Θα σκάβουν τρύπες για να δημιουργούν απασχόληση ή θα χτίσουν τις υποδομές του κοινού μέλλοντος της Ευρώπης;
Οι αρχηγοί Κρατών και Κυβερνήσεων της Ενωμένης Ευρώπης που θα συναντηθούν στις Βρυξέλλες αύριο, θα συναποφασίσουν τον ευρωπαϊκό τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης.
Στο πρώτο συμπέρασμα που όλοι οι ηγέτες έχουν καταλήξει είναι ότι η πολιτική της λιτότητας -από μόνη της- δεν μπορεί να εγγυηθεί τη δημοσιονομική σταθερότητα όταν αυξάνεται η ανεργία και οι οικονομίες μένουν στάσιμες.
Στο θέμα αυτό συμφωνούν όλοι.
Οι διαφωνίες ξεκινούν όταν θα συζητούν το περιεχόμενο της νέας αναπτυξιακής πολιτικής και τα μέσα χρηματοδότησής της.
Ο χαμηλός πληθωρισμός επιτρέπει σε όλους να σχεδιάζουν μαζικές επενδύσεις σε υποδομές και «τύπωμα χρήματος».
Το υψηλό δημόσιο χρέος ωστόσο απαγορεύει τις μαζικές επενδύσεις ακριβώς στις χώρες εκείνες που υπάρχει μεγάλη ανάγκη για αναπτυξιακές πολιτικές που δημιουργούν θέσεις εργασίας.
Χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Δανία, η Σουηδία, και η Φινλανδία έχουν τα δημοσιονομικά περιθώρια ώστε να ξεκινήσουν μεγάλα προγράμματα δημοσίων επενδύσεων σε υποδομές, στην Παιδεία, την έρευνα τις τεχνολογίες.
Χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία αλλά και η Γαλλία όχι μόνον δεν έχουν περίσσευμα στα δημόσια ταμεία αλλά αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας όταν προσπαθούν να δανειστούν για να διαχειριστούν την μίζερη καθημερινότητά τους.
Αυτό σημαίνει ότι οι χώρες της πρώτης κατηγορίες πρέπει να επενδύσουν σε υποδομές και δίκτυα που θα ωφελήσουν κυρίως τις χώρες της δεύτερης κατηγορίας.
Επειδή ο εθνικός αλτρουισμός δεν είναι χαρακτηριστικό της εποχής μας, θα πρέπει οι επενδύσεις αυτές να γίνουν με όρους διαφανείς, συμφέροντες για τους επενδυτές και ταυτόχρονα ελκυστικούς για το ιδιωτικό τομέα της οικονομίας για να υπάρξουν πρόθυμοι δανειστές, δανειζόμενοι, εργοδότες και εργαζόμενοι.
Οι τομείς της Ενέργειας, των νέων Τηλεπικοινωνιών και των δικτύων Μεταφορών είναι οι μόνοι που στην παρούσα συγκυρία φαίνονται ικανοί να προσελκύσουν τέτοιου είδους δημόσιες επενδύσεις.
Στο τέλος αυτής της Συνόδου Κορυφής, οι Ευρωπαίοι πολίτες θα πρέπει να μπορούν να διακρίνουν ποια χρηματοδοτικά εργαλεία έχουν επιλέξει οι ηγέτες τους για να υλοποιήσουν την νέα πολιτική συμφωνία της Ευρώπης.
Αν δεν υπάρχουν αυτά τα εργαλεία, η Σύνοδος θα έχει αποτύχει…
