Δεν χωρούν οι αριθμοί, η στατιστική είναι μέρος του παιχνιδιού, τα κονδύλια που ανά καιρούς δίνονται για μεταναστευτική πολιτική μοιάζουν με κουρελόχαρτα σαπισμένα από το αλάτι και την αλμύρα.
Προσωπικές ιστορίες και αγωνίες που θαλασσοπνίγηκαν στο βωμό μιας καλύτερης ζωής.
Στον αντίποδα ο θάνατος χωρίς έλεος, χωρίς ένα χάδι , μια λέξη παρηγοριάς. Ισοπεδωτικός, χωρίς εξαιρέσεις.
Μα μπορείς να ξεχωρίσεις τον θάνατο; Δεν ξέρω, αλλά οι εικόνες των άψυχων μικρών παιδιών στα χέρια των Λιμενικών και των ψαράδων προκαλούν χωρίς να κραυγάζουν.
Και αυτή η θάλασσα γεμάτη από κουφάρια, γεμάτη από προσωπικές ιστορίες και όνειρα που δεν πρόλαβαν να κοινοποιηθούν.
Και αυτή η θάλασσα γεμάτη από προσωπικά αντικείμενα, άδεια από ουσιαστικές αποφάσεις – λύσεις.
Τι είναι ο άνθρωπος; Μετανάστης από το κακό στο καλύτερο και από το μέτριο στο άριστα.
Τι είναι ο άνθρωπος; Σκλάβος στο χρήμα, κουρελόχαρτο στις διακρατικές συμφωνίες, κουφάρι στην εγκληματική πολιτική των ισχυρών αλλά και των αδιάφορων…
Τι είναι ο άνθρωπος; Είναι ο ψαράς που λυγίζει, πέφτει στα γόνατα έχοντας στα χέρια του το άψυχο κορμάκι ενός παιδιού. Είναι ο Λιμενικός που κουβαλάει μια γυναίκα στα χέρια του, είναι εκείνος που γλίτωσε από τον πάτο της θάλασσας και δεν ξέρει αν αυτό είναι είναι καλύτερο ή όχι…
Υ.Γ. Σε πόσα τετραγωνικά χωράει ο Θάνατος; Όσα και τετραγωνικά των δουλεμπορικών…
Δεν ξέρω αν μπορώ να ξαναδώ θάλασσα μετά από όσα είδα και σήμερα.
Κατερίνα Καραδήμα
