Η περίπτωση του Χάρη Τομπούλογλου, διοικητή του Νοσοκομείου Παίδων, είναι κάτι που μας ταρακούνησε… Μπορεί να μην άξιζε τόσο πολύ τη δημοσιότητα που πήρε, αλλά απέδειξε μέχρι κεραίας την έλλειψη ήθους που υπάρχει σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου βίου! Για μια… χούφτα ευρώ κι αυτός τίναξε στον αέρα την πορεία μιας ολόκληρης ζωής. Ο,τι δεν έπαθε τόσα χρόνια από το… καραμπινάτο πάθος του που είναι ευρέως γνωστό (και ποτέ δεν το έκρυψε), το έπαθε από μία μακακία: ήθελε να αποδείξει πως είναι… άνδρας που δεν πιάνεται κορόιδο σε λάθος ανθρώπους, σε λάθος στιγμή και με λάθος τρόπο! Ο ανδρισμός, φίλε μου, δεν αγοράζεται…
Εκείνο, ωστόσο, που μας έκανε εντύπωση είναι το γεγονός ότι όλα τα ΜΜΕ, και μέσω αυτών η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, καταδίκασαν μοιραία και αιτιολογημένα τον Χάρη Τομπούλογλου για την πράξη του. Ομως, σε όλο αυτό το «κατηγορώ» δεν ακούστηκε κουβέντα για τον… ενδιάμεσο, αυτόν που διηγέρθη και εξηγέρθη η συνείδησή του από το… έγκλημα του Τομπούλογλου. Δηλαδή, η κοινωνία μας αποδέχθηκε τη… ρουφιανιά ως καλώς γενομένης… Φεύ!
Επιτρέψτε μου να σας καταθέσω με πόνο ψυχής το εξής: Αν μία κοινωνία, ένα έθνος, αποδέχεται τον ρουφιάνο, αρκεί να κάνει αυτό που εμείς θέλουμε, τότε αυτή η κοινωνία και αυτό το έθνος είναι καταδικασμένα να ζήσουν πολλά παρόμοια γεγονότα. Τα σκάνδαλα καλό είναι να μη γίνονται. Γιατί αν δεν γίνονται, σημαίνει ότι η κοινωνία μας έχει παιδεία.
Αν γίνονται όμως και γίνονται γνωστά στο ευρύτερο κοινό μέσω των ρουφιάνων, τότε η κοινωνία δεν κινδυνεύει μόνο από τον κάθε Τομπούλογλου! Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη… στο τέλος ο κάθε Τομπούλογλου θα πιαστεί όσες…. δωρεές κι αν χρειαστεί να κάνει. Από τους ρουφιάνους, όμως, πώς θα σωθεί και πώς θα απαλλαγεί αυτή η χώρα; Οι εφιάλτες ήταν πάντα ο εφιάλτης μου!
