Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, ο πρώην βουλευτής Γιώργος Φλωρίδης επέλεξε να «γιορτάσει» την σημερινή ημέρα.
Ήταν 16 Ιουνίου του 2011, σε μια ταραγμένη περίοδο, όπου η κυβέρνηση Παπανδρέου κλυδωνίζονταν από τις αντιδράσεις, όταν ο πρώην υπουργός κατευθύνθηκε στο γραφείο του Προέδρου της Βουλής και κατέθετε την παραίτησή του από το βουλευτικό αξίωμα.
Ο Γ. Φλωρίδης, αρνήθηκε να κρατήσει την βουλευτική του έδρα – κάτι που αναγνωρίστηκε από τον Ευ. Βενιζέλο πολύ αργότερα – και παρέμεινε πιστός στην απόφασή του να μην ασχοληθεί με την πολιτική ενεργά.
Ωστόσο, παραμένοντας πολιτικό ον, συμμετείχε σε «ζυμώσεις» για την πορεία της Κεντροαριστεράς.
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ένα κείμενο που βρίθει αιχμών για τους χειρισμούς των ηγεσιών ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και διαπιστώνει πικρά: «Δεν άλλαξαν και πολλά από τότε…».
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Γιώργου Φλωρίδη:
«Σήμερα κλείνουν τρία χρόνια από την παραίτησή μου από το βουλευτικό αξίωμα. Ένας κύκλος γεμάτος, με την αναγκαία ενδοσκόπηση, την επιστροφή στη δικηγορία και το βλέμμα σταθερό στα κοινά, με αμείωτο ενδιαφέρον.
Σ΄αυτά τα χρόνια που για εμένα άλλαξαν πολλά, κάποιες συνθήκες στη χώρα δεν άλλαξαν ούτε στο ελάχιστο. Έγραφα τότε στην επιστολή μου πως “οι ηγεσίες των δύο βασικών πολιτικών κομμάτων στάθηκαν για μία ακόμη φορά κατώτερες των εθνικών περιστάσεων, με πολιτικά ασυγχώρητο τρόπο.
Αντί του Εθνικού Συναγερμού επικράτησε η λογική της κομματικής προσποίησης, των πολιτικών προφάσεων, των υστερόβουλων υπολογισμών και των στενοκομματικών πιέσεων.
Δεν υπήρχε χειρότερος τρόπος να πιστοποιηθεί το τέλος ενός φθαρμένου και απερχόμενου πολιτικού συστήματος“.
Και κάπου αλλού πως “το Εθνικό Χρέος ηττήθηκε από το αρχηγικό και κομματικό συμφέρον“.
Το καινούργιο σ΄αυτά τα τρία χρόνια ήταν η συγκυβέρνηση στις δύο εκδοχές της – με δύο και με τρεις κυβερνητικούς εταίρους.
Μα δεν ήταν αυτό το προσδοκώμενο. Ζητούμενο ήταν και παραμένει η ουσιαστική συναίνεση και η αλλαγή στο κράτος, στην οικονομία και στο πολιτικό σύστημα. Οι τομές με συνολικό σχεδιασμό, χωρίς λαϊκισμούς.
Ναι, η συγκυβέρνηση επιτεύχθηκε, με κορυφαία στόχευση να αλλάξουν όσο το δυνατόν λιγότερα, να μην διαταραχθούν οι ισορροπίες στη νομή της εξουσίας και, εν τέλει, να μην αλλάξει τίποτα.
Τα μέρη της επέλεξαν να κρατηθούν με κάθε τρόπο στα πόδια τους, συντηρώντας τον εαυτό τους, αδιαφορώντας για τη χώρα και τον κόσμο τους.
Με άλλα λόγια, δεν άλλαξαν πολλά…».
