’ αδίκησα», μου απαντά.
«Να επανορθώσεις», του ζητάω χαμογελώντας… «Δεν θα δώσω συνέντευξη τώρα. Δεν θέλω να μιλήσω εν θερμώ, από Σεπτέμβριο… Θα μιλήσω…» είναι η απάντησή του.
Στην ερώτηση «τι κάνεις τώρα;» εκείνος απαντά: «Ψάχνω για δουλειά. Κάνω ραντεβού και επαφές για δουλειά. Σε κάποια μεγάλη εταιρεία πληροφορικής». Μου κόβει τη φορά. Δεν θέλει άλλη συζήτηση. Θέλοντας να έχω την τελευταία λέξη, κινούμενη από μια θηλυκή διαστροφική επιθυμία, του λέω για κάποιους που δεν έχουν πάρει ακόμη το επίδομα από το κοινωνικό μέρισμα. Αλλάζει αμέσως… «Θα το πάρουν, είναι τρεις οι δόσεις» λέει και συνεχίζει «η τελευταία θα δοθεί αρχές Ιουλίου. Πες τους το».
«Μα, γιατί δεν κάνεις μια ανάρτηση στο Facebook;» τον ρωτάω.
«Τελείωσα εγώ με τη Γραμματεία Εσόδων, πάμε γι’ άλλα», μου λέει και φεύγει να συνομιλήσει με κάποιον υπάλληλο του καταστήματος. Τον κοιτώ, στέκεται στο βάθος, διακριτικά και αθόρυβα. Ετσι όπως πήγε και στη Γραμματεία Εσόδων, όχι όπως έφυγε…
Ίσως τώρα πια –μέχρι να ξαναβρεί δουλειά– να έχει ευκαιρία να ξαναδεί μια από τις αγαπημένες του ταινίες, την «Πιλαλά», με κεντρικό ήρωα τον 12χρονο Αντύπα να ξεσηκώνει το κρητικό χωριό στη διαδρομή του προς το καφενείο του παππού του, το μόνο μέρος που έχει ρεύμα, μετά από μία γενική διακοπή ηλεκτρικού, και να διαβάσει ένα από τα βιβλία που τον ξεκουράζουν του Ευγένιου Τριβιζά.
Ή πάλι μπορεί να σκέφτεται τις 223 λέξεις από την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία εξέφραζε την ανησυχία της μετά την απομάκρυνσή του από τη Γραμματεία Εσόδων, ακούγοντας το αγαπημένο του μουσικό κομμάτι «Σουίτα Νο2 για βιολοντσέλο» του Μπαχ, για το βίντεο που, όπως έχει τουιτάρει χαρακτηριστικά, «δεν θα κουραστώ ποτέ να ποστάρω».
